Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Rats On Rafts vertrok in februari richting de UK voor een tour. Hoe die ervaring was lees je in hun tourverslag!

Een schommelschip naar Newcastle
Op de eerste dag reizen we een voor de meeste van onze bandleden bekende route. We rijden naar IJmuiden, waar we de boot pakken. Hier zullen we ‘s nachts door de zee in slaap gewiegd worden, om uit onze dromen te herrijzen in Newcastle. We drinken wat koffie, eten wat dingen die we meegenomen hebben en nuttigen een paar blikjes bier van de duty free shop en ondertussen wisselen we leuke verhalen uit. Wanneer de boot op open zee vaart verandert ze langzaam in een schommelschip. Na één bier lijken er al 10 doorheen te zijn gegaan.

The Engine Room
Het schommelschip wiegt ons meer uit ons slaap dan erin. Sommige kunnen dan ook niet slapen die nacht en komen ontwaakt uit een nachtmerrie aan in Newcastle. Vervolgens van de boot naar de paspoortcontrole: het blijft spannend wat ze nou weer gaan zeggen. Onze nieuwe drummer Guus van Tiem is ooit vanwege de vage regelgeving omtrent Brexit geweigerd bij de grens, en heeft zo een aantekening ontvangen op het paspoort waardoor hij altijd uitgelicht wordt bij een controle. Uit formaliteit krijgt hij dan ook een formulier overhandigd dat hij niet verder het land in mag zonder dat alles nagelopen wordt.

De sfeer is gelijk gespannen, komt er überhaupt wel een show op deze tour? We moeten de bus parkeren en 20 minuten wachten. Terwijl de boot leeg loopt is het al meer dan twintig minuten geweest. Is dat een slecht teken? Daar komt de man met gebogen hoofd aanlopen. Raam open. “Het is allemaal goed!” Wat voor muziek maken jullie? Waar spelen jullie in North Shields? “Wat leuk, veel plezier!” De toon van de man is gelukkig omgeslagen. We vragen of Guus hier verder nog iets aan kan doen voor toekomstige reizen, waarop hij antwoordt dat het elke keer maar weer afwachten zal zijn.

We zijn allemaal opgelucht en blij dat we door kunnen! We gaan op zoek naar een supermarkt om wat te ontbijten en wat dingen voor onderweg in te slaan. We kunnen helaas niet eerder bij de zaal terecht, maar zijn al in North Shields omdat de boot zo vroeg aankwam. We gaan op zoek naar wat warmte en vinden een rustige kroeg waarin we kunnen schuilen voor het koude, regenachtige weer. De komende uren zal deze kroeg onze basis zijn; er wordt gestreden tegen elkaar op het schaakbord terwijl anderen het havenplaatsje verkennen. Veel gebouwen doen nog sterk denken aan een industriële havenplaats, maar ze worden langzamerhand verdrongen door nieuwbouw.

De zaal waar we in spelen in North Shields heet The Engine Room. Een voormalige machinekamer met een capaciteit van ongeveer 65 mensen. De eigenaar en programmeur Mark kennen we van onze allereerste tour door Engeland in 2010. Via een tip van Richard Foster boekte Mark ons toen voor een show in de Cooperage, een van de oudste gebouwen van Newcastle. Een geweldige avond en de eerste keer dat we in een hotelbed in plaats van een slaapzak op de vloer sliepen. Wat een held!

Tijdens Excerpts From Chapter 3 in 2021 zouden we hier eigenlijk ook spelen, maar heel de ‘Excerpts’ tour werd afgeblazen vanwege COVID. Het is een fijn weerzien met Mark die ook nog onze doos nieuwe lp’s had aangenomen om te vermijden dat we rare importkosten zouden ontvangen als ons Britse label Fire Records deze naar Nederland zou sturen.

We bouwen op voor onze allereerste show met deze nieuwe samenstelling. Naast Guus is Flor de Maria Alarcon de nieuwe synthesist, zij bespeelt het prachtige en enorm zware Solina String Ensemble die onze nieuwe plaat Deep Below romantisch grijs kleurt. De soundcheck duurt behoorlijk lang, maar er is gelukkig veel tijd. Het geeft ons met name even de tijd om het nieuwe geluid af te stellen, ook al is dat lastig in zo’n kleine zaal met een digitale PA die ook nog bestuurd wordt door een IPad.

Na de soundcheck eten sommige wat aan de overkant van de straat en anderen, nog vol van de Fish and Chips eerder die middag, drinken een Guinness. Het zaaltje staat aardig gevuld als we onze gitaren stemmen. De vuurdoop is nabij. We starten de avond met het eerste nummer van de nieuwe lp Afterworld. Het publiek is direct erg geconcentreerd aan het luisteren en observeren. Het voelt erg goed aan en het geluid is voor de meesten ook goed in orde. De daaropvolgende track The Day Before ontvangt al een wat luider applaus.

We kondigen aan wie we zijn en spelen het volgende nummer Japanese Medicine. Deze valt heel goed in de smaak en je merkt dat de mensen ook wat losser worden. Het vele repeteren heeft ons een goede basis gegeven; zo kunnen we direct eigenlijk al expressiever spelen dan verwacht. Het formaat van de zaal geeft ook het gevoel van een oefenruimte, wat ideaal werkt. Bijna iedereen blijft van begin tot eind stil luisteren naar alle nieuwe nummers. Na een set van iets minder dan een uur is het laatste nummer van de nieuwe plaat Sleepwalking de afsluiter van de avond. We bedanken het publiek en Mark, ook voor het hotelbed 15 jaar geleden, en houden het voor gezien.

De bezoekers zijn erg enthousiast en een aantal van hen neemt de nieuwe plaat mee, sommigen een T-shirt. Er zijn veel mensen die ons al eerder hebben zien spelen, waaronder samen met The Chills in The Cluny, maar verrassend genoeg zijn er ook veel nieuwe gezichten. We bedanken Mark met onze nieuwe lp als cadeau voor het aannemen van de merchandise en gaan op weg naar onze eerste Travelodge, al een klein stukje op weg naar Edinburgh.

