In juli verscheen het debuutalbum van The Rose Bubbles; Not Quite Right In The Head. De band bestaande uit Paulie Danger (o.a. Shark Inferno) en Anna V. heeft nu 13 nieuwe songs uitgebracht onder de veelzeggende titel Everything Is Just Fine. De uit Detroit afkomstige en in Rotterdam gevestigde Paulie vertelt hoe persoonlijke ervaringen ten grondslag liggen aan dit nieuwe project:

“Totale lockdown in Nederland (= belastingparadijs voor rijke bedrijven). Ik ben in de supermarkt verbaal aangevallen door een medewerker en een beveiliger, die allebei een mondkapje onder hun neus droegen, omdat ik iets durfde te zeggen tegen een andere klant die helemaal geen mondkapje had! Dit zijn dezelfde mensen die rellen omdat ze niet naar de bar kunnen gaan omdat ze weigeren de verspreiding van ziekten te helpen stoppen.”

Vind je dit irritant? Dan vind je The Rose Bubbles misschien wel leuk. Ze ageren ook tegen fascisme, wreedheid, slavernij, Amerikaanse Republikeinen, wapens en al het andere dat er mis is met deze moderne wereld. Dit alles onder het motto: We are doomed… one and all.

Het duo omschrijft de muziek zelf treffend als ‘psychedelic industrial doom rock’ en wij moeten vanwege de sloganpunk attitude van The Rose Bubbles ook wel denken aan acts als Consolidated en Meat Beat Manifesto of het hoorspelachtige van The Residents. Anyway; Everything Is Just Fine biedt een lekkere bak recalcitrante noise uit de lokale underground mét inhoud. Knap in elkaar gezet door deze oprechte en unieke DIY band!

Like Father Zo Zoon is een Soundcloud release via de CrackFM offshoot van het HardHeaderz collectief. Het oudste en het jongste lid van HardHeaderz hebben hun krachten gebundeld en daaruit is Like Father Zo Zoon ontstaan. De titel is niet bepaald uit de lucht komen vallen want veteraan Far I is namelijk de vader van Young PACO.

Like Father Zo Zoon is een ep waarop twee generaties samenkomen en het bewijs dat hiphop geen houdbaarheidsdatum kent. Far I en Young PACO zijn dan ook zeer aan elkaar gewaagd en samen weten zij een zekere balans in stand te houden naarmate de ep met zeven tracks vordert. Op de titeltrack gaan zij de strijd met elkaar aan en mag de luisteraar bepalen welke generatie het hardst komt. Het nummer Joe Blow kreeg ook een videoclip. Alles bij elkaar een rauwe en dope ep, voor oude en jonge hiphopheadz, die klinkt als een klok!

Bear Valour is de zevenkoppige alternatieve formatie rondom songwriter Eli Oscar Awad. Opvallend is de bijzondere bezetting: drie zangeressen Linda Visser, Alisa Timmermans en Sherida Alberga geven de muziek een unieke dynamiek, waarbij Joshua Stribos (gitaar), Eddie Kuijpers (contrabas) en Erwin Pronk (drums) zorgen voor een grillig, donker folkgeluid.

In 2014 won Bear Valour de Grote Prijs van Rotterdam en die stijgende lijn zette zich voort op festivals als Songbird, Oerol, Eurosonic Noorderslag en La Truite Magique. In 2020 trad de band op voor het speciale online Create & Perform programma van Motel Mozaïque. Deze unieke show, geproduceerd in samenwerking met regisseur Milou Brockhus, richtte zich in het bijzonder op Eli’s transitie. In het kader van dit evenement is er ook een even prachtige als aangrijpende documentaire gemaakt.

De nieuwe ep Dover symboliseert een noodzakelijke afrekening met Eli’s vorige zelf en luidt een nieuw hoofdstuk in voor de band. Een bijzondere ep dus omdat ze nooit meer zo zullen klinken en tegelijkertijd een nieuwe sound laten horen. Het vijfde en laatste nummer Iron Heart biedt de eerste glimp van Bear Valour in zijn huidige vorm. De fraaie muziek en het verhaal er achter maken Dover zo’n prachtrelease die op verschillende niveaus weet te ontroeren. Een plaat om te koesteren!

“Hun dromerige folk leunt zwaar op de meerstemmige zanglijnen. Juist door die loepzuivere harmonieën krijgen de donkere teksten – vol liefdesverdriet, vertwijfeling en eenzaamheid – een fragiele kwetsbaarheid” – De Correspondent

De meeste aardse mensen zien Les Robots als emotieloze mechanische muziekmachines. En zo zien ze zichzelf grotendeels, maar toen onze mechanische vrienden de geweldige beats van de jaren 60 ontdekten, ‘voelden’ ze – bij gebrek aan een beter woord – iets.

