Verbraak-Van Bijnen – Endless Road

Vroeger hadden we een scheldwoord dat luidde ‘conservatoriumpop’ om aan te geven dat de gespeelde muziek vooral heel netjes en bedaard klonk. Dat kunnen we gelukkig niet zeggen over het album van de twee ex-conservatoriumstudenten Joost Verbraak en Jan van Bijnen. Wat een geweldig doorleefd album hebben zij afgeleverd waaraan niets netjes is; of het moet de puntgave productie met Koert van den Bosch zijn…

Beide heren zijn grote, onbekende, bekenden gezien hun ervaring in vele roemruchte bands en bij het begeleiden van grootheden als Frazey Ford en Freek de Jonge. Niet alleen bewijzen de mannen dat ze meer dan uitstekende muzikanten zijn; ze zijn meester in het schilderen van hun eigen klankkleuren.

Ze hebben het zichzelf niet bepaald makkelijk gemaakt. Baslijnen op een sousafoon zijn niet echt voor de hand liggend, net als het vervangen van een heel drumstel door bijvoorbeeld een marimba. Verbraak en van Bijnen hebben hierdoor een meer dan intrigerende bandklank geschapen waarin ik niks mis… alles is aanwezig. Sterker nog, het moet zo zijn.

De nijging van een recensent is om altijd te zoeken naar invloeden. Die invloeden zijn zeker aanwezig: Johnny Cash, Ry Cooder, Tom Waits, The Band, Swamp… toch is dit een 100% eigen muziektaal. Dit duo nu eenmaal net even groter dan de som der delen van hun invloeden.

Op dit album staan daarom alleen eigen nummers die ook nog eens van een bijzonder hoge kwaliteit zijn. Het lijkt alsof Verbraak en van Bijnen in ieder nummer geprobeerd hebben om een andere sfeer te pakken of om een voorbeeld te eren. Het prachtige ingetogen instrumentale titelnummer past naadloos in het oeuvre van Ennio Morricone en is voor mij een van de meerdere hoogtepunten op deze plaat.

Diezelfde ingetogenheid vinden we ook bij de opener In This Bordertown waarbij de subtiele balans tussen gitaar, accordeon en marimba boekdelen spreekt. In het meer uptempo nummer So He Grabbed His Bags doet de uiterst effectieve sousafoon zijn entree. Via het vaudeville-achtige Walk On en het eerder genoemde titelnummer Endless Road komen we bij de prachtige ode Levon, opgedragen aan de drummer van The Band Levon Helm. Prachtig hoe hierin gespeeld wordt met de gestapelde meerstemmigheid die we kennen van nummer als The Weight. Een ode zonder slagwerk.

Een andere favoriet van mij is Victoria; waarin een brassbandintro verrassend opgevolgd wordt door een skabeat binnen een ballroomsetting. Hoor ik daar een nieuwe ode? Het nummer No heeft in ieder geval die kenmerkende Luther Perkinssound die we gewend zijn van Johnny Cash. Stringhorn heeft dan weer dat echte Frankie Laine-gevoel in zijn chorus. One Hand In My Pocket is op-en-top New Orleans. Dress Up Marcelia heeft een fijne Ry Cooder-gitaar met een evenzo fijne Sousabas.

Van de buitencategorie vind ik het slotnummer Hands In Mine dat mij even doet denken aan As Time Go By uit de filmklassieker Cassablanca. Let hier ook even op de Chet Baker-achtige trompet aan het einde van het nummer. De jaren les bij Erik Vloeimans zijn geen weggegooid geld geweest.

Het is sowieso geen weggegooid geld om dit album aan te schaffen! Dit is een heel goed, heel mooi, heel sterk album zonder zwaktes. Hier wordt zo goed op gespeeld en gezongen dat ik het een wonder vind dat het nog niet grijs wordt gedraaid op de radio. Helaas heeft het huidige management van Rijnmond een, voor hen en anderen, zeer geschikt podium -Live uit Lloyd- weggesaneerd.

Bezoek de website of volg Verbraak-Van Bijnen op Facebook!

Tourverslag: Luka in Duitsland

Afgelopen zomer hebben wij, Luka, een mini-tour door Duitsland mogen spelen ter promotie van onze nieuwe ep Welcome, Generation Everything. Deze is op februari 2018 uitgebracht en heeft ervoor gezorgd dat we onze eerste shows in het buitenland hebben kunnen spelen. We gingen naar Berlijn, Hamburg en Düsseldorf.