The Voodoo Rooms
Op weg naar Edinburgh hebben we gelukkig wat tijd te besteden. We bezoeken Preston Tower: een oude middeleeuwse verdedigingstoren in een mooi groen dorp. Het is fijn even wat geschiedenis te bewonderen, al is daar in Edinburgh natuurlijk ook genoeg van te zien. Het vervelende blijft echter dat je een volgeladen bus bij je hebt. Zowel de spullen zijn een zorg als het vinden en betalen van een parkeerplaats dus is het gunstiger vermaak te vinden buiten de steden. Het was een mooie rit langs de zee en we zijn later nog in een klein stadje gestopt waar we in wat winkeltjes gekeken hebben. Toen het daar begon te regenen zijn we richting Edinburgh vertrokken.

Aangekomen in de statige stad vinden we vrijwel direct de zaal. De speelruimte is een trap op en daarin zit een ouderwets, ietwat duister, maar zeer romantisch ingericht zaaltje met aan de zijkanten bankjes met tafeltjes. Heel sfeervol, iets wat je op deze manier alleen in deze landen eigenlijk treft. De stagemanager, vertegenwoordiger van de avond, is een hele aardige jongen die met alles meedenkt. Het is nog betaald parkeren, dus hij adviseert ons bij de auto te blijven voor een tijdje omdat het gigantisch duur is om te betalen. Hij brengt Chris, die rustig in de bus zit, een warm kopje thee en houdt hem gezelschap.

We proberen snel op te bouwen zodat hopelijk de soundcheck niet al te lang duurt, maar de tijd loopt zoals het wilt en het duurt even voordat alles in orde is, maar dan staat er wel wat! We ontmoeten het voorprogramma van de avond, de band Puppy Teeth, en leggen even uit wat ze allemaal van onze spullen kunnen gebruiken en gaan vervolgens eten. De stagemanager brengt het eten naar de zaal omdat de soundcheck uitloopt, heel attent. Het is bovendien een hele goede smaakvolle maaltijd. Iets wat niet vanzelfsprekend is in deze landen.

Voor de show ontmoeten we onze stadsgenoten en goede vrienden Hans (2deHans) en Mar! We wisten van hun komst, maar het blijft toch een aangename verrassing om ze zover van huis te zien. Puppy Teeth speelt een mooie show, een jonge groep die op speelse wijze muziek met hints van shoegaze speelt. Het basgeluid van Natasha’s versterker helpt ze een rauwer randje te vinden. Vinden ze na afloop zelf ook! Als we gaan spelen is het niet bepaald druk in de zaal maar er is wel een gezellig aantal mensen. Sommigen daarvan zijn afgereisd uit Glasgow, waar we een dag later zullen spelen.

De set van deze avond heeft een extra nummer, maar is verder hetzelfde als de avond ervoor. Vanaf het eerste moment zijn de mensen hier een stuk beweeglijker dan in North Shields. Er wordt door een paar mensen gebruikgemaakt van de mooie houten vloer om te dansen. De sfeer zit er goed in voor onze allereerste show in Edinburgh. Voor ons gevoel blijft de spanningsboog heel de avond gespannen en ons nieuwe werk lijkt goed te vallen bij de bezoekers. Op de een of andere manier werkt het goed dat het niet te druk is en dat iedereen erg aandachtig luistert, maar toch ook de ruimte heeft om te bewegen. Het correspondeert mooi met de sfeer van de muziek.

Na afloop zijn de reacties erg positief op het nieuwe werk. Er wordt veel met het publiek gepraat en we gaan op de foto. De stagemanager is laaiend enthousiast over de show en geeft ons nog een tour door de imposante grote zaal van het gebouw, waarna we nog een biertje drinken met de aardige mensen van Puppy Teeth. Daarna vertrekken we naar de volgende Travelodge.

Glasgow – The Old Hairdresser’s
Vandaag hebben we een hele korte rit dus slapen we even uit. We waren laat bij het hotel en eigenlijk nog steeds behoorlijk kapot van de bootreis. We stoppen bij een dorpje onderweg om even wat te eten. Traditionele Schotse gerechten decoreren onze tafel, niet allemaal even fijnzinnig klaargemaakt, maar goed genoeg voor ons. Het personeel is erg vriendelijk en het is goed om even rustig de dag te starten.

In Glasgow wacht ons een helse uitlaad sessie. Al onze zware oude spullen moeten een trap op, een (te) smalle gang door, naar rechts tot we bij nog twee trappen komen die simpelweg niet handig zijn voor het sjouwen van grote dingen. Je voelt dat je de volgende dag spierpijn zult hebben en het kost veel tijd, aangezien er niemand van de zaal is om te helpen. De zaal is een hoge vierkante ruimte zonder enige versiersels, een stuk minder romantisch dan de vorige avond. De soundcheck duurt vanavond ook langer dan de bedoeling is, maar het kost altijd behoorlijk wat tijd voordat de sound engineer alles heeft voorzien van microfoons.

In Nederland heb je meestal een team en hier is het altijd maar 1 persoon. Het voorprogramma van vanavond heet Normal Service, een groep die aangeraden werd door onze Schotse vriend Paul, ze zijn een stukje ouder dan ons en vinden hun invloeden duidelijk in de hoek van de wat vrijere alternatieve geluiden van de jaren ‘80. Hans en Mar zijn vanavond ook weer van de partij, “Hans deze band moeten ze op Left Of The Dial boeken!” Hans zegt terecht: “Zo’n band als deze vind je echt alleen hier”. Het heeft iets volks terwijl het vol verschillende experimentele popinvloeden zit. Ergens doet het ook denken aan onze landgenoten The Ex. De gitarist geeft na afloop ook onmiddellijk toe dat ze een invloed zijn voor hem.

Onze show verloopt voor ons gevoel erg goed. Alles gaat net iets beter dan de avond ervoor. We houden het extra nummer van de avond ervoor in de set om te kijken hoe het in een andere setting werkt. Na elke show kunnen we evalueren wat beter kan en door het frequente spelen kunnen we het gelijk testen. De zaal geeft een ander wat harder geluid terug dan die van gisteravond, maar dat kunnen de liedjes wel hebben.

