Tourverslag: Steel and Stone in Engeland

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Steel and Stone ging op tour naar Engeland.

Onze eerste buitenlandse tour is een feit! Van 28 augustus tot 2 september zijn wij op tour geweest in Engeland en het was een daverend succes. Er komt wel het een en ander bij kijken aan planning en uitvoering, maar het was een plezier om dit allemaal te mogen meemaken. Hierbij het tourverslag vanuit het perspectief van de leadzanger Brantley MacDonald.

Wij zijn op woensdag in de vroege morgen vertrokken vanuit Rotterdam. De achtergrondzangeressen zijn voor het gemak blijven slapen bij mij thuis. Rond een uur of zeven is de gehele band aanwezig en staan wij klaar voor vertrek. Als vervoermiddel maken we gebruik van een 9-persoons bus en mijn eigen Fiat Panda. Na passen en meten past iedereen inclusief alle instrumenten en bagage en kunnen we vertrekken!

Onze eerste stop is de veerboot in Duinkerke, Frankrijk, via de veerboot komen wij na 1,5 uur aan in Dover, Engeland. Bij aankomst in Engeland is het direct omschakelen en links rijden! De rit naar onze Airbnb waar wij de eerste twee dagen verblijven duurt zo’n drie uur. Dit voornamelijk doordat het in Londen ontiegelijk druk is en de Engelsen hun eigen rijstijl hanteren.

Bij de Airbnb hadden wij wat problemen bij binnenkomst omdat de code voor het openen van het kluisje waar de sleutel in zat niet correct was. Gelukkig was het contact met de verhuurder soepel en na het invoeren van een andere code konden wij naar binnen. De Airbbnb ziet er heel goed uit en de kamers worden verdeeld. Tijd om bij te komen is er niet, het is inmiddels 16.00 en de soundcheck voor de eerste show is om 18.00.

The Fiddlers Elbow
Wij komen om 19.00 aan bij de eerste bar waar wij spelen; The Fiddlers Elbow. De plek heeft een goede atmosfeer en wij kunnen gelukkig nog een soundcheck doen. De geluidsman was niet heel goed te verstaan vanwege zijn zware accent, maar we komen er al met al goed doorheen.

Nog een spannende wending aan deze eerste show is dat onze drummer Carlos voor de woensdag geen vrij kon krijgen van werk, dus spelen wij een aangepaste semi-akoestische set waarbij ik zelf de Cajon bespeel. Gelukkig heb ik vanuit mijn muzikale historie de nodige ervaring met het spelen van percussie en had ik de hulp van Patrick van het camerateam die ook meespeelde op een Afrikaanse drum!

De avond was niet heel druk bezocht, dit mede door het Notting Hill Carnaval wat het weekend ervoor plaatsvond. Het geluid was wel geweldig en het publiek dat er was heeft zeer genoten en we krijgen ook alleen maar hulde en positieve feedback. Een prachtige start van de tour! Na het optreden blijven we nog even hangen en eten we aan de overkant bij een lokaal zaakje en praten bij. De rit terug naar de Airbnb duurt ongeveer een uur. Na een lange dag reizen en optreden kunnen we eindelijk wat slaap pakken.

 

Luna – The Home of Live Music
Op dag twee vertrekken onze gitarist Dennis en bassist Edwin in de vroege ochtend om onze drummer van het vliegveld op te halen. Bij terugkomst besluiten wij om met de hele groep de buurt Paddington waarin wij verblijven te verkennen. We zitten bij een leuk koffiezaakje en eten en drinken hier wat en zijn ons mentaal aan het voorbereiden op onze tweede show bij Luna – The Home of Live Music.

