Soms maak je iets mee dat bijna onmogelijk is over te brengen als je er geen deel van hebt uitgemaakt. In ieder geval niet in minder dan een verhaal van formaat boekenweekgeschenk. Toen wij op 12 juli aan onze eerste tour begonnen had ik dan ook nooit kunnen voorspellen dat we terug zouden komen met een hart dat in omvang verdubbeld is.

Met als hoogtepunt de ontdekking dat je in de bus kon staan, vertrokken we dinsdag 12 juli richting Chateau Poussignol. De eerste van zes kastelen die we deze week zouden bezoeken. Een rit van pakweg 7 uur en meteen de grootste afstand die we zullen afleggen.

Bij dat eerste kasteel ontmoeten we onze vrienden Rob en Meredith, die ons gigantisch hebben geholpen met de voorbereidingen en ons de gehele tour zullen vergezellen. We komen aan op een droomlocatie in de Morvan streek. Een romantisch Chateau met paarden op het stille landgoed en een waanzinnig 18e eeuws kapelletje waar we een uur na aankomst een concert gaven voor een muisstil publiek. Het warme ontvangst en de eerste flessen vin rouge, maakte van deze avond de mooiste aftrap die we hadden kunnen wensen.

Langs talloze kronkelweggetjes vervolgen we op woensdag onze reis richting Chateau Le Bocage. Een flinke unit van een kasteel in het dorpje Savigny. Gedurende heel ons verblijf in dit kasteel werden we getrakteerd op extreem valse cello muziek, afkomstig van een gepensioneerd orkest dat daar een soort retraite hield. Even wat steekwoorden om de vaart erin te houden: drie broers / Playmobil handje / Vliegen op je ontbijt / Avondwandeling.

Met gierende banden vertrokken we op donderdag Le quatorze juillet naar Chateau Melay. Bij aankomst treffen we deze keer een groep beeldhouwers, die met z’n allen wild enthousiast staan te beitelen in een zonovergoten tuin. Met een koud biertje (getapt door het kleine dochtertje van gastvrouw Marcia) bouwen we de backline op voor een met klimop beklede muur, in een hoek van de kasteeltuin. Hoogtepunten: Beeldengruis op je stembanden / Rob, die vlak na de schemering sterretjes uitdeelde aan alle kinderen toen we het lied Fireworks speelden / Het vuurwerk dat we later die avond zagen.

De 15e rijden we door naar Saint Blimont. Onderweg maken we onze enige stop in de bewoonde wereld en bezoeken een grote supermarkt. We slaan gin-tonic in, Eddie koopt een worst en een mes en Josha en Linda kopen slippers waar ze allebei spijt van kregen. We vervolgen onze reis en houden een overvloedige picknick midden in een goud landschap.

Die avond zijn we het voorprogramma van een fontein/lichtshow bij Chateau Lumières (een soort Versailles 2.0). We badmintonnen in de gigantische kasteeltuin en door het gebrek aan tijdsbesef, is het ook meteen het eerste optreden dat ik vrijwel dronken van kasteelbier heb volbracht.

We konden niet blijven slapen in Lumières, dus zijn die avond gelijk doorgereden naar het vijfde kasteel: Chateau Dossin. Na een nachtelijke reis waar geen eind aan leek te komen (Eddie zag beesten op de weg die niet bestaan) reden we om half vier s’ochtends de poorten van Dossin binnen. Hier woont de tweeling Laura en Julia, die geleidelijk en vastberaden hun eigen sprookje aan het verwezenlijken zijn sinds ze het kasteel introkken. Afgezien van wat zacht flikkerende lichtjes in een raam bovenin het kasteel was het donker en doodstil.

Na wat zacht geroep van Linda in de donkere hal, kwam er een schoonheid de trap af lopen. Het was Laura en ondanks de kleine uurtjes zette ze thee voor ons en wees ze ons naar opgemaakte bedden in kaarsverlichte kamers. Zo onverwacht als ze verscheen was ze weer verdwenen en na een flinke borrel op de veranda, viel ik lichtelijk gedesoriënteerd in slaap.

Het verblijf bij Chateau Dossin was er een van zo’n grote impact dat we een aantal momenten sterk het idee hadden dat gastvrouw Laura, MDMA door het ontbijt had gedaan. Er hing zo’n liefde in dat kasteel dat we eigenlijk heel de dag een beetje dronken waren. Dansen op jaren ’30 swing in een van de woonkamers, terwijl de instrumenten geleidelijk omringd werden met kaarsen en bloemen. Alsof we een begrafenis hielden voor alles wat niet deze tour was.

Met koud zweet speelden we in een soort trance de set, waarna we een afscheid tegemoet gingen die zijn weerga niet kent.
(zie ook het live-erslag van Theo Stepper, die de kastelentour van de band als mooi excuus kon gebruiken om er tussenuit te knijpen, red.) Als ik nu terugkijk zie ik een vertrekkend busje vol verliefde hippies, die met lavendel staan te zwaaien naar een ons achterna rennende Laura, met een brullende Edith Piaf op de achtergrond.

Onderweg naar Kasteel Nieuwenhoven slaat de vermoeidheid toe. Het is op dat punt voor ons even moeilijk te accepteren dat we weg moesten bij Dossin en dat het einde van de tour nadert. Kasteel Nieuwenhoven is prachtig en we worden opnieuw met open armen ontvangen. Sherida en ik hebben een roze kamer die uitkijkt over de binnenplaats, waar we morgen ons laatste optreden zullen geven. Na een schaamteloze nachtelijke zuippartij in de kasteeltuin, waarbij de tequilla ongenadig uit mijn neus kwam zetten, hebben we heerlijk geslapen.

Het zonnige optreden op de kalme binnenplaats was een perfecte afsluiter van deze tour. Minder intens, maar ondanks de vermoeidheid zo vol kracht van alle indrukken en ervaringen, dat het toch weer bijzonder was. Een bitterzoet afscheid van een bizarre week die wij nooit hebben zien aankomen.

tekst en foto’s: Aileigh Awad
Meer foto’s vind je op: Op Rolletjes

Wil je meer weten? Volg Book Of Eli op Facebookpagina of bezoek de website.

Deze tour werd mede gefinancieerd door Popunie Music Export Rotterdam.