 

 

Berlijn
We hebben de tijd in deze stad. We zoeken mooie plekken om een beetje te struinen en om een idee te krijgen van het dynamische Berlijn. Dit is een stad die echt alles heeft, van mooie moderne stadskerken tot aan de meest rauwe street art. We zien zoveel contrasten in de kleine straten…

Na een halve dag rondgewandeld te hebben door de Berlijnse straten als een echte local, wordt het tijd om naar de venue te rijden: Kesselhaus Acoustics. Eenmaal aangekomen zien we een podium staan in een idyllische biergarten. Hier ontmoeten we de twee andere bands die deze avond ook spelen: Finn en We Invented Paris. Wij openen de avond om 18:00. Voordat ik mij ga omkleden zit er een enkeling lekker te eten, het is tenslotte nog vroeg. In de veronderstelling dat er niet zoveel mensen zullen gaan komen deze avond kleed ik me om in de backstage. Zodra we er helemaal klaar voor zijn verlaat ik de kleedkamer, en schrik ik me vervolgens rot.

Super stipt op tijd zit iedereen netjes klaar! De biergarten is helemaal gevuld met mensen en er staan zelfs daarbuiten nog wat lui te koekeloeren die er niet meer bij passen. Je merkt al meteen dat het publiek hier anders is dan in Nederland. Iedereen heeft zijn aandacht erbij. Als we worden aangekondigd wordt er luid geapplaudisseerd en luidkeels gejuicht. De toon is gezet. Meteen een goede energie voor de eerste show.

Daarna hebben we kunnen afkoelen bij de optredens van de andere twee bands. Tot slot zijn we het Berlijnse nachtleven ingegaan en hebben we op een dak middenin Berlijn de zon zien zakken. Geslaagde eerste dag van de tour!

Hamburg
Roadtrippin! Op naar Hamburg. Dat is vier uur bij ons vandaan. Om de file te omzeilen rijden we door hele stille en lege dorpjes met enorme huizen. Hoe dichter we de stad naderen hoe drukker het wordt. We komen grote futuristische gebouwen tegen.

Eenmaal ingecheckt in het hotel, rijden we naar de volgende venue: Knust Acoustics. Hier spelen we weer met dezelfde twee andere bands. We komen aan bij een soort biergarten, ditmaal groter dan de avond hiervoor. Meer mensen betekent ook meer geroezemoes. Ondanks dat het best pittig was om fijn te spelen met ruis op het podium, hebben we toch betrokken publiek.

Tussen de liedjes door wordt er weer lang en hard geklapt en zijn ze achteraf niet bang om een praatje te komen maken. Ongelofelijk leuk om te zien hoeveel waardering Duits publiek heeft voor de muzikant. Dit is toch wel heel anders dan dat ik in Nederland gewend ben.

Om nog even af te koelen rijden we naar de Hamburgse haven waar we prachtige beelden hebben geschoten met zonsondergang.

Düsseldorf
Dan wordt het weer tijd voor een lange roadtrip. Deze dag zitten we zes uur in de auto…! Ook komt onze geluidsman Sam vanuit Nederland gereisd. De vermoeidheid begint toe te slaan, waardoor een melige sfeer ontstaat. Zo hadden we bedacht om een Duits welkomstlied te schrijven voor Sam met alle Duitse woorden die we de afgelopen dagen hadden geleerd. Eenmaal compleet, komen we aan bij een heel oud, sfeervol gebouw. Deze dag spelen we op een kunstfestival genaamd ‘Asphalt Festival.’

Hier zijn theateracts, klassieke voorstellingen en kunstexposities. Wij verzorgen het naprogramma om 23:00. We hebben dus nog even de tijd om in te checken in het hotel en daar een mini-nap te doen.

Nadat we helemaal zijn bijgekomen en opgefrist, gaan we het terrein op. Het is er nog best rustig. Ieder is of al naar huis, of nog bij een show kijken. Ik vermoed dat het niet heel erg druk gaat worden, aangezien we op een ‘even-bijkletsen-met-een-biertje’ slot spelen. Tenminste, dat dacht ik… Ik doe mijn laatste voorbereidingen in de kleedkamer en als ik richting het podium loop zitten er allemaal mensen netjes in stilte te wachten. Wow. Dit had ik niet zien aankomen.

Het publiek is, wederom, super betrokken en laaiend enthousiast. Dit hadden we bij de afgelopen shows ook, alleen is hier de capaciteit kleiner waardoor iedereen muisstil was. Dit zorgde voor een hele fijne, intieme sfeer. Zo fijn, dat ik zelfs al mijn praatjes in het Duits aandurfde.. Jawol. Na de show krijgen we een staande ovatie en blijft het publiek heel lang doorklappen. Zo lang, dat het ongemakkelijk begon te worden.. We hadden alle liedjes al gespeeld en hadden niet meer om te laten horen.

Joost en ik proberen ons te verstoppen, in de hoop dat ze zouden de stoppen, maar het gonsde nog lang door. Totdat de floormanager naar ons toekwam met de boodschap dat het heel normaal is in Duitsland om nog een toegift te doen. Shit! Dit wisten we niet. En alle liedjes waren al op! Toch zijn we terug gegaan en hebben ons nieuwste lied nog eens gespeeld. Met een verzoek dat iedereen moest opstaan om samen te dansen. En dat deden ze. Wat een magische avond. Dit was een van de meest bijzondere optredens die ik ooit heb gespeeld. Erg dankbaar.