We moeten hier om 20:00 optreden dus vertrekken wij rond 17:00. Luna – The Home of Live Music zit in Leytonstone, dit is ongeveer 50 minuten rijden. Wat heel leuk is aan deze lounge / bar is dat het zich aan een drukke straat bevindt en omdat het mooi weer is staat de hele pui open. De avond is gratis dus kan iedereen zo naar binnen lopen wat ideaal is voor het bezoekersaantal. We beginnen iets later dan gepland en er is al aardig wat publiek binnen.

Na onze eerste show zonder drummer geeft het ons direct een boost om nu met onze drummer erbij te spelen. We hebben het publiek mee en ook op straat stoppen er mensen en auto’s om toch mee te genieten van de show. Het geluid is goed geregeld en klinkt geweldig. Wij hebben hier ook hele mooie beelden kunnen schieten vanwege de mooie inrichting van Luna. Het personeel is ook heel vriendelijk en al onze drankjes zijn inbegrepen.

Wij kregen voor deze show geen vastgestelde gage maar een vrijwillige bijdrage van het publiek. Ook hadden wij als promotiemateriaal T-shirts laten drukken. De T-shirts zijn zeer goed ontvangen en het is ook mooi om te weten dat er zo iemand in Londen kan rondlopen met jouw T-shirt!

One Love Festival
Op dag drie moeten we om 11:00 bij de Airbnb uitchecken. Iedereen was gelukkig op tijd wakker en helemaal klaar voor het One Love Festival. Het One Love Festival is een driedaags reggae festival in Kent met optredens van spraakmakende internationale reggae artiesten. Hier keken wij dus natuurlijk met hoge verwachtingen naar uit. De rit naar Kent duurt ongeveer twee uur. Na een uur door de drukke straten van Londen gereden te hebben. komen wij in rustigere wateren en rijden langs ontzettend mooie plekken vol met natuur.

Bij aankomst op het One Love Festival worden wij begeleid naar het aanmeldpunt voor artiesten en krijgen hier onze polsbanden en autostickers. Het volgende stuk van ons avontuur begint omdat wij op het One Love Festival ook drie dagen gaan kamperen op het kampeerterrein. Het eerste wat wij dus doen is onze tenten opzetten, we zaten ook op een strak schema omdat wij om 16:00 aankwamen en om 19:00 moesten optreden.

Het opzetten van de tenten liep gelukkig goed en ons kamp zag er heel gezellig uit. Het omkleden voor de show deden wij op het kampeerterrein, gelukkig zaten we nog net in een week met prachtig mooi weer en hoorde ook dit er helemaal bij. De auto’s mochten blijven staan op het campingterrein, dit was echt één minuut lopen naar het festivalterrein dus dat was ideaal. Na aankomst bij de ‘Kaya Stage’ waar wij gingen optreden was de ontvangst heel goed.

De stagemanager nam het stageplan van mij over en wij mochten om 20:30 het podium op. Daar staan we dan op ons eerste internationale optreden op een heus reggae festival! Er staat nog niet veel publiek maar dat verandert al snel wanneer we beginnen te spelen. Er komt steeds meer publiek bij en wat spelen we lekker …boem, licht uit!

Blaast er dus gewoon een generator op en staan we daar zonder geluid in het donker. De crew is druk aan het rondrennen om het probleem op te lossen. Na ongeveer 10 minuten gaat het licht weer aan en doet het geluid het ook weer, we kunnen verder. Helaas is ons publiek alweer er vandoor, haha. Maar niet getreurd, binnen no time stond het weer vol voor ons podium en hebben wij een heerlijke set gespeeld!

De feedback van het publiek was enorm en geweldig, hier doen we het voor! Na de show hadden we nog de tijd om naar een optreden van dancehall legende Yellowman te kijken en bij te kletsen met andere bandjes, een prachtige afsluiting van onze derde dag.

Het netwerken op het One Love Festival ging heel goed. Wij hadden visitekaartjes gedrukt en hebben heel veel contacten uitgewisseld met andere bands om zo hopelijk uitwisselingsprojecten aan te gaan. Nu onze eerste avond kamperen, het was gelukkig niet al te koud en in de ochtend warmde de tent al snel op door de zon.

