Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Rats on Rafts vertrok onlangs naar het Verenigd Koninkrijk voor een tour met o.a. The Nightingales. Het eerste deel van het tourverslag lees je hier, meer over hoe die ervaring was lees je in dit tweede deel van het verslag!

Leeds – Key Club
We besluiten wat vroeger naar Leeds te gaan zodat we rond kunnen kijken. Gelukkig kunnen we bij de zaal parkeren en hebben we wat tijd om door de stad te lopen en ergens wat te eten. Het is erg druk hoewel er bijna niets open is op deze zondag. Het is altijd wel leuk om het gevoel te hebben dat je toch nog iets gezien hebt van de steden die je bezoekt, want over het algemeen zie je er zeer weinig van.

Plak, plak, plak, hoor je als we de zaal binnen lopen. The Nightingales zijn al opgebouwd en we
laden alles via een trap naar binnen. Alles plakt hier, zelfs het tapijt op het podium. Het zal
moeilijk bewegen worden met het bier lijm dat je probeert vast te houden. Soundcheck is wat lastiger dan de avonden hiervoor, het geluid is erg luid en in de holle zaal krijg je veel terug uit de ruimte. Vandaag vragen we of alles wat later mag beginnen vanwege de situatie van de avond ervoor en gelukkig krijgen we van Fred (AEG rep) te horen dat we alles wel een beetje kunnen vertragen.

Onze show verloopt eigenlijk heel goed, we mogen vanavond weer iets langer spelen en zetten in de half gevulde zaal de trend van de avond ervoor door. De energie zit er goed in tot Part Two: Crossing The Desert, waar David een snaar breekt. Hij pakt de back-up gitaar, maar deze is niet gestemd, de rest vangt dit goed op door een stuk in het nummer te verlengen. Als de gitaar gestemd is gaan we verder met het nummer en gelukkig pakt dit allemaal goed uit.

Het geluid van de nieuwe gitaar werkt niet altijd in het voordeel maar we strijden door totdat we de set af hebben. Opnieuw is de inmiddels redelijk gevulde zaal erg enthousiast en we bedanken het publiek, de band en gaan direct afbouwen. Ted’s set is vanavond – net als elke avond geweldig en ook die van the Nightingales is erg tof, het valt dan ook zoals verwacht erg goed bij het publiek.

Norwich travel day
Vandaag staat een flinke rit naar de geïsoleerde stad Norwich op het menu. Deze stad bevindt zich in het oosten en is de stad waar drumster Fliss van the Nightingales vandaan komt. We moeten wel eerst Doortje ophalen die vanwege andere verplichtingen pas vandaag kan aansluiten bij de tour. Dus we gaan op weg naar het vliegveld in Norwich. Het is een mooie omgeving, alles is groen en je komt zeer weinig gebouwen tegen. Een paar dorpjes bevinden zich op de route die voornamelijk via ‘N’ wegen loopt.

Als we stoppen voor een pauze halverwege krijgen we het nieuws door van Doortje dat ze al uren in een rij staat om voorbij security te komen op Schiphol. Er is een staking en ze kampen met een tekort aan personeel. De frustratie is groot wanneer Doortje haar vlucht mist vanwege de vertragingen. Uren heeft ze voor niets staan wachten. Er is nog een avondvlucht en met een hoop heen en weer gebel weet Arnoud haar vlucht om te boeken en kan ze wachten op de avond vlucht!

Ondertussen is de rest aangekomen en uitgeladen in jawel nog een Travelodge in Norwich. We gaan op zoek naar avondeten en daarna is het wachten op Doortje. Als ze er dan eindelijk is, is de opluchting groot en gaan we met the Nightingales nog een biertje drinken in een kroeg in de buurt van ons hotel.

Norwich – Epic Studios
Het is fijn om de volgende dag wakker te worden in Norwich en nog heel de dag voor ons te
hebben in plaats van in de bus te zitten onderweg naar de volgende donkere zaal. De venue is erg dichtbij en we hebben deze tour enorm veel geluk met het mooie weer. Een paar van ons gaan de platenzaken verkennen en zo komen Mathijs en David in de ochtend gauw uit bij Out Of Time, waar ze een paar uur aan het graven zijn tussen alle platen. Er valt zeker wat te vinden in het kleine winkeltje dat gerund wordt door een oude handelaar. Zoals vaker in dit soort winkels is de eigenaar een belangrijk figuur voor zijn klanten en mensen bellen en komen langs om met hem te spreken over van alles en nog wat.

