Volvermac – Styx

  • Styx

  • Volvermac
    • Genre: hiphop
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: self-released

Als rapper en producer maakte Volvermac de afgelopen jaren naam met het rapcollectief Cobra Unit. De Rotterdamse groep kenmerkt zich door Engelstalige straatraps met een onmiskenbaar duistere sound. Met Styx realiseert Volvermac zijn debuut-ep als solo artiest en qua stijl en sound kan ik alleen maar zeggen dat deze volledig aansluit op wat we van hem gewend zijn; rauwe teksten over zijn leven en verlangens, vertaald over duistere en grimmige beats.

Met het openingsnummer Ghost is de toon direct gezet. Met zijn soms ietwat ongeïnteresseerde stemgebruik en ontspannen flow vertelt Volvermac zelfverzekerd hoe hij, ondanks dat hij zo nu en dan liever niet teveel opvalt, geniet van zijn status, leven en alles waarmee dit gepaard gaat. In de hierop volgende nummers komen aspecten van zijn leven en de manier waarop hij wil leven verder naar voren. Zo wordt zijn behoefte aan geld, loyaliteit aan zijn vriendengroep en de aanwezigheid van vrouwen, drank en drugs over de gehele ep niet onder stoelen of banken geschoven.

Volvermac’s ontspannen manier van rappen krijgt in een aantal nummers extra energie door variatie in zijn flow en op momenten vrij chaotische beats. Hiermee weet hij de luisteraar met name in zijn solo nummers bij de les te houden.

Het nummer Shyne klinkt voor mij als het beste visitekaartje van de ep. In dit nummer krijgen we een vrij gedetailleerd kijkje in het leven van Volvermac, die hierbij samen met Cobra Unit lid GoodMonday een duidelijk statement maakt. Het tweetal vult elkaar tevens goed aan qua stijl en stemgeluid. Een ander nummer dat er voor mij uitspringt is Big Mf Cash. Het nummer gaat zoals de titel al doet vermoeden over geld en dan vooral het in grote hoeveelheden uitgeven ervan. Jammer is dat juist in dit nummer de volumes van muziek en vocalen niet optimaal op elkaar zijn afgestemd, waardoor de potentie van het nummer in mijn ogen, of beter gezegd oren, niet optimaal benut wordt. Desondanks doet het nagenoeg ontbreken van een Nederlands accent bij vlagen vergeten dat we hier te maken hebben met een rapper van Rotterdamse bodem.

Styx telt zes nummers, waarvan Volvermac de helft van de producties zelf voor zijn rekening neemt. De overige producties komen van JeffNumeroUno, 777Souljah, Forza en GoodMonday, waarbij laatstgenoemde verantwoordelijk is voor een co-productie. Ondanks de aanwezigheid van verschillende producers, sluiten de nummers qua sound goed op elkaar aan. Styx staat voor mij dan ook voor een ep die je brengt naar een grimmig sfeertje, die het meest tot zijn recht komt onder het maanlicht en waarbij een mistige omgeving gratis wordt meegeleverd aan de luisteraar.

Styx is alweer enkele maanden geleden uitgebracht. In de tussentijd heeft Volvermac niet stilgezeten en zijn er online verschillende nieuwe nummers van hem verschenen.

Volg Volvermac en het Cobra Unit collectief op Facebook voor het laatste nieuws en shows en kijk eens op hun Soundcloud!

Live-verslag: The Cosmic Carnival in de Bergsingelkerk

Zie je het al voor je? Een rustige kerk in het noorden van Rotterdam werd op 8 juni gevuld met melancholische gitaren, vioolklanken en mooie meerstemmige liedjes begeleid door een kalme piano. Hieraan voorafgaand een rondje emotionele americana pop-folk zoals je dat waarschijnlijk in de jaren ’70 zou horen van Crosby, Stills, Nash & Young. Ik beschrijf hier het concert van de Rotterdamse band The Cosmic Carnival in de Bergsingelkerk, met als voorprogramma Robert Cline Jr. die speciaal voor de gelegenheid z’n gitaar uit Amerika had meegenomen.

Eenmaal aangekomen met een vriendin die bekend is met de band schoven we iets verlaat aan bij het gezelschap in de kerk. Dit was een kleine groep mensen, voornamelijk de wat oudere muziekliefhebbers waren aanwezig bij deze magische avond. Robert Cline Jr. was op dit moment met zeer aanwezige passie zijn nummers aan het spelen, die deden denken aan o.a. Bob Dylan, zoals eerder genoemd CSN&Y en The Band.

Het was heel bijzonder om voor het eerst echte americana te horen van een daadwerkelijke Amerikaan. De muziek met blues invloeden werkte zeer aanstekelijk om ons te ontroeren, maar de rest van het publiek daarentegen was een beetje stijfjes.

Hier moest The Cosmic Carnival maar verandering in gaan brengen. Het vijftal uit Rotterdam die stuk voor stuk muzikale duizendpoten zijn laten uitstekend zien en horen hoe je al deze kwaliteiten kan combineren tot een saamhorig spel. Het optreden wordt afgetrapt met een kwetsbare cover van I Don’t Want To Set The World On Fire, bekend geworden door The Ink Spots. De band laat zich ook sterk beïnvloeden door eerder genoemde muzikanten en benadrukken dit nog eens extra door samen te beginnen met covers van o.a. Grateful Dead en Fleetwood Mac. Je ziet dat ze dingen graag net een beetje anders willen doen en dit blijkt ook een erg goede keuze te zijn. Voorbeeld hiervan is dat één van de twee Fleetwood Mac covers een nummer is wat toendertijd geflopt is, maar waar nu nieuw leven ingeblazen wordt; Dragonfly.

Hiervoor en na spelen ze hun eigen repertoire met nummers die stuk voor stuk muzikaal erg goed worden uitgevoerd. Favoriet blijkt bij ons Clockwork, een prachtig saamhorig muziekstuk waarin de drums en vocalen de meeste aandacht krijgen. Dat de band al een tijd in het vak zit wordt duidelijk, kijkend naar hoe goed de leden op elkaar afgestemd zijn. Ze produceren samen één harmonieus geluid en zetten ook een uitstekend sfeertje neer. Er wordt afgewisseld met de nummers, aangezien live in elk nummer de nadruk op één muzikant lijkt te liggen, op deze manier komt bij iedereen de zangkunsten naar voren in combinatie met een instrument naar keuze. Als dit alles achter de rug is, de enige vrouwelijke muzikant kreeg het stijve publiek toch nog zover om de handjes op elkaar te krijgen, wordt er nog een toegift gedaan in samenwerking met de Amerikaan Robert Cline Jr. Samen spelen ze het nummer The Weight van The Band en nog een oud ‘gospel’ nummer wat blijkbaar ooit door de handen van Elvis is gegaan.

Aangezien ze toch in een kerk waren, konden ze hier maar beter ook een beetje eer aan doen. De toegift sloot een intieme avond af waarbij er erg genoten werd, de muzikanten in kwestie blinken uit als sfeermakers, en of dit nou op een festival is of in een kerk, dit blijkt niet uit te maken.

 

Er werden nog wat biertjes gedronken en wij gingen snel door naar Rotown voor nog een paar dansjes, waar we later ook nog een aantal leden van de band troffen. Al met al een zeer geslaagde avond.