Tourverslag: Miss Mary Ann and The Ragtime Wranglers in de VS

ROTTERDAMSE BAND PAKT DE GROTE ZALEN IN DE VS

De Rotterdamse band Miss Mary Ann & The Ragtime Wranglers speelden in de maand juni op vooraanstaande grote podia in de Verenigde Staten. Nadat zij afgelopen zomer op pad waren met Brian Setzer in Europa, openden zij voor hem op 12 podia in de VS.
In Juli 2017 hebben Miss Mary Ann & The Ragtime Wranglers het Europese voorprogramma verzorgd voor Brian Setzer’s Rockabilly Riot en enkele jaren daarvoor in Paradiso Amsterdam. Deze Rotterdamse band beviel zo goed bij Brian Setzer, de crew en het management, dat ze gevraagd zijn mee te gaan op tournee in de Verenigde Staten van de West- naar de Oostkust.

De groep speelde al meer dan tienmaal eerder in de VS. Zij hebben daar een grote diversiteit aan podia bestegen, maar deze keer is het eindelijk zover dat ze “groter konden gaan”; naar zalen van 1000 tot 5000. Zie het speelschema op de flyer hierboven. Deze exclusieve VS-summer-tour, inclusief de optredens van het voorprogramma, was volledig in handen van het Amerikaanse productiekantoor en management van Brian Setzer.

Dankzij de hoge kwaliteit van deze Amerikaanse productie kon de band zich weer 100% concentreren op hun muzikale prestaties. De bandleden hoefden nauwelijks na te denken over de reisplanning, het tijdschema van de avond, verkoop merchandise na afloop etc. Ook voor wat betreft het geluid worden de Rotterdammers in de watten gelegd. De crew die het geluid van Miss Mary Ann & The Ragtime Wranglers verzorgd behoort tot de absolute wereldtop. Een crew die gewend is te werken met een gevarieerde stal van Amerikaanse top-acts, genre overstijgend, van bijvoorbeeld Lady GaGa tot Bon Jovi van Belinda Carlisle tot REO Speedwagon. En afgelopen juni dus met Brian Setzer’s Rockabilly Riot + Miss Mary Ann & The Ragtime Wranglers.

Logistiek heeft de tour nogal wat voeten in de aarde. Los van het reisschema en de tientallen hotelovernachtingen moet er van alles worden verstuurd en op tijd aankomen bij de truck die al vertrekt voordat de tour aanvangt. De cd’s en lp’s worden door onze platenmaatschappij Sonic Rendezvous verscheept vanuit Alkmaar; de versterkers, drumkit en contrabas komen vanaf een bevriend festival in Las Vegas (Viva Las Vegas) en collega muzikanten; roadcases weer van een ander bedrijf; de tour T-shirts met special design van Vince Ray worden door een drukkerij aan de Oost-kust verscheept en ga zo maar door. Toch loopt dit allemaal op rolletjes en hoeft er vrijwel niet geïmproviseerd te worden.

Lastigste onderdeel van de voorbereiding van de tour is de aanvraag van de werkvergunning geweest. Mede door veranderende wetgeving tijdens de procedure heeft dit de bandleden nogal wat slapeloze nachten bezorgd. Miss Mary Ann doet een jaarlijks terugkerend benefiet optreden in Edinburgh vlak voor aanvang van de tour en vliegt vanuit London naar Los Angeles. De rest vanaf Amsterdam en iedereen ontmoet elkaar in Pasadena.

De tour start in Pala (Ca). Ondanks de jetlag slaat de band zich er aardig doorheen. Geen bijzondere prestatie maar voldoende om de spirit goed te krijgen voor de rest van de tour. De behulpzaamheid van de crew en het enthousiasme van het publiek helpt de band enorm.
Na het optreden blijft de band niet lang hangen want de volgende dag staat Sacramento al weer voor de deur. Bij dit soort afstanden reist de band altijd een groot deel ’s-nachts zodat de volgende dag om 16:00 niet al te brak een soundcheck kan worden gedaan.

Het Crest Theatre in Sacramento California is een prachtig gerestaureerd theater uit 1912 (zie foto’s hierboven). De band houdt een hotel in de buurt van Sacramento en gebruikt dit als uitvalsbasis naar de volgende twee gigs: Mountain Winery in Saratoga (5 juni) en The Uptown Treatre in Napa (6 juni). De Mountain Winery is een erg mooi gelegen amphitheater boven op een berg te midden van de glooiingen en bedekt met wijnranken.