Pop Brixton
Op de vierde dag stond Pop Brixton op de planning, hier moesten wij om 20:00 optreden dus hadden we nog de hele middag om lekker te hangen op het One Love Festival. De ochtend op het One Love Festival begon wel met een hele koude douche, maar dan ben je ook direct goed wakker! We hingen in de middag nog een beetje rond bij de ‘Kaya Stage’ omdat er hier echt hele leuke bands optreden.

Rond 15:00 kwam Edwin onze bassist naar me toe en vroeg of wij nog een keer zouden willen optreden omdat er een band was uitgevallen. Dat hoef je natuurlijk niet twee keer te zeggen, dus snel iedereen opgetrommeld de instrumenten gehaald en een heerlijke tweede show op het One Love Festival gegeven!

Nu moet ik eerlijk zeggen dat vier shows in drie dagen pittig was, maar ik zou het zo over doen. Natuurlijk moesten wij die avond ook nog optreden bij Pop Brixton, maar wat moet dat moet! Na de tweede show op het One Love Festival was het dus snel omkleden, instrumenten inpakken en naar Pop Brixton.

Wij zijn om 17:00 uur vertrokken naar Pop Brixton, dit ligt in de plaats Brixton en is echt een hele leuke en hippe multiculturele smeltkroes. Pop Brixton is voornamelijk opgebouwd uit zeecontainers en dit geeft een hele mooie industriële vibe. Je kunt er lekker eten en er zijn allerlei kleine zaakjes van kleine ondernemers. Bij aankomst was het er al lekker druk en was er een divers publiek aanwezig.

Dit was onze afsluiter van de tour dus hebben we ook alles gegeven! We hadden het publiek mee en er werd gedanst en gefeest. Na de show hebben we nog genoten van de andere band die na ons speelde en samen gevierd dat we alle optredens succesvol hebben afgerond. Ook was ik om 00:00 uur jarig en dat werd natuurlijk ook gevierd!

 

Wij zijn in de nacht terug gereden naar het One Love Festival en hebben hier nog de zondag
doorgebracht. Op maandagochtend zijn wij terug naar huis gegaan, wat een avontuur! Al onze optredens zijn vastgelegd en zie je hieronder op YouTube. Ook brengen wij onze eerste ep uit om deze tour te vieren, uitgebracht door Mass Production Studio.

Mijn dank gaat uit naar iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan deze tour: De Popunie, De Gemeente Rotterdam, donateurs VoorDeKunst, de band en de film / foto crew.

 

 

Volg Steel and Stone op Facebook.

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Het portret: Niek Driesschen

De Rotterdamse muziekscene is een hecht netwerk van artiesten die elkaar graag verder helpen. Een verbindende factor in dit netwerk is de beruchte Duct Tape Studio, beheerd door Niek Driesschen en Stijn van Breugel. De studio vormt een broedplaats voor de ruigere bands uit Rotterdam, maar niet alleen hun geluid vloeit door het analoge apparatuur.

Ik ging langs bij muzikant en producer Niek Driesschen om te kletsen over deze bijzondere plek en zijn ideeën zijn voor de toekomst. Hiernaast sprak ik een aantal lokale bands over hun ervaringen met Duct Tape.

Hallo
‘’Ik ben Niek en ik maak muziek, haha. Samen met Stijn beheer ik Duct Tape Studio, een analoge opname studio en oefenruimte in hartje Rotterdam. Daarnaast speel ik in bands (J.C Thomaz & The Missing Slippers, Rott ‘N Damned en Paksoi). Eigenlijk ben ik bijna altijd met muziek bezig, dat is al op vroege leeftijd begonnen.