Het publiek is vanavond wel een stuk kalmer dan de avond ervoor. Er is duidelijk een spanning voelbaar voor ons maar deze is anders dan de vorige avond. Misschien was het toch wel beter de avond ervoor? Het doet er niet toe, het is altijd anders. Na afloop worden er nog wat platen getekend en veel gepraat met Normal Service, Hans, Mar, Paul en ook David’s moeder is over uit Dublin met familie vriend Charlie, wiens lach aanstekelijk echoënd klinkt door de kamer. Nu de helse trappen af en nog een uurtje rijden op weg naar Kilmarnock, op koers naar de boottocht naar Ierland de volgende dag!

The Dublin Races
Vandaag staat er een travel day op het programma. We rijden door het adembenemende Schotse landschap naar Cairnryan waar we in het kleine havendorpje de ferry opgaan om de overstap naar Larne in Noord Ierland te maken. Het duurt maar een paar uurtjes maar daarna rijden we door naar Donabate en Portrane, waar David’s tante Iris slaapplekken heeft geregeld voor alle bandleden. Eenmaal aangekomen wacht ons een heerlijke fry en voor de vegetariërs een groente omelet.

Arnoud en Flor slapen in Donabate en beiden zijn te vermoeid door de dag en blijven die avond thuis. Chris, Natasha, Guus en David vertrekken naar Shelbourne Park, het windhondenstadion! Een traditie in David’s familie, wiens opa een windhond trainer was die tot zijn dood diep in de hondenrassen sport zat. Sommigen van ons zijn al vaker naar de races geweest. Nicht Maria en haar zoon zijn ook aanwezig vanavond en de Guinness vloeit uit de tap.

The Bello Bar
De volgende dag blijft Chris bij David’s tante Iris en moeder Liz in Portrane terwijl de band per trein vanaf Donabate de stad in gaat. De trein zit stampvol omdat er een voetbalwedstrijd is in de stad. Flor is eerder de stad in getrokken om Dublin te ontdekken op haar eigen tempo. Guus en Arnoud gaan op zoek naar de platenzaken en Natasha en David hebben een afspraak staan met een van onze favoriete Ierse artiesten: Stano.

Een in Dublin geboren artiest die actief was in de Ierse punk scene met zijn band The Threat, waar U2 ooit nog voor opende. In 1983 maakt hij zijn eerste soloalbum getiteld Content To Write In I Dine Weathercraft, een mysterieus album, donker als de vroege jaren ‘80, maar uniek in benadering. Een collage aan sferen, liedjes en fragmenten die samen een prachtig geheel vormen. Schotse vriend Paul vroeg ooit aan David of de plaat een invloed was geweest op Excerpts From Chapter 3. Niemand van de band had hem echter ooit eerder gehoord, maar kort daarna werd de plaat door alle bandleden omarmd en is zodoende een invloed geweest op Deep Below.

Stano’s debuut lp is dan ook een onderschat juweel uit de jaren 80 dat gelukkig pas geleden opnieuw is uitgegeven door All City, een platenzaak in Dublin waar Arnoud en Guus naar onderweg zijn. Stano en zijn vrouw Denise zijn een ontzettend vriendelijk stel. Er zit dan een groot artiest voor je, maar hij heeft de humor en de natuurlijke wijze van praten die veel Ieren gemeen hebben. Uren vliegen voorbij, waarin Denise en Stano uitvoerig uitleggen over hoe de plaat uit 1983 gemaakt is en nu opnieuw wordt opgepakt, over de nieuwe projecten, hoe ze elkaar aanvullen, en ook de werkwijze. Die heeft meer weg van collage als kunstvorm, met de studio als instrument; de producer als muzikant. Een uiterst inspirerend gesprek.

Foto’s van de rest van de band aan de Guinness komen via de WiFi binnen en dan is de middag alweer voorbij en moet iedereen zich verplaatsen naar de Bello Bar voor de soundcheck. Bij de zaal is het voorprogramma Oh Boland al gearriveerd. Bassist Ross zag ons in 2016 in Dublin spelen en na wat e-mail contact waren Natasha en David op Left Of The Dial gaan kijken bij de eerste show van Oh Boland, een energieke garage band geleid door Niall, die een sterke liefde heeft voor Amerikaanse garage rock en Neil Young.

Het is een fijn weerzien, terwijl we het in de kelder verstopte zaaltje inlopen. Een karaktervol zaaltje, waarbij het brede podium maar niet diepe podium erg dicht op een trapje naar boven zit waarboven tafels en stoelen staan. De geluidsman heeft een prachtige backline staan en is ietwat teleurgesteld dat we onze eigen spullen bij ons hebben.

Wij realiseren ons ook dat we vanavond best op deze spullen hadden kunnen spelen, en dat komt niet veel voor. ‘I’d recommend putting the drums in the corner instead of the middle if you don’t want your show to sound like shit tonight’. Het is akkoord, we staan vanavond net als in North Shields als een surfband op het podium. Voor de soundcheck gaan we snel eten bij een door de geluidsman aangewezen kebabtent. De soundcheck loopt een beetje uit omdat er door iedereen te veel geouwehoerd wordt. De geluidsman, die daar zeker een onderdeel van is, voelt zich op een gegeven moment geroepen om er wat snelheid in te krijgen. Dan gaat Oh Boland soundchecken en kort daarop stromen de mensen van boven naar beneden binnen. Sommigen al beschonken? Welkom in Dublin!

Oh Boland’s show is loeihard, vooral voor de opstap naar boven in dit gek klinkend zaaltje. Boven bij de tafeltjes valt het wel mee. Iedereen zit met massale hoeveelheden drank op de tafels te luisteren. Het is duidelijk dat er niet veel bewogen gaat worden vanavond, terwijl Oh Boland doordramt, er worden nieuwe nummers gespeeld die er voor ons erg uitspringen in de set en bij het publiek valt een countryliedje enorm in de smaak, ze beginnen heen en weer te bewegen, aan hun tafels gekluisterd, dat wel. Ze eindigen met een gloednieuw nummer dat misschien ook wel het mooiste van de set is.

