Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Smudged vertrok begin maart naar Frankrijk voor een korte tour. Annefleur Verbaas ging mee als chauffeur en schreef het volgende tourverslag!

Smudged vroeg mij mee op tour en ik zei ja. Onverwacht perfect op tijd stond de tourbus voor mijn deur. Dit witte bakbeest op wielen bleek een trouw kameraad. Na de eerste stop, Snackbar E17, was de toon gezet. Dit gaat leuk worden.

Zonder familieruzies kwamen we wederom onverwacht perfect op tijd aan bij de eerste Venue: Le Three Pieces. Onder het cafégedeelte zat een grot en dat was de zaal. Cool. Ik vroeg aan de geluidman waar we die avond zouden slapen, ‘chez moi’ was zijn antwoord. Niet wetende dat hij die avond op de grond van zijn eigen keukenvloer zou slapen.

Supportact The SicknessStars was al bezig met uitladen en de gig beloofde ons wat we er al
van hoopte: fake bloed, touwen en schokken van elektrische stoelen die op orgasmes leken.
Er was overigens geen backstage waardoor heel alternatief Rouen de piemel van Bart heeft
gezien tijdens het omkleden. De sfeer zat er lekker en in en Jim gaf iedereen ongevraagd een
groene Smudged neus, ‘le nez vert’. Met plezier werd de groene schmink ontvangen en dit
publiek stond even later met hun groene neuzen in de grot beneden. Er werd zichtbaar
genoten van de groene Hollandse invasie.

Lang voordat wij naar huis wilden, wilde ons logéadres al huiswaarts. Uiteindelijk waren ook
wij zo ver om de nachtbus te pakken naar de buitenwijk van Rouen. Wil het niet dat we
onderweg Bart en Jim ergens verloren, maar die ‘zouden zo wel komen’. Lief en gastvrij als
onze gastheer was om ons eerst te voorzien van een slaapbank en luchtbedden in de
woonkamer, ging hij erna zelf nog op pad.

De helft van de band (en ik) vonden al nachtrust tot de andere helft van de band ons ‘s nachts wakker maakte door de intercom. Na urenlang verdwaald te zijn in de betonnen wijk van randje Rouen hadden ze ons logeadres bereikt. Door alle commotie besloot Victor zijn resterende nachtrust veilig te stellen en in het bed te gaan liggen van de huiseigenaar. Die was immers toch leeg.

De volgende ochtend werd ik wakker met een bek droger dan mijn moeders kut en wilde ik
me naar de keuken haasten voor een glas water. Dat is alles wat ik wilde: gewoon. een. glas.
water. Het was nog vroeg en iedereen lag nog te slapen. Op mijn tenen bereikte ik bijna de
keuken, ik zag de kraan en het mijn verlossing van vocht in mijn mond was nabij. Ik wilde de
deur openzwaaien tot ik in mijn rechterooghoek een schim zag bewegen. Nog voordat ik
deur een verdere zwieper gaf realiseerde ik me dat de schim het hoofd was van onze gastheer.

Hij lag op de grond van zijn eigen keuken, zonder matje, zonder deken. Hij draaide zijn hoofd en ik rende weg. Terug hinkelend over de matrassen in de woonkamer. Toen ik daar ook nog ontdekte dat het luchtbed van Mink nog leger was dan de inhoud van mijn bankrekening proestte ik in lachen uit en maakte ik de hele band incluis geluidsman veel te vroeg wakker. Op naar Dag 2.

In retroperspectief was dit de kortste rit en zou ons het minst zwaar moeten vallen. Het
tegendeel bleek waar. Maar de zwaarte van rit viel totaal weg toen we hartelijk ontvangen
werden door onze hostst: Manon en Baptiste bij venue de Melody Maker in Rennes. En toen
Marc van Swich Swach Records ons croissantjes kwam brengen en chili con carne die zijn
vriendin had bereid, stonden alle tekenen al helemaal goed.

En zo geschiedde: ook deze show was weer een knaller. Ondanks er een bijzonder vervelend iemand in het publiek stond die ofwel dronken was of aan mentale problemen leed (of een combinatie van allebei), was het was het wederom weer fissa. Bart zette de man hardhandig doch met eerbied op zijn plek en de volle zaal genoot zichtbaar van de gig. Het fijne huis van Manon en Baptiste was op loopafstand en in een gezellige carrousel keerde we huiswaarts. Op naar Dag 3.