Mijn oom en vader speelden allebei in een band. Waar mijn vader (bass en vocals in The van den Driesschen Bloody Hammer Experience) meer van de rock & roll was (Jon Spencer Blues Explosion, Black Sabbath) kreeg ik van mijn oom (drummer in o.a. Debiele Eenheid, Budrot, Anarcrust, Dogbreath, Slammerheads etc.) punk mee, zoals Bad Brains, Black Flag, Dead Kennedys, Crucifix etc.

Ons huis stond vol met instrumenten, dus toen ik klein was heb ik een gitaar opgepakt en ben door m’n ouders naar gitaarles gestuurd. Grappig genoeg heb ik in die periode het minst gitaar gespeeld, wel heb ik toen de basis meegekregen. Iedereen leerde het van de bladmuziek, maar ik begreep daar niet zo veel van dus probeerde alles op gehoor uit te vogelen. Uiteindelijk denk ik dat ik daar het meeste van heb geleerd.’’

 

‘’Bassie: ‘’Zooo! Wat een knoert!’’ Adriaan: ‘’Ja, dit is nou een 24 sporen recorder.’’

De schrik van Azië
‘’Op de basisschool ging ik vaak na schooltijd met wat dudes naar m’n huis om op zolder herrie te maken, zo is één van mijn eerste bands Print ontstaan. Dat was, …ja weet niet, …best vaag. We hadden een erg gepassioneerde liedjesschrijver wat resulteerde in een nummer genaamd De Schrik Van Azië, dat ging over de tsunami daar toentertijd. We hebben zelfs een cd opgenomen, ik zou alleen niet weten waar ik die gelaten heb.

Ik was al op jonge leeftijd met opnemen op oude bandrecorders en cassettes bezig, dromend over een eigen opnamestudio. Met name door een Bassie & Adriaan aflevering die ik op videoband had. Deze heb ik toen zo vaak teruggespoeld, terwijl ik met mijn neus tegen de beeldbuis zat, dat de recorder de tape heeft opgegeten. Mijn familie had vrij snel door dat ik gek was van oude apparatuur, ik kreeg van iedereen hun oude Hi-Fi installatie en stapels met lp’s.’’

 

Duct Tape
‘’Toen ik op het Grafisch Lyceum VMBO kwam, heb ik Stijn en de gasten van Onnodig Krassen (mijn band toen) leren kennen. Stijn bleek ook een muzieknerd met audioapparatuur op zijn kamer. Hij kwam bij ons in de band spelen en dit is later Rott ‘N Damned geworden. Ik was al een tijdje bezig met opnemen op m’n slaapkamer, tot we met het idee kwamen om bij Stijn op zolder een studio te bouwen, dat is Duct Tape geworden.

De naam Duct Tape is eigenlijk bedacht door de band Drugsmokkel uit Gouda. Ik was in hun oefenruimte om de cd Rock ’N Roll Overdose voor ze op te nemen, we hadden alleen niet genoeg microfoonstands. De oplossing hiervoor bleek alles vast tapen met duct tape, en toen zei PJ (de drummer): “Hé, het is net een duct tape studio!” Deze naam is letterlijk blijven plakken, haha.’’

 

‘’Analoog heeft de sound, de combinatie met hedendaagse digitale mogelijkheden is ideaal’’.

Van reggae tot hardcore punk
‘’Net zoals de voorkeur voor analoge opname apparatuur. Deze voorkeur is eigenlijk ontstaan omdat we altijd al met tape, cassettes en bandrecorders hebben opgenomen. Het geluid wat je hiermee vangt heeft een bepaald karakter wat digitaal moeilijk te krijgen is. Mijn voorkeur voor analoog komt ook doordat ik veel platen uit de 60’s en 70’s luister met die karakteristieke sound. Het voelt heel vertrouwd en klinkt heel vet.

Werken met tape is niet alleen bepalend voor de sound, maar ook voor de workflow. Omdat je maar een beperkt aantal sporen hebt, is het eindproduct vaak resultaat van take 1, 2 of 3, en niet een combinatie van take 36, 48 en 112, met een laag Auto-Tune eroverheen.

