Tourverslag: Rats On Rafts in zeven Europese landen (1) – Frankrijk, Spanje en Portugal

ror7-1Dinsdag 8 september – Caen, Frankrijk
Nadat we al onze zooi in de bus hebben ingepakt, vertrekken we vanuit Rotterdam richting Frankrijk. Het weer is geweldig, hetzij een beetje warm en de rit is erg lang. Aangekomen bij het huis waar we die avond zouden spelen zijn we allemaal wel een beetje moe en hongerig. Eten was er nog niet, maar wel bier. Normaal runt deze persoon een bar in Caen maar deze is momenteel gesloten voor een opknapbeurt. Dus besloot hij thuis shows te organiseren. We maakten kennis met de andere band en toen was het wachten geblazen in het huis vol action figures en de prachtige tuin.

Het werd al naar gelang de avond vorderde steeds drukker en de eerste band begon. Een leuke band uit Zwitserland wiens naam we zijn vergeten. Net voor hun laatste nummer valt helaas de stroom uit. In de hele buurt. Zouden we na die lange reis en al het wachten dan uiteindelijk niet gaan spelen? Nadat de eigenaar had gebeld met de gemeente om erachter te komen hoe lang het zou duren werd duidelijk dat het optreden niet meer door zou kunnen gaan. Het was pikdonker en nog steeds erg druk, maar omdat de biertap ook niet meer werkte begonnen de mensen  langzaam richting huis te vertrekken. Op dat moment ging de stroom plots weer aan en bouwden we toch maar snel op en speelden we vervolgens voor een gezellige groep enigszins aangeschoten Fransen onze eerste show. Bram gaat in zijn enthousiasme per ongeluk door het bassdrumvel van het voorprogramma heen.

Eten was er tussen de bedrijven door nauwelijks van gekomen. We maakten nog een nachtelijke wandeling door de buurt, maar toen was het toch tijd om te slapen. De helft van ons sliep in een nogal knusse camper, gezellig!

ror7-2Vrijdag 9 september – Op weg naar Spanje
Deze dag bestond vooral uit veel reizen. We hadden een Airbnb geboekt die op de route zou liggen naar onze volgende bestemming: Santiago de Compostela. We zouden gaan overnachten in het kleine Arroa Goika in het noorden van Spanje, meer dan 900 kilometer van Caen vandaan. Op de route moesten we vaak stoppen om péage te betalen. We hebben ook nog een aantal plaspauzes gehouden. Naarmate we meer naar het zuiden reden veranderde ook het landschap. We reden lange stukken in de bergen en door het hoogteverschil kregen we veel last van verstopte oren. Ook merkten wij dat onze bus soms raar deed als er een versnelling werd ingezet tot over 125 km per uur en daarna het gaspedaal rap losgelaten werd. Dan wilde de bus eventjes geen gas meer geven en roken we een hevige diesel lucht. Toen we ‘s avonds bij Arroa Goika aankwamen (een erg klein dorpje van maar 228 inwoners) gingen we iets te eten opzoeken. We kwamen een stukje verder een kiprestaurant tegen waar de mensen geen Engels spraken. Gelukkig hadden wij Ype Zijlstra mee, die net via duolingo een expert was geworden in de Spaanse taal en hij kon voor ons een aantal kip menu’s met bier bestellen.

De kip was wel echt heel goed, en na de in het water gelopen maaltijd van gisteren was dit een mooie goedmaker! Het huis waar we verbleven was wifiloos maar had een heel mooi uitzicht vanaf het balkon.

ror7-4

Zaterdag 10 september – WOSINC festival, Santiago, Spanje
We waren deze dag vroeg opgestaan omdat we nog meer dan 8 uur moesten reizen naar Santiago de Compostela, waar we op een festival zouden spelen genaamd WOSINC Festival. Na weer een lange busreis kwamen wij eindelijk aan in Santiago. De stad staat bekend omdat veel mensen er jaarlijks naar toe lopen voor een pelgrimstocht. Het centrum was ook oud, daar mochten geen auto’s rijden. Daarom werd onze gear buiten de oude binnenstad overgeladen in een speciale bus die voor deze gelegenheid wel in de binnenstad mocht rijden. Het was erg druk in de stad en er werden demonstraties gehouden, precies op het plein waar wij onze spullen moesten uitladen. Het podium was gelegen op een dakterras van het Fundacion Granell Museum. Er waren 2 backstages, waarvan een binnen was gelegen, en een was buiten achter het podium. De show verliep onlangs een technisch rommelige start erg goed en door het gigantische dakterras waarop we speelden viel goed te merken dat het er heel druk was. Daarna zijn we wat gaan eten en hebben we een cheesecake als dessert gehad die niet echt heel lekker was. Helaas waren wij afhankelijk van het festivalvervoer om onze gear terug te brengen dus we konden niet echt langer blijven om meer bands te zien. Daarom zijn we vervolgens naar het tofste hotel van de hele tour gebracht. Dit hotel had een hele mooie glazen lift die uitkeek op de binnenplaats van het hotel. We hebben ons heel erg vermaakt door veel ritjes te maken in de lift van de bovenste verdieping helemaal tot aan
beneden. Als je van boven naar -1 ging leek het ook net alsof je door de grond heen ging. Een soort omgekeerde Abeltje.

