Leefstijl, passie van begin tot eind

mike borgsd

Eigenlijk is muziek toch een mooi iets. Het lijkt wel het enige medicijn tegen al je problemen. Het kan alle emoties bij je oproepen. Het steunt je door de moeilijkste periodes in je leven en het zal je nooit in de steek laten. Voor mij is muziek mijn leven en daarom vertel ik in deze column over hoe mijn leven met muziek tot nu toe is en over hoe het mij gevormd heeft tot wat ik nu doe.

In 1994 werd ik geboren. Ik kwam voort uit een vader, die talentloos is qua muziek, maar wel een ontzettend goede muzieksmaak heeft en een moeder die redelijk kan zingen, maar daar nooit wat mee gedaan heeft. Op het moment dat ik geboren werd stond Mariah Carey op nummer één in de hitlijsten met één van de vele hits die ze gehad heeft. Ondanks het feit dat mevrouw Carey bovenaan stond, heb ik nooit aandacht besteed aan haar muziek of überhaupt dit genre.

Het is logisch dat de muzieksmaak die je hebt, bepaald wordt door de muziek waar je mee opgegroeid bent. En daarom ben ik mijn ouders meer dan dankbaar dat ze een geweldige muzieksmaak hebben. Mijn vader liet me al op jonge leeftijd kennis maken met bands als The Offspring, Eve 6,  Heideroosjes, Blondie, Robbie Valentine, Fischer-Z en Green Day. En dat terwijl mijn moeder me bands liet horen als Adam & The Ants, Eurythmics, The Police en Anouk.

Het was dus geen verassing dat ik een voorliefde zou krijgen voor Rock. Door de brede muzieksmaak van mijn ouders begon ik ook andere genres te waarderen, maar mijn liefde voor Rock muziek bleef op de voorgrond. Als achtjarig jongetje zong ik de muziek van de Heideroosjes mee, ieder woord, iedere zin, ieder nummer en droomde ik er stiekem van om een rockster te worden.

Vanaf mijn veertiende mocht ik ook mee naar festivalletjes met mijn vader en het eerste festival waar ik met hem heen ging was Jera On Air, daar waar mijn grote helden van de Heideroosjes speelden. Het eerste festival waar ik zonder hem heen ging was Pinkpop 2011. Tegenwoordig bezoek ik gemiddeld zo’n vijf festivalletjes per jaar en ga ik gemiddeld iedere maand naar een concert, maar dat is uiteraard jaren anders geweest.

Ik kocht op mijn 15e een gitaar, want ik wilde dolgraag muzikant worden. Op het podium staan en je muziek, je emoties, ziel en zaligheid ten gehore brengen aan een zaal volle zaal. Ook begon ik optredens te regelen voor een vriendenband. Ik had twee contacten waar ze toevallig een keer mochten spelen en voor de rest schreef ik ze in voor open podia en bandbattles. Na een tijd ging ik werken bij een boekingskantoor en was ik er achter gekomen dat muziek maken niet voor me weggelegd was. Ik lag liever op bed dan dat ik aan het oefenen was op de gitaar. Ook bij het boekingskantoor ging het niet goed. Ik was natuurlijk onervaren en kreeg weinig tot niets voor elkaar. Toen de baas besloot er mee te stoppen, kreeg ik de aanbieding of ik het hele zootje over wilde kopen. Op dat moment maakte ik de beste beslissing uit mijn leven.

Ongeveer een jaar geleden besloot ik namelijk een eigen boekingskantoor op te richten, onder de naam Mad Addiction Bookings. Een boekingskantoor dat zich zou richten op mijn muzieksmaak, de muziek waar ik mee opgegroeid was en de genres die ik zelf was gaan ontdekken. Ik wist natuurlijk nog steeds helemaal niks over het wereldje, maar ik nam toch een sprong in het diepe door een tour te organiseren voor een Zweedse YouTube sensatie genaamd Future Idiots. Tijdens en na het regelen van deze twee weken durende tour ben ik met veel mensen in contact gekomen. Veel bands zijn gaan vragen om een samenwerking met mij en op de dag van vandaag heb ik bands uit Nederland, Duitsland, Zweden en de UK op mijn naam staan. Ook heb ik drie volledige tours van twee weken georganiseerd en heb ik een aantal weekendtours gedaan.

De muziek waar ik mee opgegroeid ben heeft me doen beseffen dat muziek mijn leven is. Het heeft me doen beseffen dat ik niets liever doe dan met muziek werken en aangezien ik talentloos ben op instrumenten, doe ik het allemaal maar door me bezig te houden op de achtergrond. Ik ben trots en blij op alles wat ik vooralsnog bereikt heb en ik ben dankbaar voor de kansen die ik gekregen heb. Pop, punk en punkrock zitten in mijn hart en ik doe niks liever dan bands in deze genres te helpen op de kaart te komen.

Dankjewel papa en mama voor de geweldige muzieksmaak die jullie me meegegeven hebben.

Mike Borghs

Mike Borghs is de oprichter en eigenaar van Mad Addiction Bookings en boeker van o.a. The Hearted uit Rotterdam. Met zijn boekingskantoor probeert hij punkrock, poppunk en andere alternatieve genres levendig te houden en een kans te geven om op te treden door heel Europa. “Mad Addiction Bookings is ontstaan vanuit mijn grote droom om wat te betekenen voor de punkrock, poppunk en dergelijke in Nederland. Momenteel leef ik nog iedere dag in deze droom. Het is ongelofelijk hoe hard het gegroeid is en hoeveel artiesten/bands interesse hebben in een samenwerking. Mad Addiction Bookings is mijn leven geworden en daar ben ik meer dan blij om. Ik voel me vereerd, door alles en iedereen die interesse toont in samenwerking. Uiteraard kan het allemaal nog veel groter, maar vooralsnog ben ik erg trots op wat ik al bereikt heb. Al met al ben ik ook maar een doodnormale jongen van 19 die zijn leven leeft.” Aldus Mike.