Voor het optreden wordt de band onverwacht aangekondigd door Brian Setzer. Dit geeft het publiek een boost en het enthousiasme blijft de rest van de set, eindigend in een staande ovatie en een encore.

Het Uptown Theatre de volgende dag is weer een unieke locatie. Gebouwd in de typische Amerikaanse Art-Deco stijl in 1937.

Na Napa volgt een tweedaagse reis door de woestijn en The Rockies naar Grand-Junction Colorado. Het landschap verandert voortdurend en inspireert!

Alle merchandise, instrumenten en versterkers gaan mee in de truck en vaak staat alles al klaar op het volgende podium. Dit geeft de band ontzettend veel reiscomfort (weinig sjouwen en veel ruimte), maar ook een vreemd tour gevoel; zo veel luxe komt niet vaak voor.

Huey and monitor sound magician John in the truck

Het wordt een beetje saai verhaal maar de reis gaat nog steeds voorspoedig en de optredens elke keer steeds beter. Er wordt bijvoorbeeld steeds meer en beter geïmproviseerd tijdens de sets en vanaf halverwege de tour eindigt de set in staande ovaties en een toegift.

On stage at Los Colonias Park Amphitheatre, Grand-Junction Colorado

Backstage met Brian Setzer bij Hudson Gardens & Event Centre, Littleton Colorado

Het volgende openlucht optreden in Hudson Gardens & Event Centre in Littleton Colorado is alweer een prachtlocatie. Mooi gelegen en omgeven door tuinen. De band kan overnachten bij organisatoren van een festival waar zij eerder speelden. De volgende twee dagen zijn reisdagen door Zuid-Colorado en West-Texas. De band gaat halverwege de reis op bedevaart bij het geboortehuis van Buddy Holly in Lubbock Texas.

Backstage at Stubb’s in een oude Airstream caravan

Volgende speelplaats is Stubb’s in Austin. Het is lang geleden dat de band in Austin speelde en zij schrikken hoe de stad is verandert. De commercie heeft letterlijk en figuurlijk toegeslagen en de sfeer van het oude Austin is ver te zoeken. De sfeer in Stubb’s die avond is echter geweldig. Een Buddy Holly nummer in de set krijgt in Texas een magische lading. Omdat er veel muzikanten in de zaal zijn en oude bekenden van de band wordt er backstage nog lang nagepraat.

Na Austin Texas volgen weer een aantal reisdagen door het zuiden van de VS. Buiten is het al vier dagen rond de 40 graden, in de tourbus 20. In de bus zit een goede airconditioning die zelfs zo kan worden ingesteld dat deze uit de stoel kan komen en nog traploos instelbaar ook.

Peachtree City Georgia op 16 juni

Na het concert in Peachtree City Georgia hebben we twee dagen om aan de oost-kust te komen voor ons optreden in Charleston. Charleston is een mooie stad en de plaats van het optreden Charleston Music Hall bevindt zich in het historische centrum.

Het Paramount Theatre in Charleston is een lust voor het oog en dateert van 1931: De band hoeft niet na te denken over andere zaken behalve de muzikale prestatie. We ontvangen iedere avond een plattegrond van de situatie bij het volgende optreden waarop de parkeerplaats staat aangegeven. De Parkeerplaats is bij aankomst steeds netjes afgezet met pionnen of een lint. Routes naar de kleedkamer, catering en speelschema staan overal aangegeven en de backline staat op het podium.

Na het laatste optreden van de tour op 24 juni in Lowell Massachusetts (in de buurt van Boston) laten we een deel van de onverkochte merchandise achter bij de organisatie van een festival waar we in september dit jaar nog even voor terugkeren, de New England Shake-up.

De auto leveren we in met bijna 9000 km en 103 uur (!) op de teller. De backline zal over drie dagen in Los Angeles arriveren en we hebben het leuke vooruitzicht voor thuis. Dan begint het omgekeerde regelwerk van spullen terug vanaf de truck naar de verhuurders kris-kras over de VS.

