Tourverslag: Mark Blomsteel in Bergheim, Duitsland

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De Rotterdammer Mark Blomsteel woont in Nashville – ‘Music City’ – USA en kwam in de tweede week van april voor een aantal shows weer terug deze kant op. Hij speelde op de International Country Music Messe, een van de grootste countryfestivals in Europa, gehouden in Bergheim, Duitsland. Zijn ervaringen deelt hij in een kort tourverslag… 

10 t/m 12 April werd in het Duitse Bergheim de internationale Country Music Messe gehouden. De Messe is een van de grootste countryfestivals van Europa waar artiesten, promotors, bookers en fans van het genre uit alle uithoeken van de wereld bij elkaar komen. Een uitgelezen plek om te netwerken dus. Ik was geboekt om op zaterdag 21:00 uur een optreden te geven op de Stars & Stripes Main Stage en dus gingen we met de volledige band richting onze oosterburen.

Veel tijd om voor te bereiden was er niet, daar ik woensdagochtend pas was aangekomen in Nederland en de jetlag een paar dagen duurde. De setlist was al een paar weken klaar en de bandleden bij elkaar gezocht. Bandleider Leon Priest had er drie nieuwe mensen bij gehaald dus het was afwachten hoe alles met elkaar klikt.

foto 1Zaterdagmiddag ontmoetten we backing vocaliste Marieke Dollekamp (bekend van The Voice en Marco Borsato) bij Leon thuis in de studio voor een vocale repetitie. Gelukkig klikte dat meteen en onze stemmen blendden erg goed. We hadden hierdoor niet veel tijd nodig en besloten om wat eerder richting Bergheim te gaan.

Vanaf Rotterdam is het zo’n tweeënhalf uur rijden. Je kijkt je ogen uit als je de grens over gaat en alle auto’s je met 140/150 km per uur voorbij scheuren. Dit is echt weer even wennen na de USA.

De helft van de band kwam bij Mönchengladbach in de file terecht, omdat het plaatselijke voetbalteam Borussia net een wedstrijd had gespeeld en het stadion vlak naast de autobahn ligt.

Eenmaal aangekomen was er nog wat tijd om rond te kijken en wat bekenden te ontmoeten. We werden goed opgevangen door leden van de Nederlandse band Music Road Pilots, die al jaren naar dit event gaan. In ieder geval een stuk beter dan door het organiserend comité!

foto 2Binnen vijf minuten waren er al fans die de speciaal voor dit festival gemaakte flyerkaarten gesigneerd wilden hebben. Het rondlopen op het festival was een hele ervaring. Als je zelf Amerika gewend bent merk je hoe over de top de mensen in Europa kunnen zijn. Veel mensen zijn fan van linedancing en old country, maar kleden zich dan ook echt als cowboys.

Er waren drie podia waarop diverse artiesten stonden te spelen (in totaal zo’n 80 bands) en er waren best veel Nederlanders bij. De main stage was behoorlijk groot en de zaal al gauw gevuld met een man of 500.

foto 3We kozen er voor om nog wat dingetjes door te nemen in een kleedkamer onder het toneel, maar door een Russische country band die ook voor heavy metal door kon, was dat niet echt een succes. Om half negen was het tijd om op te bouwen en een hele korte soundcheck te doen.

Na een mooie aankondiging in het Duits, begonnen we ons optreden met de titel track van mijn album Crank It.

Het geluid was niet al te best maar de energie spatte er wel van af en dit maakte het publiek erg enthousiast. Vooral ook de ballads Saving That For You en Endless Summer Nights vielen in de smaak. Tijdens diverse nummers kwam er ook linedancing aan te pas in een speciaal vrijgelaten ruimte voor het podium.

Na een groot applaus mocht ik daarna achter een stand plaatsnemen om nog wat fans te ontmoeten en ook een aantal radiomakers uit Zweden, Luxemburg en Duitsland te woord te staan.

Helaas viel de cd verkoop erg tegen,daar we gehoopt hadden hier wat van onze kosten mee te compenseren.

Daarna kwam de man met de hamer bij mij langs. Het was dus de hoogste tijd om weer terug te rijden naar Rotterdam waar ik uiteindelijk om 3.00 uur in mijn bed lag. Het was een hele ervaring; de Country Music Messe in Bergheim!

foto 5

De band:
Mark Blomsteel (lead vocal), Lars Beuving (drums), Jurre Hogervorst (bas), Leon Priest (piano en bandleider), Johan Hakkens (gitaar), Wim van der Vliert (akoestisch gitaar) en Marieke Dollekamp (backing vocals).

Mark Blomsteel

De Likt – De Likt

  • De Likt

  • De Likt
    • Genre: Nederlandstalige dance, hiphop, future funk
    • Release-type: LP, digitaal
    • Label: Self-released

Soms zie je een nieuwe act en denk je: zo dan, hier gebeurt wat! Precies dit had ik toen ik vorig jaar De Likt zag op de Binnenweg met Koningsdag. Niks klopte, er ging van alles mis, zelfs de stroom viel uit. Maar de hele Binnenweg stond stil en bleef kijken want er was iets bijzonders aan de hand.

Het is dan ook niet gek dat heel veel mensen zaten te wachten tot deze gasten eindelijk een plaat zouden maken. Voor al die mensen en de mensen die nog nooit van De Likt hebben gehoord is er nu goed nieuws. De plaat is er, en hoe…

De samenwerking van deze drie mannen resulteert in aanstekelijke elektronische funky tracks als basis voor intrigerende raps. Maar er is ook ruimte voor wat duisterder materiaal. Frontman Simon laat hierin zien dat er een waar poëet in hem schuilt. Het is hierdoor soms een ietwat verwarrende luisterervaring. Het ene moment sta je in het wilde nachtleven lekker te gaan op de techno beats om vervolgens ziek thuis te zitten, met een donkere soundscape op de achtergrond.

Gelukkig hou ik van verwarring, een album mag je meenemen door verschillende emoties. Waar ik niet tegen kan is als een album dit doet zonder een gevoel van eenheid te behouden. De heren van De Likt hebben dit goed begrepen. De nummers op zichzelf blijven overeind terwijl het album als een geheel je meeneemt in de wonderlijke geest van Simon. Een geest die alle kanten op schiet, maar je in elk geval altijd duidelijk vertelt hoe hij de dingen ziet.

Alles bij elkaar maakt De Likt met deze plaat een indrukwekkend debuut. Is dan alles goed aan deze plaat?

Tja, als je wilt zeuren zou je kunnen zeggen dat het allemaal wel een beetje aan De Jeugd Van Tegenwoordig doet denken. Dat klopt ook wel, dat is een stijlkeuze denk ik. Hoewel De Likt wel wat rauwer is valt de link niet te ontkennen. Dit is inderdaad hoe de Jeugd zou klinken als ze iets meer de diepgang op zouden zoeken.

De plaat is verkrijgbaar als download of vinyl. Mijn advies: Kopen, opzetten en helemaal grijs draaien.