Met een paar plaatjes op zak gaan we nog naar Beatniks, een aanrader van Nightingales gitarist Jim. Nog een te gekke zaak waar Arnoud inmiddels ook is aangehaakt en het album van Ted Chippington vind!

Wat direct opvalt in het mooie stadje is dat je overal kerken vindt, blijkbaar evenveel kerken als dagen in het jaar! En dat geldt ook voor de kroegen. Als we later terug lopen komen we Jim
tegen in platenzaak Out Of Time, hij heeft ook al wat mooie dingen gevonden. We spreken met iedereen af bij een Wetherspoons restaurant om even te lunchen en over te gaan op de orde van de dag.

We laden alle spullen de bus in en rijden een minuut of 10 op weg naar de zaal. Epic Studios
blijkt in vergelijking met de vorige shows gigantisch! Het is een zaal die tevens dient als TV
studio. Wat direct zichtbaar is als je de hoeveelheid verschillende lampen ziet die aan het plafond hangen. Het is een enorm verschil met alle voorgaande shows, hier is zoveel ruimte dat we makkelijk alles op het podium kwijt kunnen zonder dat er iets van the Nightingales verplaatst moet worden. De soundcheck verloopt goed, het wordt de eerste show met Doortje en daar hebben we allemaal erg veel zin in.

Helaas hebben we vanavond maar een set lengte van 25 minuten dus moet het wel wat ingekort worden. Maar dit geeft ruimte aan een set die van begin tot einde heel energiek is. De mensen bewegen zich voorzichtig de zaal in en zelfs al zijn er al aardig wat mensen aanwezig lijkt het erg rustig nog. De bar is aan de zijkant opgezet met gigantisch veel ruimte en dat geeft mensen de mogelijkheid daar uitgebreid te gaan staan praten en hangen.

We mogen iets later op maar moeten wel even wat herrie maken om de mensen naar ons toe te krijgen. Al snel zien we dat de geïnteresseerden voor het podium gaan staan en we gaan in volle vaart door de set heen. Een goeie, strakke set, al blijft het zeer moeilijk te zeggen of het publiek het leuk vindt. Vanaf het podium is de afstand door de barrière die voor het podium geplaatst is erg groot en zie je dat mensen erg ver uit elkaar blijven staan. Na afloopt blijkt weer dat de meeste mensen het te gek vonden. Er wordt weer wat merch verkocht, een slipper gesigneerd en veel nagepraat onder het genot van een pint.

Onderweg van het podium krijgen we complimenten van Ted, we vertellen hem dat het heel
moeilijk in te schatten is hoe het publiek het ontvangt en dat je nog wel last heb van de pratende mensen aan de bar waarop hij zegt dat hij het goed begrijpt, maar dat het voor hem anders is “Because basically, I don’t care!”. Zijn show verloopt iets moeilijker dan de avonden ervoor door de grootte van de zaal. Daardoor is ook de interactie er minder en zijn mensen aan de bar steeds luider aan het worden, waardoor het soms ook moeilijk te volgen wordt. Maar hij zet door en deelt wederom rake grappen uit!

The Nightingales blijken heel goed uit de verf te komen op zo’n groot podium en het verrast erg. Hoewel het volume weer ongelofelijk hard staat, merk je aan alles dat de band goed thuis is op zo’n groot podium terwijl ze eigenlijk voornamelijk in kleinere plekken spelen. Wellicht is dat ook omdat drumster Fliss een groot drum geluid heeft en zanger Rob een grote man is die ijsberend over het podium beweegt.

Chichester – Travel Day
Het is een beetje een grapje aan het worden, maar iedereen vroeg ons of we de dag erna in
Winchester zouden verblijven (Waar we naar toe gaan), maar we blijven op een economisch
handige snelweg hotel in Chichester, waar niemand ooit is geweest en ons elke keer vraagt
“Waarom daar?!” Niemand is er ooit geweest.

Onderweg komen we langs Cambridge. Nightingales gitarist Jim vertelden ons dat hij vroeger
wel eens naar het huis van Syd Barrett (de originele zanger/gitarist van Pink Floyd) is geweest en daarbuiten heeft gezeten en een paar sigaretten heeft gerookt in de hoop hem te zien. Het is iets wat veel fans deden tot aan de dood van Syd. Terwijl de arme man eigenlijk met rust gelaten wilde worden en niets met zijn verleden te maken wilde hebben. Gecultiveerd door het Television Personalities nummer I Know Where Syd Barrett Lives. Groot Syd Barrett fans die we zijn vinden we dat nu Syd overleden is we best een bezoek mogen maken aan zijn voormalig huis.

Jim was erg trots op ons toen hij de foto zag! We eten wat in een dorpje onderweg en hebben
verder een rustige dag. Wat wel weer nodig is.

