Afgestudeerd sound engineer Jochem Smaal reist twee maanden lang door Europa. Van Nederland naar Italië in een groene auto om bands op te nemen op locatie. In ruil hiervoor krijgt hij een plek om te slapen, te eten en wat geld voor benzine. Zijn indrukken schreef hij voor ons op in een tourverslag. Lees hier het derde en laatste deel waarin Jochem vanuit Italië, via Parijs en Brussel weer thuiskomt in Den Haag. 

Yes het laatste deel, riemen vast! Ik schrijf nu vanuit de zolderkamer van mijn ouderlijk huis, over rock ‘n roll gesproken. Als er iemand nog een appartementje te huur heeft voor me in Den Haag centrum facebook me dan even…

Barlassina
Goed, we waren dus aangekomen in Barlassina, het Oud-Zuid van Milaan, waar band #8 AccalappiaRatti zich schuilhield. In een soort normaal mini-woning-hutje naast een imposante villa trof ik de heren aan. De kamer waar het allemaal ging gebeuren was een behoorlijk kale, kleine stenen ruimte waarin ik met mijn setje in het gangpad zat (superhandig). Dat isoleerde voor geen meter maar ik werd wel minder doof; lange termijndenken!

De amps stonden in de kamer waar ik sliep. We gingen de dinsdag naar de Honky-Tonky Bar waar belachelijk veel mensen waren voor een dinsdag, maar het was alle shots 1 euro, vandaar. Wij gingen echter niet zo hard want niemand had geld, fucking pubers! Volgens mij waren de heren 18 en 19 ofzo.

De volgende dag namen we liedjes op over brood (PANE! PANE!) en gingen we nog naar Como Lake waar George Clooney zou zitten. Twee dramatische dingen van die avond: 1 – een vriend van hen ging met deuren smijten toen we terug waren, want hij wilde ook mee maar dat wisten ze niet en drama enzo. 2 – we aten bij de Mac.

Ik nam een lifter mee naar Lyon, en we hadden met voorbedachte rade expres niet de tunnel genomen, maar een joekel van een omweg die tot wel 2000 m hoog ging. Mijn auto zag het bijna niet meer zitten en wij ook niet, want toen we boven waren zagen we een bordje ‘Route Barrée’ … want er lag te veel sneeuw. Wij weer terug en toch maar de tunnel genomen…

In Lyon bezocht ik een oude vriend en gingen we zoals dat hoort naar de klote. De volgende dag zijn we naar het park geweest, waar ze gewoon giraffen, leeuwen, apen, krokodillen alles hebben, beste detox locatie ooit 🙂

Saint-Étienne
Die dag laat kwam ik aan in Saint-Etienne, wat ten zuiden van Lyon ligt. Daar zou ik band #9 Ça opnemen. Ik had er zin in want ik vind gekke moeilijke math-rock shit wel cool. Ik kwam aan in een huis waar de blootvoetse muzikanten me op hun manier welkom heette. Ze lieten me de kamer zien waar de opnames gingen gebeuren. Naast een akoestische nachtmerrie was de hele kamer soort van behangen met witte doeken want ze gingen een clip opnemen.

Als Dexter van die moordenaarsserie een slachttoffer kapot gaat snijden dan heeft hij ook altijd een kamer die er zo uitziet. De mensen waren verder aardig maar heel stil, behalve als ze vocalen gingen opnemen want dat was alleen maar “WHAAAAA”. Ook leuk detail: op dit punt van de tour zat ik er echt doorheen, ’t klikte niet echt met die gasten en ze waren de hele tijd super stil en ongezellig en er was weer geen eten en ik wilde naar huis… fuck deze shit. Sommige stukjes muziek waren wel supervet dus ik hield nog even vol, nog twee bands te gaan!

Angers
Angers, wat je uitspreekt als Ahnzjeej, daar kwam ik dus aan, na een uur of 5 semi-depressief de auto tussen twee lijntjes te hebben gehouden. Wat overigens niet lukte want ik had een Toyota geraakt, oeps…

Angers dus, dat was ineens heel leuk. Ik kom aan bij band #10 The High Sausages (konden ze zelf niet uitspreken trouwens), wordt ik verwelkomd door een Bob Marley achtige gast die net zo speelt als Hendrix. En hij had een huis met een kapot raam want de blauwharige bassist had in een dronken bui zijn sleutels vergeten en wilde toch naar binnen.

Een aantal jointjes later gingen we naar een club om een jamsessie te doen. Germain, zo heette hij, ging bassen en ook moeilijk goed. De plek was echt cool, een kroegje boven en dan met een trapje naar beneden was je in een soort betonen herriehok.

Daar gingen we de opnames doen de volgende dag. Twee nummers waarvan een met extreem veel herrie-sax en een soort akoestisch tussendoortje.

Die dag was er ook een live-gig op die plek en die had ik ook opgenomen. 2 uur 45, best een flinke set, en het was druk jonge! Die hele kelder knalde uit elkaar. Feestje!

Parijs
De band in Parijs had afgezegd maar wel een andere band aangedragen; band #11 Observer, weer stoner-rock! Ik kwam aan in een stad waar je niet wilt autorijden en zei “hoi”, beetje bang voor wie ik zou krijgen dit keer, ik was echt aan ’t eind van mijn Latijn, maar hele vrolijke gasten.

We gingen de stad in waar een experimentele New Yorkse hiphop-gitaaract bezig was, erg slecht, maar wel weer aardige mensen. Daarna in de studentenwijk nog een beetje bier gedronken en crepe gegeten, goed spul! Gat in de markt in Nederland: in plaats van kebab pannenkoeken met sla en vlees en kaas en saus en alles!

In de taxi terug zag ik nog een sneak peak van de Notre Dame, helemaal het einde. De opnames gingen lekker, soort oefencomplex, beetje klein hokje maar klonk niet slecht. Die avond gingen we naar een hardcoreband kijken in de buurt van Disneyland, leuke avond ook.

Ja, dat was het dan: nog een Zuid-Afrikaanse lifter meegenomen, die gewoon liep te slapen, nou lekker dan… Even in Brussel “hoi” gezegd tegen een vriendin, een Koningsdaglifter in Rotterdam afgezet en thuis aangekomen. Dordrecht in gegaan met Koningsdag en ik moet zeggen, prima hoor; niks mis met Nederland, ik blijf voorlopig even hier.

Op Jochem’s speciale Facebookpagina vind je meer filmpjes, foto’s en de laatste updates! Deel 1 van dit tourverslag lees je hier. Deel 2 van het verslag lees je hier.