Vervolgens hadden we nog een gezellige tijd met de jongens van een andere band die ook in
het hotel verbleven: Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs. Een geslaagde dag!

ror7-5

Zondag 11 september – La Salvaje, Oviedo, Spanje
Toen we wakker werden in Santiago, mochten we in de Space lift naar de bovenste verdieping van het hotel waar een gigantisch ontbijt klaar stond. Helaas was ontbijt niet inbegrepen en zijn we aan de overkant van het het hotel wat gaan eten bij een klein cafe. Na het uitzwaaien van de jongens van Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs gingen we op weg terug naar Oviedo. Na het opbouwen en soundchecken werd opnieuw duidelijk dat we pas na onze show gingen eten. We doden wat tijd met het surrealistische decor boven de zaal.

ror7-6

Omdat het een zondag is lijkt het niet erg druk te worden. De programmeur bevestigd dit nogmaals even voor onze show. Echter lijken de mensen die er zijn het goed naar hun zin te hebben en we proberen gelijk onze nieuwe nummers en effecten uit. Na de show druipt iedereen al snel af: op maandag moet er weer gewerkt worden. Wij gaan echter door naar een restaurant om eindelijk wat te gaan eten. Een paar van ons komen binnen zetten met een Lager die we bij de zaal kregen, we vragen of dat een probleem is en de dame die ons bedient zegt “Nee geen probleem, maar noem dat maar geen bier, het is troep” en het ijs is gebroken!

 

 

 

 

Maandag 12 september – Club de Vila Real, Vila Real, Portugal
Op weg naar Portugal zien we het groene noorden van Spanje langzamerhand transformeren in een soort woestijnachtig gebied. Maar met onze oude vriend honger aan onze zijde, zoeken we wat Duitse degelijkheid op in dit fornuis van 32 graden: De Lidl! het blijkt een geen oase! Een klein hoogtepunt omdat er even wat energie bij gekweekt kan worden voor het vervolgen van deze reis. Bij aankomst blijkt de plaats waar spelen in een heel mooi groot, hoog en oud gebouw te zitten. Terwijl we door de hal van het gebouw lopen kijken we links een kamer in waar drie mannen van een jaar of tachtig in een gigantische mooie ruimte aan tafel een spel met elkaar zitten te spelen, zonder een woord uit te wisselen. Aangekomen in de bar ontmoeten we onze promotor Nuno, die ook verantwoordelijk is voor de show van de volgende dag in Braganca. Hij verteld ons dat hij ontzettend blij is dat we er zijn en ons al jaren volgt. Op zijn beurt stelt hij ons voor aan de host van de avond: Mario! Hij maakt snel duidelijk dat we naar hem toe moeten komen als er ook maar iets is dat we willen en dat hij gaat zorgen dat we een geweldige avond zullen hebben. We vragen zachtjes voor een cola en lopen de ruime, opnieuw hoge ruimte in waar we gaan spelen. De ruimte is opnieuw prachtig met openslaande deuren naar balkons. Geluidstechnisch misschien iets minder handig aangezien de ruimte vrij hol is en het podium zo klein dat we voor het podium besluiten te spelen. Een klein voordeel voor onze geluidsman Chris: de tafel is analoog! Na een hele lange soundcheck waarin er door iedereen gestrest wordt omdat de monitoren het niet doen, worden we door Mario meegenomen naar een restaurant aan de overkant van de straat waar er eerlijk Portugees eten voor ons op tafel wordt gezet.