Winchester – The Railway Inn
De enige plek waar we op deze tour spelen waar we al eerder hebben gespeeld is the Railway
Inn, een te gek klein zaaltje in Winchester. We besluiten er vroeg heen te gaan om daar wat te
eten en een beetje rond te kijken.

Het is helaas een prijzig stadje en het is moeilijk iets fatsoenlijks en betaalbaars te vinden, maar het is leuk om de oude gebouwen te bewonderen. We krijgen te horen dat het vanavond uitverkocht is en juist op deze plek hadden we dat niet verwacht. Soundcheck verloopt erg goed, met een fijne geluidsman van de zaal. Het is wel een gepuzzel met spullen omdat er echt ruimte gebrek is.

Als showtime nadert is ook hier duidelijk dat het niet vol gaat zijn bij het begin. De show wordt
een klein beetje uitgesteld, maar we moeten er op een gegeven moment aan geloven. Tijdens het eerste nummer komen er steeds meer mensen binnen tot de zaal langzaam vol raakt. De energie zit er vanavond goed in bij ons en het publiek lijkt er ook veel zin in te hebben. We hebben de set weer aangepast naar 30 minuten. Iets langer dan de avond ervoor en het voelt vanavond dan ook aan als te kort. We hebben het erg naar ons zin en het publiek is na afloop laaiend enthousiast, maar liever te kort dan te lang!

Voordat we tijd hebben om adem te halen in het inmiddels bloedheet zaaltje moeten we alles van het podium trekken en buiten inpakken en direct in de bus laden. Scheelt straks weer wat sjouwen! We krijgen enorm veel goede reacties na de show en er worden ook behoorlijk wat platen verkocht.

Terwijl the Gales aan het bier en Whiskey zitten begint Ted z’n show en deze verloopt zoals altijd goed. De zaal is veel fijner dan de avond ervoor en dan is het de beurt aan the Nightingales. Deze zijn vanavond iets minder in vorm dan de avonden ervoor, maar dat mag de pret niet drukken. Het publiek heeft het enorm naar hun zin en zanger Rob weet altijd met zijn charmes het publiek aan het lachen te krijgen.

Brighton – Patterns
Het is een prachtige dag om naar het strand te gaan en dat is precies wat we gaan doen. We
hebben in Brighton afgesproken met de zanger van Pere Ubu: David Thomas en zijn vrouw
Kiersty. Kiersty stelt voor om aan het strand te gaan lunchen en we spreken af om 2 uur. Het is geweldig hun weer te zien en ze trakteren ons op een ontbijt aan het strand en zorgen voor een parkeerkaart voor ons. David Thomas vermaakt ons met al zijn verhalen over touren en zijn geboorteplaats in Amerika. Voor we het weten is het alweer voorbij en we zien er naar uit om elkaar weer te zien!

Patterns bevindt zich niet veel verder ook aan het strand. Het is onder de grond, wat wij ratten wel gewent zijn en bij aankomst zijn the Nightingales al flink aan het soundchecken. De
backstage is ongeveer zo groot als een achterbank van een auto, maar er is ook een doucheruimte die minstens net zo groot is! Beide bands ergeren zich aan de krappe faciliteiten en ze weten uiteindelijk een extra ruimte voor ons te regelen.

De zaal is half gevuld als we moeten beginnen. Vanavond worden we verzocht op tijd te
beginnen, iets waar we minder blij mee zijn, maar goed we hebben een mooie intro en we mogen 45 minuten spelen. We besluiten dan ook voor 40 minuten te gaan zodat mensen meer de kans hebben de hele set te zien.

Het is qua opzet niet de meest intieme of fijne zaal, maar ons spel gaat verder erg goed, de
reactie van de nacht ervoor kunnen we hier wel vergeten, maar er komen tijdens de show dan ook nog aardig wat mensen binnen en die blijven erg gefocust kijken. Net als elke avond passen we de set aan en vinden ook plaats voor een nieuw nummer, dit soort momenten zijn altijd fijn om nieuwe dingen uit te testen.

Na afloop ontmoeten we the Shend, bekend van de bands The Cravats en the Very Things. Hij is er met de gitarist van the Cravats en geeft aan al lange tijd fan van ons te zijn. Het was ons al opgevallen dat hij onze nummers weleens draait op zijn radio show, maar hij is er niet van
bewust dat wij met name al erg lang fan zijn van the Very Things. Eigenlijk vanaf het moment
dat de enige echte Hans Tweede Hans een plaatje aan ons had aangeraden. Net na Ted’s show gaan we even naar buiten om goed met the Shend te praten en dat is al gauw te gek. Nog een man met prachtige verhalen die vooral heel erg te spreken is over zijn tijden in Nederland en hoe goed hij daar altijd ontvangen is. Zijn laatste Nederlandse Cravats show was op het legendarische Incubate festival in Tilburg.