Dan is het de beurt aan ons. Met veel familie en vrienden van David in de zaal is het erg spannend hoe het zal verlopen. Het publiek wordt luider naarmate er meer tijd is om drank te halen. De lach van Charlie die de zaal in Glasgow onlangs nog versierde, komt er nog luider bovenuit terwijl hij David confronteert met het feit dat hij vergeten is hem op de gastenlijst te zetten. “Maar je zei dat je al een kaartje had!” “You cunt!” lacht Charlie zijn cider weg. We moeten nu echt beginnen.

Het voelt altijd apart om met de drummer in de hoek te spelen en alle gitaren op een rijtje, maar het werkt voor deze zaal zeker goed. Ook ziet het er leuk uit en het oog wil ook wat, toch? Vanavond is Osaka naar voren gehaald in de set. Het blijft lastig om in deze zittende settings in te schatten of men het naar hun zin heeft. We kunnen alles en iedereen ook erg goed zien vanaf het podium. Tijdens de eerste nummers is het vooral erg rustig. Tussen de nummers klinkt wel luid applaus. Voor de opstap staat ook een rij stoelen waar iedereen tegen de reling zit, daar zien we de ledematen langzaam naar beweging zoeken.

Als Voiceprint komt is het altijd spannend hoe mensen het ontvangen. Massaal gaan de telefoons omhoog en verandert het pratende en lachende publiek in een rits serieuze verslaggevers. Terwijl de set vordert blijven mensen aandachtig naar ons kijken, maar bewegen zit er niet in. We vinden een moment om alle familie en vrienden te bedanken en ook Stano, die voor ons een belangrijke invloed was bij het maken van deze plaat.

Het applaus is erg luid en ze vragen ons of we alsjeblieft nog een nummer kunnen doen. We gehoorzamen en nadien is het een gezellige bedoening waarbij met iedereen op de foto wordt gegaan,  platen en t-shirts worden gesigneerd en ‘there’s certainly a flow on the tap tonight!’ We gaan samen met Oh Boland en de geluidsman van de zaal naar de overkant naar de enige kroeg daar die nog open is. Er vloeit nog voldoende Guinness terwijl bejaarden op disco hits en andere meuk dansen en een man telkens in een plant blijft vallen.

De enige vrije dag
De volgende dag is de enige echte vrije dag van de tour, en deze is nodig ook. We hoeven even helemaal niets. Flor en Arnoud kiezen ervoor nog een dag te besteden in Dublin om onder andere The National Gallery te bezoeken en vertrekken vanaf hun slaapplek in Donabate naar het station. David, Natasha en Guus blijven in Portrane en zijn deze dag iets minder actief. Na het douchen lopen ze naar het huis van David’s tante Iris, die een heerlijk Iers ontbijt voor ze heeft. Chris verblijft daar en is net als de dag ervoor ook goed gevoed en van genoeg kopjes thee voorzien.

Daarna wordt besloten een wandeling te maken in een nabijgelegen park met een landhuis, de energie zit er niet in. Flor en Arnoud eten in de stad en David’s tante besteld samen met oom John en zijn moeder voor de rest van de band Chinees. Dat gaat er goed in! Pas op dit moment besef je eigenlijk hoe weinig je eet op zo’n tour, omdat er simpelweg weinig tijd voor is en de budgetten van de zalen er niet naar zijn. Dan breekt na het eten eindelijk het moment aan waarbij oom John naar de vliering gaat om een basgitaar die ooit uit Derry (Noord Ierland) is verstuurd naar hun, zodat David die zou kunnen ophalen. Er was toen gedoe met het palissanderhout en de angst ontstond dat als de gitaar zonder certificaat naar Nederland verstuurd zou worden, deze door de shredder heen zou gaan.

Van zolder komt een koude, ietwat vochtig aanvoelende grote doos, met daarin nog een doos en daarin een plastic zak om de basgitaar te beschermen. Een Engelse bas van het merk Encore. We kennen deze van Jane Mack die ooit haar basgitaar aan ons uitleende toen we simpelweg die van ons waren vergeten mee te nemen naar een show in Amsterdam. Waarom nooit eerder opgehaald? Brexit, Covid, de opberging, vergeten. We komen er achter dat het ding al zes jaar op zolder lag! Daarna gaan we allemaal nog snel even naar The Brook voor een paar laatste Guinness, want de volgende dag staat de langste dag van de tour op het programma.

The Peer Hat
De wekker gaat al om 4 uur en we staan klaar in de rij om te douchen. Chris komt dan vanaf zijn verblijfplaats naar ons toe, vervolgens laden wij de gitaren zo stil mogelijk in en gaan dan door naar het adres waar Arnoud en Flor zijn. Wanneer iedereen eindelijk zit, vertrekken we naar de haven van Dublin om helaas alweer afscheid te nemen van Ierland. We komen vroeg aan en wachten in ons beslagen koude busje, terwijl naast ons een enorme nightliner van een aantal metalbands parkeert.

Deze overtocht duurt een stuk langer dan de vorige; tussen Dublin en Holyhead in Wales zit iets meer zee. We eten wat, sommige proberen nog wat te slapen en er wordt veel gesproken. Als we eindelijk aankomen zijn er gelukkig geen controles en kunnen we richting Manchester rijden. Het prachtige landschap biedt wat troost voor de lange reis, maar de vermoeidheid is evident. We komen iets vroeger aan in Manchester, maar kunnen nog niet terecht bij de zaal. We wandelen een half uur à drie kwartier door het centrum, langs plekken waar we eerder speelden: Night & Day Cafe, Gullivers, het zit er allemaal nog. Manchester ziet er een stuk minder grauw uit dan toen we hier voor de eerste keer speelden. Iets meer hippe koffietenten enzo, je kent het wel.

