• Live Underground

• The Obnoxious
• • Genre: hardcore punk
  • Release-type: album, digitaal
  • Label: WTF Records

WTF? Nou, inderdaad. Waar komt opeens onaangekondigd een ‘nieuwe’ cd van Rotterdams hardcoretrots The Obnoxious vandaan? Doet er niet toe. Feit is dat de eerste live-cd van onze very loud music lovers eindelijk het levenslicht ziet. Eindelijk, want de opnames dateren van 25 mei 2002(!) toen de band optrad tijdens een benefietfestival voor de Baroeg. De tempel van de hardere muziek in Lombardijen werd destijds met sluiting bedreigd. Vooralsnog is The Obnoxious de enige band die tot nu toe iets met de opnames van dit festival doet, maar dit ter zijde.

Gelukkig zijn zowel de Baroeg als The Obnoxious anno 2018 springlevend. Deze release is dus zonder al te veel bombarie ter wereld gebracht en dient als opwarmertje voor een heuse nieuwe studio-cd die volgend jaar moet uitkomen. Nu doen we het dus nog even met Live Underground en dat is geen straf. Wat heet! Arie, Dim, Marc, Leo en Aschwin gaan te keer als wilde honden, maar blijven wel keurig aangelijnd. Wat hier als positief gezien moet worden. Dat betekent een felle, energieke en bij vlagen furieuze band waarbij snaarstrak gemusiceerd wordt. Vooral drummer Dim laat horen dat hij zeer getalenteerd is en er op de sterfdag van Bart de Graaff enorm veel zin in had.

De setlist is een patatje oorlog van de drie studio-cd’s No End To It (1994), Struggle (1996) en Beware Of The Dogs (2015). Gelukkig zijn de heren goed bewust van hun repertoire en treffen we op deze live-cd de lekkerste krenten uit de Maas. Daartoe behoren nummers als The End Of The World, Period!, The Dancing Soldier Song en (een van mijn favorieten) Hide Your Head Away. Daarmee is dit natuurlijk meteen een best of-album geworden. Een soort Kiss Alive! maar dan anders.

Wie de band al wat langer kent weet dat de sound van de (eerste twee) studio-cd’s niet optimaal (= understatement) is. Des te groter was de verrassing toen ik Live Underground opzette. Een heldere, maar ongepolijste livesound die de band goed tot zijn recht laat komen. Precies zoals ze zijn, inclusief passende interactie met het publiek. Ja, ook zanger Arie en tweede zanger/bassist Marc zijn vermakelijk op dreef. Beiden zijn goed bij stem en zorgen voor iets extra’s.

Wellicht zijn er Rotterdammers en andere landgenoten die nog niet bekend zijn met (de stijl van) The Obnoxious. Men speelt hardcore, maar dan wel met de nodige punkinvloeden en een snufje metal. Verwacht geen metalcore of ander eigentijds derivaat. Dit is The Obnoxious en die klinken als zichzelf. De dubbele zang zorgt voor een eigen geluid en maakt de band snel herkenbaar. Het aardige van deze release is natuurlijk dat The Obnoxious nooit echt weg is geweest, nooit weg is en nooit weg zal zijn. Daarvoor zijn ze te diep in de Rotterdamse muziekwereld geworteld. Een onuitroeibaar gezelschap dat altijd zijn eigen ding doet en zal blijven doen. Gelukkig zijn we nog lang niet verlost van deze hardcorekakkerlakken. Hopelijk mogen we 25 jaar na hun eerste release inderdaad een nieuw album verwelkomen. Ik kijk ernaar uit!