ror7-7

Dit zorgt ervoor dat we zo vol zitten dat we de rust tussen de maaltijd en de show wel even nodig hebben. Echter wordt snel duidelijk gemaakt dat we een paar shotjes moeten proberen. De eerste is vlak voor de show en is een Tequila shot waarbij we een stuk limoen overhandigt krijgen dat we aan de ene kant door de suiker mogen halen en aan de andere kant door de koffie. De smaak is geweldig! En zo begint onze loeiharde show. De Portugezen lijken het goed uit te houden in de ongelooflijk luide zaal. Aangezien het een grote ruimte is op een maandagavond moeten we het weer doen met een kleine groep van hele enthousiaste mensen die ons graag heel lang zien doorspelen. Echter moeten we rekening houden met de curfew en staan we na 45 minuten weer bij de bar. De Portugezen bedanken ons en op allerlei manieren proberen ze duidelijk te maken hoe goed ze het vonden. De meest effectieve is nog zo’n smaakvol shotje: deze met kaneel en een pinda! Ook proeven we later nog de beste port die we ooit hebben gedronken. Er wordt ons verteld dat port uit deze plaats komt, en dus niet uit Porto; dat is slechts de plek van waaruit het verscheept wordt. Het is weer veel te gezellig en nadat we nog even buiten hebben gestaan, in ons t-shirt want zo warm was het, is het tijd om naar onze slaapplaats te gaan.

Dinsdag 13 september – Central Pub, Braganca, Portugal
De volgende ochtend worden we wakker in het appartement van Mario. De temperatuur was vandaag 10 graden lager dan de dag ervoor, maar nog steeds prima. De avond ervoor had hij ons afgezet bij zijn huis en ons achtergelaten met 1 huisregel: Zorg dat de kat niet ontsnapt!

ror7-8

De kat is echter erg assertief en energiek. Na een heftige achtervolging door de tuinen van de buren krijgen we de kat te pakken nadat hij ontsnapte tijdens ons vertrek uit het appartement. We vertrekken terug naar de zaal waar we de nacht ervoor gespeeld hadden om onze spullen op te halen. Het blijkt al snel dat de reservesleutel van de bus spoorloos is. Nadat zowel Mario’s appartement als de zaal grondig doorzocht zijn, besluiten we zonder de sleutel te vertrekken naar Braganca! In Braganca komen we aan in een vrij neutraal uitziende kroeg. Nuno had ons verteld dat hij er voor onze aankomst zou zijn om alles op te bouwen. Eenmaal aangekomen blijkt er geen spoor van hem te vinden. Na het uitladen moeten we even wachten op zijn komst. De kater van gisteravond (niet de bovenstaande afbeelding van de kat), was iets heftiger dan hij had gedacht. Hij verontschuldigd zich, maar we leggen uit dat we ons ons prima hebben kunnen amuseren bij de platenzaak aan de overkant van de straat.

Opnieuw mogen we voor onze show eten bij een restaurant in het stadje.
ror7-9

Hier staat veel varkensvlees op het menu! Terwijl we naar een wedstrijd van Benfica kijken eten we ons weer iets te vol. Vanavond is de zaal iets kleiner maar een stuk meer gevuld met mensen. Het is zelfs gezellig druk in de zaal. Ype neemt deze avond het heft in handen en besluit het licht te gaan doen. En vooral de rookmachine laat hij niet onaangeroerd! Ook vandaag komen we er niet onderuit: om de zoveel tijd worden we naar de bar geroepen om een shotje te nemen. Deze zijn hier vooral erg sterk en niet bepaald smaakvol. Maar we overleven het en vinden onze weg terug naar het hostel.

ror7-10

Woensdag 14 september – La Lata de Bombilas, Zaragoza, Spanje
Er staat weer een lange reis op ons te wachten dus staan we vroeg op voor het vertrek naar Zaragoza. De zaal in Zaragoza is midden in de stad en ook al loopt het uitladen en opbouwen voorspoedig in de smalle langwerpige zaal, het parkeren blijkt een enorm probleem. Het duurt zo lang dat de soundcheck licht in de problemen komt, maar al gauw blijkt dat het eten ook vanavond pas na de show plaats zal vinden. Terwijl de mensen langzaam binnen stromen ontmoeten we onze booker, die verantwoordelijk is voor alle Spaanse shows. We zetten weer een energieke show neer en lijken dat beetje energie wat nog over is goed in de show te kunnen stoppen. Er wordt veel bewogen door het publiek en dat schetst het idee dat we misschien wel te kort hebben gespeeld. Na de show neemt onze booker ons mee naar een restaurant. Het eten is onvergetelijk goed; het mag gezegd worden. Hij is erg blij dat we niet vegetariërs zijn en wij ook. Want er worden onze heerlijke Spaanse delicatessen geserveerd, waarvan de gelijkenissen met dingen als de welbekende en eveneens ook heerlijke Schotse delicatessen Haggis erg duidelijk zijn.