Birmingham – 02 Academy
De grootste show van de tour is aan de beurt. Hier komen the Nightingales en Ted Chippington vandaan. Het is wel de grootste show die ze ooit in Birmingham hebben gedaan. Het verschil met de avond ervoor mag er weer wezen. Er zijn ruime kleedkamers voor iedereen en de zaal is erg groot. Ze verwachten ook een drukke avond. De zanger van the Nightingales Rob heeft ons al meerdere malen verteld hoe goed het Indiase eten is in Birmingham en heeft ons een restaurant aanbevolen en ook een specifiek gerecht. We besluiten eten te bestellen en hopen dat het op tijd arriveert. We hebben opgebouwd en gesoundchecked, maar het eten komt iets te dicht op de show aan. We eten een klein beetje en gaan dan het podium op.

Het geluid is stukken beter dan tijdens de soundcheck doordat er aardig wat mensen staan. Ze komen langzamerhand dichterbij. Het fijne is dat we ook vanavond 45 minuten mogen spelen en we passen onze set weer een klein beetje aan om zo weer wat variatie voor onszelf in te brengen. De show verloopt goed en van begin tot eind blijft het publiek aan ons gebonden. Altijd spannend met het gegeven dat het de thuisbasis van The Nightingales is en er veel bekenden van hun zijn.

Voor Ted & The Nightingales verlopen de shows erg goed, ze spelen duidelijk een thuiswedstrijd en die gaan ze winnen ook! Na de show krijgen we een hoop complimenten van het publiek. Er wordt al gelijk gevraagd wanneer we weer terug komen! We eten onze curry en gaan op zoek naar het hotel!

Bristol – Travel Day
We hebben weer een reisdag en zijn uitgenodigd om bij vrienden van ons in Bristol te komen
eten. Onderweg van Birmingham naar Bristol komen we dicht in de buurt van het geboortedorp van één van onze favoriete producers Joe Meek! Joe Meek is geboren in het plaatsje Newent en na zijn zelfmoord op 37 jarige leeftijd is hij begraven in zijn geboortedorp. We gaan als eerst op zoek naar het graf van de schrijver van het wereldberoemde Telstar en komen op een prachtige iets wat enge begraafplaats. Na een tijdje zoeken vinden we het goed onderhouden graf.

We vertrekken vervolgens naar het huis waar hij geboren is en gaan hier in de buurt op zoek naar een plaats om wat te eten. We stappen een kroeg genaamd the Black Dog binnen waar het vuur in de openhaard direct onze aandacht opeist. Wij eisen echter de aandacht op van de mensen in de kroeg die ons kritisch bekijken, het is duidelijk dat iedereen elkaar hier kent!

We zijn precies op de juiste dag binnengekomen voor een heerlijke Sunday Roast. Voldaan
vertrekken we naar ons Hotel in Bristol. We mogen onze spullen bij onze vrienden stallen en
gaan daar gauw naartoe. Ze hebben een heerlijke stoofpot voor ons gemaakt en we eten deze op alsof we al weken niets hebben gegeten!

Bristol – Thekla
Vandaag staat er een optreden op een boot op ons te wachten. Een soort V11 maar dan een paar maten groter. Het schip is voorheen van de Bonzo Dog Doo-Dah Band zanger en zijn vrouw geweest. Soundcheck duurt lang maar verloopt goed op de plakkerige boot. Je kan mensen van ver horen aankomen en dansen zal waarschijnlijk moeilijk worden aangezien de vloer zo aan je schoenen vastkleeft.

Het geluid is prima in orde in deze zaal en de sfeer is een stuk intiemer dan de avond ervoor. Het is helaas een maandag en ook nog eens een vakantie dag en dat is qua opkomst te merken, de zaal is voor een derde gevuld, maar dat mag de pret niet drukken. Mensen hebben de ruimte om te bewegen en vanaf het eerste nummer gebeurd dat. Ook hier mogen we drie kwartier spelen en we maken daar goed gebruik van. Zelfs de plakkerige vloer houd ze niet tegen en zorgt voor een extra geluidseffect tijdens deze avond.