Die eerste paar takes hebben een bepaalde spontaniteit, een soort ‘magie’, die je kwijt raakt na zo’n 10 keer. Door het gebruik van deze eerste takes blijft het ‘live’ gevoel bewaart, je hoort de band zoals ze echt samenspelen. Toch is het fijn om toegang te hebben tot de hedendaagse digitale mogelijkheden, vooral als bands dat gewend zijn.

Wat we vaak doen is de muziek opnemen met tape, en vervolgens mixen we het digitaal (of andersom), dan heb je het beste van beide werelden. Veel mensen denken dat we alleen maar punk en hardrock dingen opnemen, maar we doen echt van alles. Denk aan dub, reggae, ska, hiphop, jazz, blues, bossanova, grindcore, whatever!’’

 

‘’Een oude leraar van mij: “Das toch onhandig, je kan dat toch ook met een plug-in doen, en die tapes? Kan je die nog wel krijgen dan…??’’

Waarom zou je zo moeilijk doen?
‘’Een paar jaar geleden werd je voor gek verklaard als je op tape opnam, want waarom zou je zo moeilijk doen? Dit geld ook voor vinyl. Als je jaren terug op een feestje aankwam met een volle boodschappentas met platen om mee te draaien, werd je gek aangekeken. Want waarom gebruik je niet gewoon een usb? Het gevoel wat vinyl geeft krijgt je niet van mp3. Vinyl ligt veel dichter bij de natuur.’’

‘’Eigenlijk ben ik altijd wel met muziek bezig.’’

Nieuwe energie
‘’Ik mag van geluk spreken dat ik nu van de muziek kan leven, een aantal jaar geleden deed ik nog ander werk ernaast om rond te komen. Ik kluste bij als o.a. geluidsman, dus gelukkig had het wel wat met muziek te maken. Eigenlijk ben ik altijd wel met muziek bezig. Toch heb ik momenten zolang in de studio gezeten dat ik er gek van werd. Dat probeer ik nu te voorkomen door mijn vrije tijd goed in te plannen, dat is echt belangrijk.

Zo doe ik weer nieuwe energie op om me in te zetten voor een volgend project en kan ik me steeds volledig focussen om een goed product te leveren. In die vrije tijd maak ik zelf muziek of neem ik het op, als het mooi weer is lig ik in de tuin, bij iets minder weer lig ik de hele dag in bed muziek te luisteren.’’

“Rotterdamse bands zijn gewoon weirder.”

Geen gabbers zonder Rotterdam
‘’Het is heel tof om in de Rotterdamse muziek scene te zitten. Het is hier echt super vrij, en wat sommige mensen vergeten is dat Rotterdam een grote invloed heeft gehad op de elektronische muziek uit de 90’s, denk aan gabber. Naar mijn idee is de Rotterdamse band Kiem een beetje verantwoordelijk geweest voor gabber. Als je namelijk een 33 toeren plaat van Kiem afspeelt op 45, klinkt het, grappig genoeg, als happy hardcore. Kiem is best wel  een belangrijke en typische Rotterdamse band geweest, ze hadden echt iets weirds.

Dat is het leuke aan Rotterdamse bands, de meeste hebben een bepaald randje wat ze net even anders maakt. Denk aan Gewoon Fucking Raggen, Forbidden Wizards en SONNDR. Mijn theorie is dat daarom Rotterdamse bands vroeger net wat minder bekend werden dan bands uit bijvoorbeeld Utrecht of Den Haag. Ze zijn gewoon weirder. Dit is altijd zo geweest, waar bijvoorbeeld Golden Earring door het grote publiek werd opgepikt bleven Rotterdamse bands wat onbegrepen.’’