Wanneer we uitladen en alles de zaal in zetten, zien we dat er nog een drumstel met microfoons op het podium staat; ook een paar versterkers. We besluiten deze maar zelf weg te halen. Wanneer de geluidsman binnenkomt kondigt hij direct aan dat hij jaren geleden ons geluid had gedaan met Chris in Gullivers; dat we die avond geweldig waren en hij nog een lp had. Dat is een goed begin, echter is de beste man aardig verstrooid en blijft hij tijdens de opbouw telkens voor lange periodes verdwijnen.

De programmeur en eigenaar Nick komt ook binnen, een erg vriendelijke man die spreekt in rijmpjes, zang en uitleg waarin hij voortdurend alles in twijfel neemt. Hij besteld wat eten voor ons en wij bouwen verder. De soundcheck verloopt erg lang mede doordat we telkens moeten wachten tot de geluidsman zich weer laat zien en, niet geheel onbelangrijk, er is ook een beetje een gebrek aan spullen, dus het is vaak een puzzel voor hem om weer een kabel te vinden die werkt. Drie monitoren, met maar één monitor mix: waarom? Te weinig kabels.

Inmiddels staat een van de support bands al aardig passief agressief naar ons te kijken om van het podium te gaan, niet een heel fijne sfeer als iemand zijn gitaar om doet en telkens dichter naar het podium kruipt. Alle supports spelen ook op onze spullen, maar de bassist van de band weet even niet zeker of zijn nieuwe knalroze instrument nou actief is of niet, er komt een nogal vervormd basgeluid uit Natasha’s amp. De drummer is zijn snare vergeten, maar die van ons gaan we simpelweg niet uitlenen met nog behoorlijk wat shows te gaan in dit uit elkaar vallende land. Geef ze een vinger…

De vergelijking met The Mad Hatter was bij Nick al voorzichtig gemaakt maar als hij vervolgens wat dobbelstenen uit een hoed tovert en deze aan ons geeft om drankjes te bestellen die avond weten we het zeker! In de eerste instantie gaan we een andere plek zoeken om even rustig te zitten, de muziek is luid en het is er ijskoud. We lijken uiteindelijk een rustigere kroeg te hebben gevonden, maar dat is vooral tijdelijk gezien de muziek geleidelijk steeds harder gaat. In ieder geval kunnen we daar even zitten en niets doen.

Na een paar drankjes gaan we weer terug. Het eerste voorprogramma hebben we gemist, de tweede gaat beginnen. We ontmoeten een man die 4 uur in de trein heeft gezeten om ons te komen zien. Hij is laaiend enthousiast over de nieuwe plaat en van plan filmpjes te maken van de show. Chris biedt hem een drank dobbelsteen aan voor de lange reis. Daarna komen we meer bekenden tegen, sommige die altijd in Manchester komen kijken, en zelfs een Rotterdammer!

De soundcheck was al niet veel belovend maar Flor, Arnoud en Guus geven aan dat de band die staat te spelen echt verschrikkelijk is. Een coverband zonder covers noemt Guus het. Flor vraagt Nick waarom hij zo een band met ons neerzet? Ze heeft een goed punt, want als je dit leuk vindt ga je ons niet leuk vinden en vice versa. Nick schoot in de verdediging; hij wist dat ze wat kaarten zouden verkopen. Om naar de zaal beneden te gaan moet je langs Nick, David besluit ook maar even te gaan kijken. Nick begint zich gelijk te verontschuldigen waarop David zegt, ik heb nog niets gezien, dus ik kan nog niet oordelen. Na vijf minuten komt David naar boven en hij kijkt Nick aan, Nick schiet keihard in de lach en zegt “sorry, ik weet het, ze zijn verschrikkelijk”.

Ergens is het ook wel grappig, maar ervaring leert dat dit soort bands inderdaad hun eigen publiek trekken dat niet aansluit op dat van ons. Gelukkig is het gezellig druk als we zelf moeten gaan spelen, en hoewel de vermoeidheid duidelijk een rol speelt, spelen we een goede set. Technisch moet er nog wat aangepast worden tussen de nummers door, maar het publiek heeft er gelukkig veel zin in en hun energie is hetgeen wat we nodig hebben. Door de vermoeidheid hebben we misschien het idee dat het niet de beste set van de tour is, het is her en der wat slordig.

Energiekere nummers als Osaka schieten een beetje uit de bocht. Daar valt overigens na afloop niets van te merken, het publiek is lovend en de lp’s en T-shirts vallen enorm in de smaak. Nick geeft ons nog een laatste drankje en koopt zelf ook een lp, hij vond het te gek en wij vonden Nick te gek. Een geheel eigen figuur die op zijn manier een muziektent runt in het altijd gezellig gestoorde Manchester.

Voodoo Daddy’s
Vandaag staat er een flinke rit op het programma naar Norwich. Zeker omdat we al erg vermoeid zijn van de vorige dag. We hebben twee keer eerder in Norwich gespeeld als voorprogramma van The Nightingales en van The Chills. Het is dus maar de vraag hoe druk het zal worden.

Na een wat langere tussenstop om wat te ontbijten, karren we aardig door naar Norwich, er zijn wat problemen op de weg maar we komen maar een kwartier later aan. Daar beginnen we uit te laden terwijl het jonge voorprogramma met aanhang al langs de bar zit te wachten. We vragen ze of ze onze spullen willen gebruiken. Dat willen ze, dus Flor verzoekt ze vriendelijk dan ook te helpen met het uitladen nadat ze de hint eerder niet begrepen. We worden vanavond ontvangen door Annie, ze heeft de show geprogrammeerd en gepromoot, ze heeft zover wij kunnen zien veruit de meeste promo gedaan op social media en posters gemaakt en overal rondgebracht.

Het is evident dat ze er heel hard aan gewerkt heeft en ze heeft voor ons in een fijne backstage ruimte (als je de toiletten achterwege laat, maarja het blijft Engeland) allerlei drankjes en hapjes voor ons neergezet. Ontzettend aardig, het wordt enorm gewaardeerd. In vergelijking tot de avond ervoor is hier gelukkig een uitgebreid PA systeem met een hardwerkende geluidsman. Meerdere monitorgroepen, in plaats van één voor de hele band. Het voelt echt aan als een luxe met de vorige avond. De soundcheck kost net als elke keer weer veel tijd, maar het is niet anders.