We spelen vanavond een nieuw nummer en hebben wat dingen aangepast om het weer wat spannender te houden. De show verloopt erg goed en we krijgen van de aanwezigen luid applaus. Na afloop bouwen we snel af voor the Nightingales en gaan even naar de Merch stand. We ontmoeten al gauw een stel dat een CD aanschaft en uitlegt dat het hun eerste date is en dat ze ons erg dankbaar zijn voor de mooie show. Tijdens de show van the Nightingales zien we de vonken overslaan bij de twee en hoewel ze enorm van de show
lijken te genieten redden ze het einde niet!

London – The Garage
De laatste show is alweer in het vizier. Vandaag spelen we in the Garage in London. We hebben ooit eerder als voorprogramma van the Minny Pops in de kleine zaal gespeeld op een iets wat rampzalige avond waarin Viv Albertine van the Slits boos op ons werd omdat we patat in de kleedkamer hadden gegeten. “That’s a true story!”

We gaan eerst langs het kantoor van Fire Records. Er is een gloednieuw kantoor waar wij nog niet zijn geweest. Voor ons bezoeken ook the Nightingales en Ted het nieuwe kantoor. Het is zelfs al jaren geleden sinds we de mensen van Fire hebben gezien. Het is een mooi en groot kantoor. We zijn erg verbaasd over hoe groot en luxe het is! Het is te gek om iedereen weer te zien, sommige gezichten zijn nieuw ook al hebben we al jaren contact via de mail en zoom!

Er worden aardig wat platen uitgedeeld en we zien een groot gedeelte van onze discografie onder de armen van the Nightingales en Ted voorbij komen, die allemaal benadrukken dat ze fan zijn geworden van ons aan het label! Op onze beurt worden we ook verwent met platen van the Nightingales, Pere Ubu, Lemonheads, Hater, Television Personalities, The Chills en nog wat andere. Voor we het weten moeten we al gauw verder naar de show!

Bij aankomst zijn the Nightingales al aan het soundchecken. De eerste communicatie met de
geluidsman verloopt iets wat stroef, je merkt aan de toon dat je in een hoofdstad bent. Maar
uiteindelijk komt het voor iedereen goed en wordt er een goed podium en zaal geluid met onze geluidsman Chris neergezet.

Ook vandaag is eten lastig. We hebben wat brood gegeten op het kantoor van Fire wat eigenlijk ons ontbijt was en wat over is van de lunch wordt nog naar binnen gewerkt in combinatie met een paar stukken fruit uit de kleedkamer. We zijn er weer klaar voor! Het is aan het begin rustig en we vragen aan Fred of alles iets later mag beginnen. Er staat ook vanavond 45 minuten voor onze show en we proberen de best mogelijke set samen te stellen. We mogen helaas niet later beginnen vanwege een curfew maar er zijn nog steeds niet veel mensen binnen.

We besluiten nog eenmaal de intro van A Trail Of Wind And Fire uit te rekken en zien gedurende het nummer steeds meer mensen binnen komen. Dat gebeurd tijdens het eerste gedeelte van de set en uiteindelijk is de zaal goed gevuld. Veel bekende nummers als The Rise & Fall Of The Plague, Tokyo Music Experience, Osaka en Where Is My Dream? vallen goed in de smaak en het publiek durft in London wel flink mee te bewegen. Voor we het weten spelen we de outro van het album en bedanken we nog eenmaal Ted en The Nightingales voordat we onder luid applaus af gaan bouwen. Het is een hele mooie afsluiting van een tour.

Ted draagt nog een grap aan ons op en complimenteert ons tijdens zijn te gekke show. We zullen hem gaan missen. Als kers op de taart gaat Mathijs nog aan het eind van the Nightingales set een nummer mee drummen, Rob bedankt ons voordat hij Mathijs uitnodigt om mee te komen spelen.

De bedoeling is om nog een laatste drankje met z’n allen te drinken in een kroeg om de hoek van de zaal, maar the Nightingales moeten helaas weer terug naar Birmingham. We gaan nog wel even op de foto met z’n allen. Ruim twee weken hebben we als een reizend circus door het Verenigd Koninkrijk getourd en dan is het weer voorbij. Het was erg tof om er onderdeel van te zijn en we hopen iedereen gauw weer te zien. Na een laatste drankje met het Fire Records team zit het er echt op.

London naar Rotterdam
Als we aankomen bij de douane in Folkstone wordt ein-de-lijk gevraagd het carnet in te zien! Ze willen het alleen bekijken, we krijgen nog steeds geen stempel en de bus onderzoeken lijkt voor de persoon in kwestie ook te veel werk. Dus zonder oponthoud mogen we de trein in naar huis om uit te rusten voordat er in Rotterdam alweer een show in WORM staat te wachten.