 

De toekomst
‘’Mijn doel was om een band te beginnen, hiermee te touren en platen te maken. Maar de laatste tijd ben ik in de studio meer met andermans muziek bezig dan met die van mezelf. Ik zou graag meer tijd willen voor mijn eigen muziek, waaronder een project dat Bastard Sugar heet. In de toekomst ga ik hier meer nummers van uitbrengen en dat is niet het enige toekomstplan wat ik heb.

We zitten nu in een antikraak pand, in de toekomst zie ik ons graag settelen op een vaste plek om vervolgens uit te breiden. Deze uitbreiding zal sowieso bestaan uit een geïsoleerde ruimte, waar je 24/7 herrie kan maken, met een hoog plafond voor de akoestiek.

Inspiratie haal ik uit andere studio’s en producers/engineers. Voorbeelden hiervan zijn Joe Meek, Lee Scratch Perry, Rick Rubin, Sylvia Massy en Delia Derbyshire. Één van mijn grootste helden is Nikola Tesla, vooral als het gaat om het begrijpen van frequenties, resonantie en energie.”

 

Vibes
“Tape, buizen en transistors viben met je mee, muzikanten en analoge gear resoneren met elkaar. Dit klinkt wat zweverig, maar apparatuur reageert op warmte en soms krijg ik zelfs het idee dat het op de energie van mensen reageert. Zo kwam er een keer een band langs om op te nemen, en zodra ze de deur binnenstapten kregen ze al ruzie over geld.

Hierdoor liep de cajón speler boos weg en de band besloot zonder hem op te nemen. Tijdens het opnemen ging opeens allerlei apparatuur raar doen, kanalen gingen ruizen en het ging niet helemaal lekker.

In tegenstelling tot een week later, toen kwam er een ska/reggae band opnemen. De zon scheen en het was al snel heel gezellig in de studio. Iedereen had er zin in en er hing een goede vibe. De kanalen die de week ervoor suisden, deden het opeens weer prima en er gingen zelfs lampjes in de vu meters brandden die het nooit eerder hadden gedaan.

‘’Alles bestaat uit frequenties en die resoneren met elkaar.’’

Nou geloof ik niet heilig dat dit door de vibe komt, maar het zou best kunnen. Kijk maar naar de docu The Secret Life Of Plants. Onze emoties bestaan ook uit elektromagnetische velden, eigenlijk is alles elektromagnetisch. Far out dude! Alles bestaat uit frequenties en die resoneren met elkaar. Dat is precies de reden dat een goede sfeer tijdens het opnemen erg belangrijk is, dit heb ik geleerd van Max Radings (een goede vriend van me uit Rockanje, die bij Brant Bjork in de band speelde).’’

 

Genoeg in Rotterdam
‘’Op het moment is er eigenlijk te weinig in Rotterdam als het gaat om muziek, Eurotrash is nu ook helaas weg. Maar gelukkig blijft er genoeg over. Waaronder V11, WORM en ben ik ben zo ontzettend blij dat het Poortgebouw er nog is. Ook Rotown is leuk van tijd tot tijd.

Qua Rotterdamse bands ben ik fan van alle bands die hier, of bij LGM of PAF! Studio opnemen. Zeker SONNDR is op het moment een hele toffe, bijzondere band. Bij Left Of The Dial en het nieuwe festival Historische Herrie komen ook erg toffe bandjes. Baroeg Open Air is altijd vet en als er in Bar³ optredens zijn zou ik er zeker even langs gaan.’’

 

‘’Er moet gewoon weer een plek komen waar het bier een euro is en we in het weekend tot acht uur ’s ochtends kunnen jammen.’’

De Ekcit
‘’Maar wat ik altijd zal vinden, is dat er weer iets moet komen als de Ekcit. Gewoon een plek waar het bier een euro is en we in het weekend tot acht uur s’ochtends kunnen jammen. Met Duct Tape zaten we in de laatste Ekcit, met een groot team organiseerden we daar optredens en was het altijd feest. In de eerste Eksit (eind ’70 / begin ’80) kwamen legendes als The Ramones, Sex Pistols, The Damned en Tom Waits langs op het podium.