25 juni vliegen we terug vanaf Boston Airport. De afgelopen drie weken zijn onvergetelijk; de tour en alles er omheen is boven verwachting verlopen. De band is door het productiekantoor in de watten gelegd en ondersteund met de verkoop van merchandise en de beste geluidstechnici ter wereld. Hier kunnen we nog maanden op teren!

Deze tournee kwam tot stand dankzij Dave Kaplan Management / Surfdog Management en is mede mogelijk gemaakt door ondersteuning van het Fonds Podiumkunsten, Popunie Music Export Rotterdam, Viva Las Vegas Rockabilly Weekender (Tom Ingram), Sonic Rendezvous DCM BV, Cobraside Distribution Los Angeles en CoveyLaw Brooklyn NY.

Volg Miss Mary Ann & The Ragtime Wranglers op Facebook voor het laatste nieuws en shows en kijk ook eens op hun website!

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam. Hiermee worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen.

Flonti Stack$ – Nori

  • Nori

  • Flonti Stack$
    • Genre: hiphop, trap
    • Release-type: album, digitaal
    • Label: Top Notch

De eerste keer dat ik iets van Ronnie Flex hoorde is alweer even geleden. Destijds maakte hij deel uit van de groep Jupiter Bwois. In de tussentijd is het mij niet ontgaan dat er veel is gebeurd omtrent zijn persoon. Toen ik onlangs op Aruba in de auto zat en ook daar één van zijn recent uitgebrachte nummers op de radio voorbij hoorde komen, werd meer dan eens duidelijk dat je Ronnie Flex momenteel bijna niet meer kunt ontlopen.

Ondanks dat ik zelf geen enorme fan ben van zijn muziek, verdient Ronnie in mijn ogen alleen al respect voor hetgeen hij de afgelopen jaren betekent voor de Nederlandse muziekindustrie. Of het nu gaat om produceren, zingen, rappen, het bieden van een podium aan nieuwe artiesten of juist samenwerken met gevestigde namen: Ronnie Flex weet met zijn aangeboren muzikaal talent en veelzijdigheid als artiest een brede doelgroep te bereiken. Deze veelzijdigheid komt ook weer duidelijk naar voren op zijn derde studioalbum Nori. Op het album profileert Ronnie Flex zich als ‘Flonti Stack$’, een door zichzelf in het leven geroepen alter ego.

Het album opent sterk met het nummer Saus, waarop Ronnie samen met collega-rapper Winne laat weten hoe het leven door beiden wordt aangepakt. De line “je kan niks zeggen over Flex, ik ben hier, ik doe m’n best” klinkt wellicht simpel, maar spreekt voor mij boekdelen en sluit tevens aan op wat ik zojuist al aangaf; Ronnie is een harde werker binnen de Nederlandse muziekwereld en daar valt weinig tot niets op af te dingen. Zonder dat ik het merk vloeit het nummer subtiel over in de tweede track van het album en al snel besef ik dat dit bij alle songs het geval is. Ondanks de variatie qua sound vormen de dertien nummers van het album een goed geheel en sluit alles, mede dankzij DJ Waxfiend, mooi op elkaar aan.

Nadat ik mijzelf erop betrap dat ik het wat rustigere nummer Non Stop heel nice vind, bewijst Ronnie in 4/5 het rappen niet verleerd te zijn. Het refrein van laatstgenoemde nummer wordt ingevuld met zijn onmiskenbare zangstijl, maar de verses bestaan uit snelle raps met hier en daar gevatte teksten. Ander nummer dat er voor mij uitspringt is Batman, een zowel Nederlands- als Engelstalige song waarin Ronnie wordt bijgestaan door James Francis en Alec Petrus. Ik zou bijna zeggen dat Ronnie door zijn verschillende kwaliteiten geen gastbijdrages nodig heeft om te voorkomen dat de luisteraar verveeld raakt. Toch zijn de bijdrages van zowel zangers en rappers als producers erg goed op zijn plaats, waardoor Nori in mijn ogen een zeer compleet en hoogstaand album is geworden.

Nogmaals, ik reken mijzelf niet tot één van de vele fans van Ronnie Flex, maar toch heb ik stiekem een aantal nummers op deze plaat ontdekt die ik zeker nog eens zal beluisteren. Daarbij weet ik dat als mijn vriendin Nori eenmaal ontdekt heeft, ik daar de komende maanden überhaupt niet onderuit kom en daar is weinig mis mee…