ror7-11

Donderdag 15 september – Dabadaba, San Sebastian, Spanje
Dabadaba, was een gigantische zaal, die meer weg had van een soort enorme kantine. We kwamen ruim op tijd, iets waar de Spanjaarden niet op gerekend hadden, en daardoor konden we maar weer even gaan wachten. We hadden alles heel snel opgebouwd en gingen toen in de backstage broodjes eten, want er werd opnieuw gezegd dat we na de show zouden eten.

ror7-12

Onze booker had ons de avond ervoor verteld dat het eten in San Sebastian nog minimaal tien keer beter zou zijn dan in Zaragoza. Op onze beurt geloofden wij daar helemaal niets van. Voordat we gingen spelen was er nog een ander belangrijk evenement wat sommige van ons graag wilden zien: Feyenoord – Manchester United. Na de 1-0 winst kon onze avond al niet meer stuk! Onze show werd vervroegd omdat er een lokale band een eindje verderop speelde die een release party hadden voor hun eerste LP. Dat te hebben gezegd waren er nog een flink aantal mensen komen kijken, waaronder zelfs een paar Nederlanders. De show verliep als een speer, aangezien we onze set steeds feller speelden. Na afloop droop het publiek langzaam af naar het andere optreden en aangezien de promotor daar ook heen wilde besloot hij pizza voor ons te bestellen. We bleven nog hangen tot de zaal leeg was en  gingen toen op weg naar het hostel waar we verbleven.

Vrijdag 16 september – La Cooperative de Mai, Clermont Ferrand, Frankrijk
Er stond weer een lange reis op het programma. Deze keer terug naar het land van geen WC brillen: Frankrijk! Hoewel we op tijd vertrokken waren viel de reis ons zwaar en waren we vanwege pauzes en file flink vertraagd. Onderweg was er nog een stop bij de McDonald’s in Frankrijk waarvan deze foto’s goed weergeven hoe die ervaring was:

ror7-13aror7-13b

De zaal waar we gingen spelen bleek een enorme moderne betonnen constructie te zijn. Zoals Nederland een flink aantal zalen heeft die niet van elkaar te onderscheiden zijn (013, Metropool. Paard Van Troje, Patronaat etc.) heeft Frankrijk zijn geheel eigen versie hiervan. Dit zijn ook complexen die opgebouwd zijn uit meerdere zalen, maar vaak is de grote zaal nog een flink stuk groter dan in Nederland. Zoals eerder gezegd waren we aan de late kant, maar nadat we hartelijk werden ontvangen door een crew die hongerig naar onze apparatuur keken (ze wilden het heel graag tillen) hadden we weer een nieuw record met opbouwen en soundchecken neergezet. Vervolgens houden we een soort van race wie er het eerste in dit enorme gebouw de eetzaal weet te vinden.

ror7-14

Daar aangekomen wordt ons een geweldige maaltijd voorgezet met ook een waar kaasplateau bij het dessert. Er wordt ons al tijden verteld dat het eten in Frankrijk zo goed is en hier is het bewijs dus! Na bijna alle shows zonder voorprogramma te hebben gespeeld stonden er vandaag ineens twee. Echter sloot het programma niet echt op elkaar aan. De eerste act was een meisje uit Italië die in haar eentje probeerde heel de band van Bon Jovi te imiteren. Hoewel dat op zichzelf aardig knap is, hadden ze het ons wel mogen besparen. Bij iedere volgende act verdubbelde het aantal mensen op het podium. Zo was de tweede act een duo van een stel hippies, die op kleuterniveau probeerden te vertolken hoe Indianen klinken. Om dan nog maar te zwijgen over de kostuums die ze aan hadden.