Tevreden gaan we een pizza eten in de green room. Het eerste voorprogramma missen we. Een solozangeres, wiens muziek erg leuk klonk op de opnames. Ze lijkt wat teleurgesteld als ze de kleedkamer in loopt en we vragen of ze al gespeeld heeft? We vinden het altijd netjes en leuk om bij de andere bands te gaan kijken, maar er is simpelweg niet altijd tijd voor. Zeker niet met drie bands op één avond.

De tweede band, een jonge grunge band, die een kwartier bezig was om het power knopje van de versterker te zoeken zonder het te vragen, ramt aardig door. Heel leuk, maar ook hier mis je de aansluiting met wat wij doen. Als wij gaan spelen is het niet erg druk, maar het is ook een flinke zaal. We zien veel bekenden die ons bij eerdere shows hier al hebben gezien. Iedereen luisterde voorzichtig bewegend naar de muziek, het geluid is deze avond een stuk beter en wij weer iets fitter, waardoor het gevoel overheerst dat het allemaal erg goed gaat.

De kleine dingen waar we aan proberen te werken deze tour worden ook steeds beter en als de laatste klanken van Sleepwalking na een uur spelen door de zaal echoën, beseffen we ons dat het er alweer op zit. Op naar de volgende Travelodge om slaap te pakken voor de volgende lange rit.

The Tin
We proberen ietsje langer te slapen zodat we weliswaar op tijd zijn, maar vooral wat slaap kunnen inhalen. We zijn alsnog aardig aan de vroege kant als we de programmeur van de avond, Joe, opbellen. De connectie is erg slecht maar hij stuurt uitgebreide info over hoe we alvast kunnen parkeren bij de zaal, maar helaas moeten we wachten op de geluidsman voor we kunnen uitladen. Onderweg eten we ergens in een klein dorpje en na wat verkeersoponthoud komen we eigenlijk maar een half uurtje eerder aan.

De zaal is gelegen aan het water in een oude kolenopslagplaats. Joe komt eerder van zijn werk naar ons toe en is een ontzettend vriendelijk, bedachtzaam en behulpzaam persoon. Hij zegt dat we veel kaarten verkocht hebben vanavond en hij verwacht dat het flink druk zal zijn. We hadden gezien dat het voorprogramma DSM IV uit Liverpool ook aardig wat mensen zou moeten trekken en vragen hem of dat aan hen ligt? Hij zegt dat het de combo is. De vorige keer dat DSM IV er stonden waren er maar 17 bezoekers. De zaal is erg mooi, heeft enorm veel sfeer en het personeel is enorm aardig. Joe besteld voor ons allemaal eten en haalt een enorme lading Guinness; wat wil je nog meer?

Hij adviseert om de merch stand tussen de doorloop van de bar naar de zaal te zetten en verzekert ons dat hij tegen iedereen gaat zeggen de plaat te kopen, die hij zelf overigens al in zijn bezit heeft. DSM IV arriveert en de wat verlegen band stelt zich aan ons voor. We weten al van hun bestaan en hebben erg veel zin in de show. Arnoud en David waren als tieners fan van het eerste album van The Eighties Matchbox B-Line Disaster. De zanger van DSM IV was de zanger van The Eighties Matchbox. Hij lijkt een stuk jonger dan hij is: 44. De andere leden zijn sowieso wat jonger. David en Guy praten er aardig op los terwijl langzamerhand de soundcheck begint.

Het is goed gevuld als DSM IV begint aan de show. De rustige houding van de groep verandert nu in een gefocused en zelfverzekerde unit waar de energie vanaf spat. De Cocteau Twins achtige gitaren van Jade vallen enorm op tegen de elektronische, iets dansbare ritmes en synths. Guy is nog steeds een enorm energieke frontman en tilt het geheel naar een ander niveau met zijn gepassioneerde schreeuwen en grote  gebaren. Het publiek vindt het te gek en aan alles voel je dat het moeilijk wordt om na deze band te spelen. Het is een goede show en het is heel fijn om met een band te spelen die je energie geeft in plaats van het op te vreten.

We knallen vol vertrouwen Afterworld in en krijgen direct energie en focus terug van de zaal. Daarna komt het wat meer ingetogen Day Before, en als het tijd is voor Japanese Medicine voel je dat het publiek het naar hun zin heeft. Misschien nog een beetje aftastend, maar het komt over. Het is heel anders, wat wij doen, ten opzichte van DSM IV, maar het sluit toch op elkaar aan. Heel het optreden lang blijft het publiek luisteren en dansen op de nieuwe nummers en er is vanavond een ontladende energie; ook bij ons als band. We zijn blijkbaar in staat boven onszelf uit te stijgen. Losser als de nummers energieker worden, gefocust als deze weer rustiger worden. Zelfs als we een nummer verkeerd eindigen maakt het niet uit, het klopt gewoon vanavond. Het einde van Sleepwalking weten we heel mooi op te bouwen en elke avond gaat dat weer een stuk beter. Dit is pas onze zevende show samen als band.

Na de show zijn er de felicitaties van mensen die afgereisd zijn om ons te zien. Ook DSM IV vond het een fijne avond. Joe probeert zoveel mogelijk mensen die na de show op weg zijn naar de bar de plaat te laten kopen; niet altijd met succes, maar met overtuiging doet hij het zeker. We blijven nog een aardige tijd hangen terwijl we onze spullen voorzichtig opruimen. We luisteren naar de verhalen over The Tin en de stad Coventry, die net als Rotterdam ernstig gebombardeerd werd in de Tweede Wereldoorlog. We bedanken Joe nogmaals, was iedereen maar zoals Joe en Annie van de avond ervoor.