In de tweede Exit, in het pand van de voormalige Twijfelaar, heb ik zelf nog gespeeld met Onnodig Krassen en Rats On Rafts. Het hele Ekcit (waar wij zaten) avontuur werd afgesloten met een super goed feest, het was nog nooit zo druk geweest binnen, het zweet droop letterlijk van het plafond. We zijn er gebleven tot één uur s ‘middags, met o.a. hulp van de bierkoerier.’’

 

LIJSTJES:
Favoriete muzikanten:
Gee Tee, The Saints, Annihiliation Time, Brant Bjork And The Bros.

Favoriete platen: Ik luister het meeste op vinyl of cassette, soms digitaal. Hawkwind – Space Ritual, White Noise – An Electric Storm, D’ Angelo – Black Messiah, Frightnrs – Nothing More To Say, Miles Davis – Bitches Brew, Grand Funk (die rooie, 1969), Sir Lord Baltimore – Kingdom Come, King Tubby – Meets Rockers Uptown, Lee Scratch Perry – The Upsetter, Bad Brains – Black Dots, Django Reinhardt – 1930–1945, Death – For The Whole World To See.

Favoriete evenementen: Ik wou graag naar Fuzzfest, maar dat heb ik helaas gemist. Ik speel op het moment vaker op evenementen dan dat ik er zelf heen ga.

Favoriete muziekplatform: Mijn platenkast. Bang Your Radio (shoutout naar Thomas Harteveld!). Ik zou ook graag zelf een keer op AM een radiozender willen beginnen!

 

Bands over Duct Tape Studio:

Beach Coma
“Duct Tape is voor ons de tape die de Rotterdamse underground punk scene bij elkaar houdt. De hele operatie is heel erg DIY en de bands die hier komen ook. Ze willen gewoon graag muziek maken en zijn niet bezig met bekend worden of hitjes scoren. Het is puur liefde voor de muziek en dat verbindt mensen in de Rotterdamse muziekscene. Zonder Duct Tape hadden onze vriendinnen een heel zwaar leven gehad.

Wat zouden we moeten zonder dit eigenwijze, houtje touwtje plekje in ons ó zo schone Rotterdam West, Niek, ook al hebben we na anderhalf jaar nog geen sleutel van de voordeur, we zijn je eeuwig dankbaar voor deze gastvrije plek waar alles draait om muziek en alles wat daarmee te maken heeft.”

 

Iguana Death Cult
“Duct Tape is de laatste jaren uitgegroeid tot een iconische en onmisbare plek binnen de Rotterdamse muziekscene. Opnemen bij Niek is altijd weer een avontuur. In de studio staat een mix van prachtige oude opnameapparatuur en een heel arsenaal aan gare, half verrotte, met Duct tape bij elkaar gebonden troep. Het mooie aan Niek is dat hij overal wel een trucje mee kan waardoor die troep een functie krijgt en precies dat maakt zijn stijl zo uniek.”

 

Peter & The Neverband
“Duct Tape Studio is een plek die muzikanten en muziekliefhebbers samenbrengt. Iedereen kent Niek en niet voor niets komen bands van heinde en verre om hier op te nemen. Dat is vanwege Niek en zijn expertise op het gebied van (voornamelijk analoog) opnemen. In Duct Tape komen de muzikale vibes van vroeger samen met de muziek van deze tijd. Werkelijk een magische plek!”

 

Callkoen:
“De kans dat je iemand tegenkomt met meer passie voor muziek en analoge gear dan Niek is nihil. Naast het maken van professionele opnames helpt hij je als geen ander met het vinden van je eigen sound. Voor ons geen andere studio dan de Duct Tape Studio. 5 sterren – ruim voldoende.”