 

Interview: Gery Mendes (GMB)

Nederland Rotterdam 2011Gery Mendeswww.marcobakker.comDe Rotterdamse MC Gery Mendes, ook wel bekend als GMB, won de beste Muzikantenprijs van de Grote Prijs van Nederland en tourt momenteel met de musical Flashdance door het land. In de tussentijd maakt hij ook nog een nieuw album. Alles aan deze man schreeuwt talent en hard werken. De beste combinatie. We spraken hem over zijn carrière en visie.

Wat veranderde er voor je nadat je de Grote Prijs won?
Het optreden tijdens de Grote Prijs heeft het meest voor mij betekend. Dit werd namelijk gefilmd en later online gezet. Ik had die dag twee bussen vol met mensen meegenomen. Dit zorgde voor een geweldige energie wat er op de camera heel erg goed uitzag. Hier heb ik uiteindelijk veel goede reacties op gehad. Om de zoveel tijd kreeg ik berichtjes met: “ik heb je gezien, je was te gek.” Hieruit zijn vervolgens veel samenwerkingen en boekingen voortgekomen.

Voor wie maak je je muziek?
In eerste instantie maak ik de muziek voor mezelf. Vroeger zei ik altijd dat het een soort therapie is.  Ik heb gesprekken met mezelf. Als ik denk aan mijn publiek denk ik aan jong en oud, hiphopliefhebber en niet hiphop-liefhebber.

Hoe gaan je acteer- en muziekcarrière samen?
Het acteren zorgt ervoor dat ik mijn hoofd boven water kan houden. Brood verdienen met muziek is heel erg moeilijk. En dan is het nog de vraag hoeveel brood en hoe vaak. Omdat ik geen gekke dingen doe met mijn geld, kan ik na een acteerproject van drie maanden me twee maanden op de muziek storten. Ik zal te allen tijde doorgaan met muziek. Ook tijdens andere projecten. Ja, het is zwaar en je wordt er lelijk van en je krijgt wallen, maar ik zal er zeker mee doorgaan. Het nadeel van de acteer en muziek combinatie is dat het soms wat langer duurt. Mijn nieuwe album is al een paar keer uitgesteld. Puur omdat er een nieuw project voorbij kwam en ik bij mezelf dacht: ‘dit is leuk, dit is handig.’

Je nieuwe album heet Caminho. Waar staat deze titel voor?
Vrij vertaald vanuit het Portugees betekent het: constant onderweg zijn. Zo ben ik ook constant onderweg naar mijn doel. Maar het is een proces. In de periode tussen twee albums ben ik meer volwassen geworden. Dit ging gepaard met heartbreaks en realitychecks. Je gaat dus zeker naar mijn hart luisteren op dit album.

Je nieuwe single The Way Back Home gaat ook over een reis naar jezelf. Hoe verloopt deze reis bij jou?
De reis die ik volg heeft in principe geen eindbestemming. Het komt erop neer dat ik gaandeweg veel over mezelf leer. Als artiest ben ik kritisch naar mezelf. Dat is soms gevaarlijk. Je gunt jezelf dan weinig euforie. Geen ruimte om overwinningen te vieren. Als je een bepaald doel hebt bereikt, ga je direct door naar het volgende. Toen ik het echt heel erg druk kreeg met boekingen en projecten ging het steeds meer op werk lijken, wat het minder leuk maakte. Ik heb toen geleerd om mijn rust te pakken.




Gery Mendes – Way Back Home

Wat heeft de Popunie voor  je carrière betekend?
De Popunie is een Rotterdams steuntje in de rug wat betreft muziek maken. Ik heb hier heel veel meegemaakt. Zowel voor als achter de schermen. Het is als een tafel waar je altijd aan kunt schuiven.

Waarom rap je in het Engels?
Ik ben vroeger ooit Engelstalig begonnen in een groep in een tijd dat iedereen dit nog deed. Daarnaast heb ik het idee dat je met Engelstalig een groter publiek bereikt. Als ik Nederlands zou rappen zou ik weliswaar meer naamsbekendheid hebben in dit land, maar toch zie ik meer potentie in Engelstalige muziek.

Wat was je beste optreden so far?
Dat was in 2009. Eigenlijk is het meer een combinatie van twee optredens. Ik stond die dag op Pinkpop met Kyteman. Maar twee uur later moest ik op Dunya staan. Er was dus nog een discussie over welk optreden ik moest kiezen. Uiteindelijk is er een helikopter geregeld die mij van Pinkpop naar Dunya bracht zodat ik het toch allebei kon doen. Dat was geweldig. Laat ik het zo zeggen: de piloot dacht dat ik een superster was.

Waar zie je jezelf over vijf jaar?
Over vijf jaar ben ik 35. Het zou leuk zijn als ik dan een partner en kinderen heb. Misschien ben ik wel getrouwd. Op muzikaal vlak heb ik een inhaalrace gedaan en breng ik mijn vierde of vijfde album uit. Daarnaast wil ik een one man show gedaan hebben, een paar hits hebben gescoord en bekend zijn in een aantal landen.

Volg Gery Mendes op Twitter.

Hilke Heijmans

Foto: Marco Bakker