Luka – Welcome, Generation Everything

  • Welcome, Generation Everything

  • Luka
    • Genre: indiepop, singer/songwriters
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: self-released

De muzikale loopbaan van Lisa Lukaszcsyk uit Rotterdam dendert voort. En terecht. Onder de naam Luka is ze inmiddels toe aan haar tweede ep en dat is nationaal én internationaal niet onopgemerkt gebleven. De reacties zijn zó positief dat het Elbow ter ore kwam en de band vroeg Luka vervolgens om de aftershow te verzorgen bij de concerten in AFAS Live. Het zal niemand verbazen dat Luka ja zei.

Op Welcome, Generation Everything kiest Luka voor de weg die haar het beste past. Vooraf heeft ze zich scherp ingeluisterd met Feist, Sylvan Esso en Bon Iver, niet toevallig ook haar grote inspiratiebronnen. Daar is veel van terug te horen op de acht nummers tellende ep, maar Luka voegt daar zeker ook veel eigens aan toe.

Na de eerste luisterbeurt ben je direct overtuigd van de hoge kwaliteit van de ep, van de veelzijdigheid en van de keur aan indie-elementen die te horen zijn. Luka’s stem zorgt voor kippenvel, zeker in het wonderschone Folded, waarop minimalisme hoogtij viert, de stilte mag vallen en je meegaat op een avontuurlijke muzikale trip langs een ongerept landschap. Bijna vijf minuten lang leidt Luka je rond en je valt van de ene verbazing in de andere. Heel indrukwekkend.

Het intermezzo ø vormt de opmaat voor The Big Play, een nummer met verrassende akkoordenwisselingen. Toch al het handelsmerk van Luka, nooit het rechte pad kiezen, maar altijd op zoek naar hoekige zijwegen. Het nummer bouwt zich op als een statig pand, steen voor steen groeit de esthetische schoonheid. Je blijft niet alleen hangen aan de lippen van Luka, maar hangt je oren met plezier en speels gemak naar het instrumentarium van haar bandleden. En die lijn trekt zich door op de gehele ep.

Dat Elbow overtuigd raakte van de muzikale kwaliteiten van Luka is in feite meer dan logisch. Tot slot een welgemeend advies aan Feist, Sylvan Esso en Bon Iver: maak je volgende concertreeks onvergetelijk en neem Luka mee als voorprogramma.

Check de website en volg Luka op Facebook.

Photography & Costume Design: Sanja Marusic – Photography
Artwork: Max Philippi

Dynamiek!

Dynamiek, in het Engels aangeduid als dynamics, het is een raar iets. In de periode van de jaren ’60 en ’70 tot nu is onze kijk op dynamiek flink veranderd. Ons gehoor is steeds meer gaan wennen aan minder dynamiek, telkens een beetje minder gedurende de jaren. Eind jaren ’90 deed de loudness war er nog een schepje bovenop.

Doordat muziek steeds harder gemasterd werd als gevolg van die vervelende oorlog bleef er steeds minder ruimte over voor dynamiek. Alsof je in een afgesloten ruimte zit die gevuld wordt met water; je ziet het plafond steeds dichterbij komen. Ademen gaat nog maar je merkt wel dat je bewegingsvrijheid steeds meer wordt ingeperkt. Rond de eeuwwisseling en de jaren daarna was het dynamisch bereik (verschil tussen de harde en zachte passages) danig ingeperkt. Luister maar eens naar het album Death Magnetic van Metallica uit 2008 en luister daarna eens naar een plaat uit de jaren ’70. Het liefst op vinyl en anders op Spotify met loudness normalization uitgeschakeld (onder geavanceerde instellingen: ‘gelijk volume voor alle nummers’). Je zult merken dat er een wereld van (volume)verschil zit tussen beide platen. En niet alleen is er verschil in volume. Let ook eens op de instrumenten en vocalen en op hun plaats in de mix en de ruimte die ze hebben.

Limiting, een techniek die mastering engineers gebruiken om tracks harder te maken, kan ervoor zorgen dat de impact van een song verandert. Spaarzaam gebruik van een limiter kan zeker een positief effect hebben op het geluid en op de impact van een song. Maar in het geval van de plaat van Metallica is er niet bepaald sprake van spaarzaam gebruik. Hier is het effect van heavy limiting te horen. Vooral snaredrums en de algehele impact van de songs hebben zwaar te lijden onder de brute werking van de brickwall limiter. En ja, je leest het goed: brickwall. Dit betekent dat muziek min of meer letterlijk tegen een stenen muur wordt gesmeten. Een soort muzikale steniging, not very nice.
Wat je hoort is dat het wel hard is qua volume maar dat van de impact eigenlijk nog maar weinig is overgebleven. Zeer vermoeiend ook om naar te luisteren. Muziek die is platgeslagen door een limiter klinkt levenloos en vermoeiend en wil je zachter zetten. Muziek die dynamisch en levendig klinkt wil je vooral harder zetten!

Zoals ik al zei is ons gehoor anno nu steeds meer gewend geraakt aan minder dynamiek in muziek. Dit heeft nog een andere oorzaak: we zijn muziek anders gaan beluisteren. Lees: meer oordopjes/hoofdtelefoons, meer onderweg en vooral ook meer achtergrondgeluiden.
En laat uitgerekend deze achtergrondruis een van de grote veroorzakers van de loudness war zijn. En de loudness war is dan weer op zijn beurt verantwoordelijk voor minder dynamiek in onze muziekbeleving. Et voilà: de (vicieuze) cirkel is rond en blijft rondjes draaien.

Volgende maand ga ik wat meer in op de technische aspecten van dynamiek. Compressors, limiters (nóg meer), clipping, ducking, fluffing, dat soort dingen. Erg interessant allemaal. Tot volgende maand!