Tegen de tijd dat wij gingen spelen was de zaal aardig vol. We speelde de set weer in flink hoog tempo en hoewel mensen er erg enthousiast op dansten werd het geleidelijk steeds duidelijker dat ze niet echt wisten hoe ze op ons moesten reageren. Na de show kwam er een vrouw naar ons toe die ons complimenteerde over de show om vervolgens haar frustratie te uiten dat we niet gesproken hadden tegen het publiek. De vrouw met een hippie-achtig voorkomen kreeg ook nu niet veel uit ons en dit leek haar erg te frustreren. Ze vervolgde dat het normaal is om “Hallo” en “Dag” te zeggen in Frankrijk. Ons antwoord: “Dag”

ror7-15

Zaterdag 17 september – Levitation festival, Angers, Frankrijk
In Angers speelden we op een groot festival genaamd Levitation. Een festival dat zijn origine vindt in Amerika en dat, zoals het welbekende Liverpool Psych Fest, ook spin off’s organiseert in andere landen. De zalen waren stuk voor stuk gigantisch. De constructie van het gebouw had overeenkomsten met het gebouw van de dag hiervoor. Echter was duidelijk dat dit om een different biscuit ging. Die dag waren we de tweede band op het programma maar de eerste in de zaal waar wij stonden. Dit gaf ons het voordeel uitgebreid te kunnen soundchecken in de gigantische zaal. Terwijl we speelden liep de zaal langzaam vol, tegen het einde van onze set was het een volle bak en dat lieten de mensen ook weten.

ror7-16

Na de show hangen we nog wat rond met Alice van Fire Records, kijken we nog wat bandjes en zitten we op een gegeven moment op de grond in een cirkeltje met een aantal Fransen te kletsen. Pas laat vertrekken we lopend naar ons hotel. Hierbij moeten we door een groot donker park heen; de kortste route blijkbaar. Het werd een lange wandeltocht die gelukkig wat minder angstaanjagend was doordat de helft van ons gezelschap de slappe lach had. Jarvis Cocker in de Ali-G show……blijft hilarisch.

Zondag 18 september – Op weg naar Parijs
De volgende dag konden we godzijdank lekker rustig aan doen, want we hadden zowaar geen show! Nadat iedereen met moeite de check-out tijd van het hotel gehaald heeft verzamelen we ons op de parkeerplaats, gesitueerd in een park, waar we aan de picknicktafel ons ontbijt nuttigen. Hier wordt al snel duidelijk dat de combinatie jagermeister red bull, een no-limits artiesten bar en een stevige nachtwandeling terug naar het hotel Ype niet in de koude kleren is gaan zitten. Ype staart 15 minuten naar zijn net gesmeerde boterham terwijl hij steeds bleker wegtrekt. Er wordt besloten dat het waarschijnlijk het beste is voor iedereen als Ype voorin naast de deur zit, voor het geval het hem onderweg allemaal iets te veel wordt.

De reis naar Parijs is kort, maar omdat er gretig gebruik wordt gemaakt van de benzinestations om de kater te verzachten, weten we er alsnog aardig lang over te doen. In Parijs slapen we bij  familie, een vriendin van Bram. Zij woont in een, voor Parijse begrippen, gigantisch appartement boven een psychiatrisch ziekenhuis, waar haar moeder voor werkt. We eten super goede curry, want we zitten in de Indiase buurt naast Gare du L’est, doen nog een poging om gezellig met Emilie wat biertjes te drinken maar het is al snel duidelijk dat het ‘m niet meer gaat worden deze avond. Emilie is overigens zeer onder de indruk van het Franse ge-Duolingo, wat ondertussen het favoriete tijdverdrijf is van de helft van het gezelschap.

ror7-17Maandag 19 september – Le Pop Up Du Label, Parijs, Frankrijk
In Parijs speelden we onze enige support show van de tour in Le Pop Up Du Label. Een klein zaaltje met een fijne sfeer vlak naast een spoor. We spelen in het voorprogramma van een of andere Franse band die ook op het festival in Angers speelden. Het gaat met de opbouw vrij traag, vooral omdat de band die na ons speelt elk nummer van hun set lijkt te repeteren. In de tussentijd doden we de tijd een beetje in de photo booth. [foto]