Prince Albert
De volgende dag staat er een rit naar Brighton op het programma. Daar is het meestal hit or miss voor ons. Niet onze favoriete stad in Engeland. Met name door de tweede show die we daar ooit speelden, ook in de Prince Albert. Er waren weinig bezoekers, wat op zich zelf niet zo erg is, maar er was geen eten en ook waren er geen slaapplaatsen geregeld, terwijl dat wel was afgesproken. De toenmalige promoter nam ook de telefoon niet meer op. Waardoor we na de show een hotel moesten zoeken, zonder te eten.

Vanavond spelen we weer in de Prince Albert. We komen vandaag in een file terecht en dat slokt een hoop tijd op. Eenmaal aangekomen laden en bouwen we vrijwel direct op. De geluidsman herkennen we van het vorige bezoek negen jaar geleden en die gaat snel en professioneel te werk. De vertegenwoordiger van de programmeur geeft aan dat er ook vanavond veel kaarten verkocht zijn en hij verwacht, gezien het vrijdagavond is, nog meer mensen aan de deur. Na de soundcheck gaan we wat eten terwijl de andere bands gaan soundchecken op onze spullen. Het blijft toch onhandig met drie bands op één avond.

De kleedkamer staat inmiddels vol met cases van alle bands dus daar kan ook weinig rust gevonden worden; geen ruimte om ook maar even te zitten. We eten wat aan de overkant bij een Vietnamees restaurant en keren terug om het eerste voorprogramma te zien. Het is een shoegaze beïnvloed gezelschap, dat onze gitaaramps flink laat werken met My Bloody Valentine achtige stukken. Erg leuk om te zien.

De tweede band is een wat oudere groep mannen met experimentele muziek, beïnvloed door funk, Zappa en jazz. Erg interessant maar sluit niet echt aan bij ons, het is melancholisch maar met een behoorlijk vrolijke boventoon. En er zitten dus wat generaties tussen zoals eerder vermeld.

Als wij opgaan is het erg druk in de zaal. Vooraan staan een paar meiden heel uitbundig te dansen. Eerst denken we dat het een grap is, maar ze houden het heel de show vol en zijn teleurgesteld als het eindigt. In Brighton wordt altijd veel gepraat tijdens de shows, het doet wat dat betreft wel aan Nederland denken. Vanavond hangt er wat dat betreft een hele andere sfeer dan de avond ervoor. Achterin de zaal hoor je mensen door lullen terwijl iedereen daarvoor zich overgeeft aan de muziek.

We denderen door met wat we willen. Een eikel roept ‘Wonderwall!’ naar David tussen een liedje door en David spuwt terug ‘I fucking hate Oasis’, waarop een gedeelte van het publiek opgelucht juicht. Het verloopt wat rommelig en niet zonder slag of stoot, maar de mensen die het leuk vonden zijn enorm enthousiast. Vervolgens moeten de spullen weer de bus in. Het begint te regenen. Als een soort van bevestiging van de rare avond en de vermoeidheid die zijn tol begint te eisen, gaan de spullen nat en vies, net als Engeland, de bus in.

Dalston, The Victoria
Nu eindelijk weer een kortere rit en iets meer tijd voor slaap. We laden de bus gedeeltelijk in en gaan op weg naar London. Het idee is ergens onderweg te ontbijten maar we komen direct in files terecht en besluiten direct door te gaan naar de zaal. In principe komen we daar dan te vroeg aan, maar een stop onderweg had ons waarschijnlijk genekt. Gelukkig is de zaal open en kunnen we al onze spullen uitladen. We eten een boterham en krijgen wat koffie en thee van de zaal. Vanavond spelen we in de thuisstad van ons label Fire Records. Eerst zouden we in Two Palms spelen, maar het is verplaatst naar deze zaal, die op een steenworp afstand van het Fire kantoor ligt.

Vanavond zijn we gedeeltelijk ook ons eigen voorprogramma. Gedeeltelijk, want onze bandleider is vanavond Richard James Foster. De in Nederland wonende Noord-Engelsman geeft twee dagen later zijn tweede boek uit genaamd The Punk Rock Bird Watching Club. Vanavond zal Richard voordragen uit het boek terwijl wij als band spelen. Richard komt even buurten en neemt met een kleine Guinness even door wat we besproken hadden bij onze laatste repetitie net voor de tour. In principe was dat twee weken geleden maar met de hoeveelheid dingen die we hebben meegemaakt lijkt het wel twee maanden!

Als de vertegenwoordiger van de programmeur/promoter er is, stelt ze zich in eerste instantie niet voor, pas na de soundcheck hebben we door, dat er überhaupt iemand is. Typisch Engels weer. Het begint ook gelijk goed: “Jullie hebben maar vijf gastenlijst plaatsen hoor.” “Nee, in het mailverkeer staat 10, de namen zijn ook al doorgestuurd” (het gaat nota bene voornamelijk om het personeel van Fire). Ze blijft volhouden, tot David het mailverkeer laat zien. Er wordt gebeld met de promotor en het is geregeld.

Volgende stap eten: “Nee, daar is geen budget voor vanavond”. David geeft aan dat dit ook bevestigd is en het als mail te hebben ontvangen, maar ze blijft ontkennen. Prima, concludeert hij, dan pakken we nu onze spullen in en gaan we naar het hotel. “Je hoeft niet boos te worden!”, schreeuwt ze. “Dit gebeurt elke keer als we in Londen zijn. Er moeten zes mensen eten voordat ze kunnen werken, daar is een afspraak over gemaakt”, antwoordt David. Er wordt weer gebeld. Er blijkt toch een budget te zijn. Elke keer hetzelfde liedje in deze stad! Er wordt eten besteld in de zaal terwijl langzamerhand de bezoekers al binnen komen. Fire verzorgt vanavond de merchandise tafel en die ziet er te gek uit!

Het is met een halfvolle zaal toch iets rustiger dan verwacht als Goldheart gaat beginnen. De band, die vol overtuiging speelt -alsof ze klaar zijn voor een stadion tournee- vindt muzikaal geen aansluiting op de rest van de avond met hun gezellige, positief gestemde muziek. Dan gaan we het podium op met Richard. Althans we hebben ons verzameld om te gaan beginnen als we Richard al horen spreken op het podium, ook nog eens met enorm veel galm. Aha, Natasha’s microfoon heeft hij beet.