Dag 3 zou een lange rit worden, naar Toulouse. Maar ons witte bakbeest maakt zo’n rit goed
dragelijk. Iedereen heeft er zo’n beetje z’n eigen plekje genesteld en er wordt flink wat afgelachen, geboerd en gegamed. Ze laten ons alvast weten dat ze een parkeerplekje pal voor de deur van Bar Le Ravelin reserveren voor ons. Bij aankomst schrikken ze een beetje van het gevaarte waar we mee aankomen, maar na een paar steekjes staan we keurig in het vak.

Misschien iets minder op tijd dan aan het begin van de tour, maar zeker bijtijds, worden we ook hier hartelijk ontvangen en duikt de band de soundcheck in. Ik doe een welverdiend sigaretje met een vers getapt biertje. Dit belooft ook weer een goede avond te worden. Ik vraag aan Marion waar we slapen, dit keer worden we opgedeeld wegens ruimtegebrek van de hosts. Dat is natuurlijk jammer, vooral omdat het de laatste avond is, maar we zijn natuurlijk überhaupt al blij dat iemand z’n huis voor ons open wil stellen.

De supportact bestaat uit een one man show en is wat flauwig. Het lijkt een makke zaal wat een klein beetje zorgen wekt. Het is de laatste show van de tour. Hoe timide de zaal leek, hoe uitbundig zij blijkt. Sterker nog, die Fransozen willen meer en meer. Ik sta rustig aan de zijkant van het podium en een leuk meisje zegt in mijn oor dat deze muziek haar ‘really happy in the heart maakt’. De laatste show is een feit en ook deze was weer een knaller.

Buiten vraagt een vrouw aan mij of we een adres hebben om te slapen. Ik zeg haar dat we verdeeld slapen. Dan roept ze enthousiast dat we alle vijf bij haar kunnen slapen. Maar ze wil eerst nog dansen in een andere bar. Ik vraag haar nummer zodat ik het kan bespreken met
de rest van de band en we haar eventueel later kunnen contacten. Ze weet haar eigen nummer niet meer. Een kwartier verder en met hulp van wat vrienden weet ze me eindelijk
haar nummer te vertellen.

Ik keek naar Bart en vraag me hardop af of we dit echt moeten willen. ‘Het is een risico, maar wel leuke afsluiter met z’n alle dus we nemen ‘m.’ Ik weet niet precies hoe, maar we raken allemaal bij de bar waar ons nieuwe logeeradres nog flink van God los aan het gaan is. De bar is lelijk en geeft niet per sé een goede vibe. Volgens mij willen we eigenlijk allemaal weg. De hele band zit buiten, te roken en filosofische dronkenmansgesprekken te voeren. Het is wachten op onze host.

Als de lichten aan gaan van de bar en onze gastvrouw letterlijk naar buiten geveegd wordt, lijkt het eindelijk zo ver: we gaan naar haar huis! Even lijkt het alsof er een grote stoet mee gaat afteren maar gelukkig verliezen zij het geduld door de trage voortgang van onze host. Nous allons. We slaan zelfverzekerd de straat in. En dan nog zelfverzekerder nog een straat
rechts in. Ons navigatiewonder Mink merkt op ‘als we hier weer naar rechts gaan word ik gek’. Natuurlijk slaan we rechts in. We komen weer bij de bar waar we zo blij waren weg te zijn.

Onze host begint keihard te lachen en ziet er heel erg de humor van in. Ik denk aan wat Bart eerder heeft gezet: ‘Het is een risico maar we nemen ‘m’. Onze host probeert haar telefoon te pakken en haar adres in te vullen op Google maps. Mijn vertrouwen zakt in m’n schoenen. Nous allons. Encore. Wonder boven wonder komen we warempel na hele korte wandelroute, pak ‘m beet 4 minuten, aan bij haar appartement. Een prachtig appartement met donzen dekbedden en een uitzicht op de Pyreneeën.

De volgende ochtend worden we allemaal wakker van het Franse getetter van onze gastvrouw en kijken we er alweer naar uit om in onze vertrouwde witte bakbeest te zitten.