Als ze eenmaal klaar zijn bouwen we snel om voor onze soundcheck. Na de soundcheck kunnen we boven aanschuiven bij het eten, waar een net opgemaakte tafel met natuurlijk wat flessen wijn staat te wachten op ons. De erg geïrriteerde vrouw die achter de bar werkt, wordt nog meer gefrustreerd wanneer we vragen of ze twee boorden een kwartiertje kan bewaren omdat Chris en Ype de bus aan het parkeren zijn. Dit vind ze echter niet fijn. We krijgen een boord met daarop een klein bergje linzen en een paar stukken stokbrood in het midden. Er wordt al snel gezegd “Wel leuk dat die Franse altijd aan voorgerechten doen”, maar het blijkt de volledige maaltijd te zijn en dat laat ons hongerig achter. Gelukkig hebben we niet te veel voor onze show gegeten, zeker aangezien deze kort na het eten al moet beginnen. De mensen druppelen voor onze show naar binnen en het is duidelijk dat er toch een aantal voor ons zijn gekomen, zeker als we een paar gezichten herkennen van de show in Angers! De mensen lijken het erg goed te vinden en ook al breken we snaren en rommelt er een hoop in de techniek van de zaal. Het zorgt er alleen maar voor dat onze set energieker wordt. Na de show blijven er nog steeds mensen binnenkomen en sommige komen er helaas dan pas achter dat we het voorprogramma waren, terwijl ze voor ons waren gekomen. Volgende keer beter! We vertrekken na de show terug naar Emilie’s huis waar onze kleren nog hangen te drogen van de wassen die we de dag ervoor hebben gedraaid. Iedereen blijkt nog erg veel honger te hebben, dus Natasha en David koken een enorme tonijn pasta voor alle aanwezigen.

Dinsdag 20 september – Lille, Frankrijk
Na een ontbijt van croissants en chocoladebroodjes is het helaas weer tijd om te vertrekken bij de zeer gastvrije Emilie. Het is tijd om verder te trekken naar het noorden, naar Lille. Het weer is onderweg wat druilerig maar aangekomen in Lille is het wat opgeklaard. We bemerken dat de enige weg naar de boot waar we die avond spelen dwars over en door een enorme kermis is. Het is op zijn zachtst gezegd surreëel om met de bandbus tussen de schietkramen, suikerspinnen en enorme attracties door te rijden. Uiteindelijk vinden we achter een aantal trailers van de kermismensen de plek waar de boot ligt.

ror7-18

We kunnen het enigszins rustig aan doen met de soundcheck, aangezien we de enige band vanavond zijn. Het is even wennen op het podium in de boot, maar het is echt een toffe plek om te spelen. Nadat we alles klaar hebben voor de show worden we meegenomen naar een leuk restaurantje. De lokale specialiteit is kip met een soort van kaassaus en patatjes. Na het eten is het nog even wachten tot we gaan spelen. Het is erg gezellig op de boot en we spelen een intense set. Ype weet ook weer een leuke lichtshow neer te zetten. De mensen zijn achteraf enthousiast en sommigen die ons nooit eerder zagen zijn blij verrast. We blijven nog een lange tijd napraten met een aantal Fransen, helaas niet altijd in het Frans. De kermis is in de tussentijd nog volop gaande en sommigen van ons nemen nog even een kijkje. Terug in het hotel bestellen we nog een biertje bij de ietwat eenzaam ogende barman. Daarna is het toch echt tijd om te gaan slapen.

Lees binnenkort deel 2!

Blijf op de hoogte van Rats on Rafts via Facebook. De officiële website vind je hier.

POPUNIE_MUSICEXPORT_RDAM_FCDeze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

The allonetime project releast 1e deel van serie muziek documentaires

2Iets meer dan een half jaar geleden begon Harvey Sengers met een oproep  aan muzikanten om mee te doen aan Het project. Nadat zijn band The Hearted uit elkaar ging, wilde hij graag gaan werken aan een nieuw project, hét project: Een nieuw album maken, maar samen met heel veel muzikanten.

Het doel in dit project is om een album te maken waarin elk nummer een andere stijl, een ander onderwerp en een andere groep muzikanten bevat. Verder wordt er gestreefd om zo veel mogelijk muzikanten die anders nooit met elkaar zouden spelen bij elkaar te brengen, experimentele elementen in de muziek te verwerken en toch met dat geheel het verhaal van één individu te vertellen.

Vanuit alle hoeken van Nederland (en zelfs Europa) zijn er al aanmeldingen binnen gekomen, en het project is inmiddels met succes van start gegaan. Met de verzamelnaam The All Onetime Project maakt van dit estafette circus een documentaire, waarvan het 1e deel sinds vorige week te zien is op Youtube.

Volg dit gave project op Facebook! Elke maandag vind je er een nieuw interview met een van de projectleden.
Ben je muzikant en wil je meedoen aan het project? Dat kan nog steeds! Stuur een PM naar de Facebookpagina of een mail naar harveyhasadream[a]gmail.com.