Het verhaal gaat over een fietstocht door het gebied bij Leiden met verschillende observaties en interacties. Daarbij proberen wij als band ons geluid om te vormen zodat we als een fiets klinken. Al zeggen we het zelf, lukt het aardig en Richard klinkt vanavond als Mark E. Smith in de latere jaren ‘80. Alle cues worden gehaald. Richard is duidelijk een minder verlegen performer dan ons en spuwt zijn woorden naar het publiek terwijl wij hem proberen bij te benen. Dan eindigt de fietsrit “Morgen!” “Morgen” antwoorden wij.

Er is weinig tijd om om te bouwen naar onze set. We zijn verteld dat alles al uitloopt. De eerste band speelde al iets te lang en was ook niet bepaald snel met de changeover. We bouwen op en gaan aan de slag. Veel bekende vanavond, een zeker aantal mensen ook uit Nederland! De connectie met Richard is duidelijk. We openen vanavond weer met Afterworld, het is even zoeken naar het geluid, monitoren staan anders afgesteld en bij sommige versterkers is aan de knoppen gedraaid. Maar we geven het alles dat we kunnen.

Day Before is een mooie, kalme introductie naar onze nieuwe muziek en klinkt al een stuk beter op het podium. Japanese Medicine krijgt mensen voorzichtig aan het bewegen en wordt ontvangen met luid applaus. Richard wordt bedankt, hij verbetert David nog even wat de releasedatum van zijn boek betreft. “Sorry Richard”, zegt David, die zelf deze show enorm worstelt met keelpijn die toch door is gaan zetten. Niet zo zeer de pijn, maar vooral het effect dat het heeft op zijn stem. Hij vecht zich samen met Flor door Voiceprint en de trein dendert onverstoorbaar door.

Er ontstaan clusters van dansende mensen, terwijl de set met Nature Breaks zijn energieke hoogtepunt vindt. Daarna volgt de kater: Sleepwalking, een nummer dat wederom een mooie conclusie van de show vormt. Na het spelen van een kort toegift is het gedaan. Er moet direct plaatsgemaakt worden voor de dj set. We zijn nog bezig met afbreken terwijl het schelle geluid ons om de oren slaat. Zouden de mensen in de zaal realiseren hoe schel die mp3’s van de dj klinken of maakt het met al die genotmiddelen niets uit?

Flor en David gaan nog even mee naar het Fire kantoor om platen op te halen voor de EU show data. Daar wordt nog een Guinness gedronken en op Evan Dando’s gitaar gespeeld. De rest van het Fire personeel helpt met het inladen van de bus. Enorm veel bewondering voor Jenna, die de zwaarste dingen met gemak tilt: ”I deadlift 89 kilos, I know what I’m doing!”.

We komen behoorlijk laat aan bij de Travelodge en de man aan de balie wil ons niet helpen wat spullen beneden op te slaan. Dit resulteert in het sjouwen van gitaren door heel het hotel, iets waar hij al helemaal door geïrriteerd raakt. We maken excuses, wij willen ook gewoon naar bed, het is even niet anders.

Ramsgate Music Hall
De eerste keer dat we in Ramsgate Music Hall speelden was als voorprogramma van The Chills. In de kleine ruimte hadden we een te gekke avond. David herinnert zich nog waar ze toen de laatste lunch hadden met hun, ergens aan zee in Ramsgate, en stelt voor daar te gaan eten. Natasha vindt het restaurant op haar navigatie en we zetten koers naar de Belle Vue. Laatste dag, dus nog even lekker genieten! Het is zondag, dus gaan we voor de Sunday roast. Het is toch even confronterend als je bedenkt dat het de laatste plek was waar we Martin nog uitgebreid spraken. Zijn band ging inladen en hij vluchtte even weg en ging bij ons aan tafel zitten. Hij vertelde ons hoeveel geluk hij had dat hij nog leefde en maakte er grappen over terwijl hij een biertje dronk.

Na de heerlijke lunch, of vroege avondmaal, gaan we naar Ramsgate Music Hall. Geluidsman All heeft daar een prachtige analoge tafel en een tape delay en vind het geen probleem om onze reverb aan te sluiten; iets wat nergens op de tot nu toe digitale tafels is gelukt. Het geluid is vanavond heel goed. Geen harde, schelle, te duidelijke en lelijke PA, maar een warm klinkende tafel die alles laat leven. Wat een verschil! Extra opvallend natuurlijk, na negen shows gewerkt te hebben met digitale troep. Hij is ook erg blij dat wij het zo enorm kunnen waarderen en er is ook filterkoffie gezet. Eindelijk echte koffie in plaats van americano’s en andere ellende! Dit belooft wat.

We gaan gauw een “klein” Jamaicaans hapje doen bij een restaurant in de buurt en slaan nog wat Guinness in voor onze laatste show. Het voorprogramma bestaat uit twee dames met gitaar en bas, een is werkzaam in de zaal en ze noemen zich Debdepan. Ze zijn enorm vriendelijk en zetten een dappere set neer, her en der nog zoekende naar hun vorm, zitten er mooie zang en melodielijnen in. Het is bij deze show niet bepaald druk maar de mensen die er zijn gebruiken de ruimte om te bewegen, zeker voorin. David smeert de keel met wat whisky in de hoop het optreden door te komen. Het werkt al is het maar tijdelijk.

Qua spirit zit het wel goed vanavond, iedereen heeft er veel zin in en dat komt zeker over, het voelt ook net als de vorige keer goed zo dicht op het publiek te spelen, het creëert veel sfeer. Nog een laatste keer spelen we Sleepwalking voor we iedereen bedanken met een speciaal bedankje aan de geluidsman en de opmerking dat het de beste geluidsinstallatie is die we in de UK hebben gehoord. Mensen groeten ons in de zaal, sommige hadden ons met Pere Ubu gezien in Canterbury, sommige met The Chills, sommige nooit eerder! Boven spreken we een stel dat een festival organiseert in Southend, willen we terugkomen in de zomer? Dat lijkt ons heel leuk!