Ze begonnen de platen te verzamelen die hun elektronica prikkelden en besloten hun interpretatie te geven van hun favoriete geluiden die ooit door mensen zijn geproduceerd. De meeste van die favorieten zijn instrumentale acts als The Ventures, The Shadows, Terri Terauchi, Joe Meek, Man of Astroman?, Jean-Jacques Perrey, Tom Dissevelt, Raymond Scott, Link Wray en The Astronauts om er maar een paar te noemen.

Maar nu hoor je voor het eerst Les Robots ZINGEN!!! Op hun eigen manier natuurlijk. Ze kozen 12 van hun favoriete vocale nummers van de planeet Aarde en gaven het ‘de mechanische behandeling’. Van de bekende sounds van The Fab Four en The Hollies tot de meer obscure beats van The Boys Blue en The Zakary Thaks, het is er allemaal.

Open je hart en geest en laat deze roestige space bastards je een voorproefje geven van je eigen medicijn!

Richiangelo Blinker is een ervaren rapper, zanger, producer, engineer, video editor en graphic designer. Hij gaat ook onder de naam ‘Uitblinker’ en heeft nu als Mr. President Blink het album Niets Is Wat Het Lijkt uitgebracht. In een ver verleden maakte hij deel uit van de rapcrew ZwartBloed (bekend van de classic undergroundhit ZuidZijde) en heeft in de periode daarna zijn producing, mixing en video editing skills opgekrikt door het produceren van artiesten als Kane Keezy.

Niets Is Wat Het Lijkt is dan ook opgenomen en afgemixt in Blink’s eigen professionele muziekstudio Infinity MuSick Arts (I’m Arts). Hierbij is voor de 17 producties samengewerkt met Prod.Shagio, Onav27, Tabiki, Element, Rxckson en Rangerovermusic. Hiernaast horen we op het album de gastvocalisten Ruwhel, King Reggy (bubbeling koning van Rotterdam), Domina (van de Amsterdamse rapgroep VanSnelle) & Lady Symphony uit St.Maarten.

Mr. President Blink licht toe: “Het is een album met een boodschap aan de mensheid en wil laten nadenken over het leven en wat er speelt in onze samenleving. Vooral in de rumoerige tijden waar we nu in leven is niets wat het lijkt als je maar goed kijkt. Uiteraard staan er ook nummers op met een message aan het vrouwelijke schoon. Alles wat je ziet is anders, niets is wat het lijkt, je creëert je eigen wereld, door de manier waarop je kijkt.”

De afgelopen twee jaar heeft veteraan Blink zijn bloed, zweet en tranen gedropt om dit album te maken. Het eindproduct is zeer divers te noemen want je kunt je een dik uur lang laten verrassen door pure hiphop, trap, drill, zouk, een beetje pop en zelfs wat reggae. Niets is wat het lijkt!

“Ik hoop dat dit album de reis een beetje lichter kan maken en onze nachtmerries naar gelukkige dromen kan leiden, totdat we wakker worden met de realiteit.”

Rotterdammer Neda Boin staat bekend om haar muzikale activiteiten binnen de (inter)nationale spirituele scene. Van ‘voice liberation’ workshops tot ‘healing’ concerten’ en van ontstressende meditatie sessies of muzieklessen in jeugdgevangenissen tot inspirerende ‘Course In Miracles’-retreats; ze heeft het zich allemaal eigen gemaakt. In essentie is Neda een uitstekende soul singer/songwriter die haar stem gebruikt om mensen een ervaring te geven van wie ze echt zijn. Haar enige doel is om haar stem volledig over te geven aan de liefde.

Na haar The Light Has Come album uit 2018 werd het tijd voor een opvolger. Aanvankelijk dacht Neda dat ze gewoon een album aan het maken was, maar ze raakte geïnspireerd voor een veel omvangrijker cd-project met ook een bijbehorend 80 pagina’s tellend boek met kunst en poëzie van mensen over de hele wereld.

Ze vertelt hierover: “Ik ben eerlijk gezegd net zo enthousiast over dit boek als over de muziek. Het voelt als een complete ervaring met de beelden en audio om ons hart te verheffen en ons te herinneren aan de liefde die we werkelijk zijn!”. En ook: “Het was zo’n mooie en helende reis en ik heb onderweg veel nieuwe machtige metgezellen ontmoet. Degenen die het albumboek hebben gekocht, kunnen zien dat er zes volledige pagina’s zijn gewijd aan het opschrijven van alle namen van mensen die bij dit album betrokken waren! Dus het is veilig om te zeggen dat dit een groot gezamenlijk werk is geweest.”

Naast de 12 uitstekend geproduceerde moderne gospelsongs ligt er nu dus een prachtig inspiratieboek waarin ook ruimte is voor eigen aantekeningen, versierd met mooie ‘Course In Miracles’ quotes die passen bij het thema van het album; ontwaken. Je vindt er ook creatieve vragen en oefeningen in die je zullen uitnodigen om de kunstenaar en/of dichter in jezelf naar boven te halen. Dit alles maakt Remember You’re Dreaming is a true labour of love.

Na zijn vorige twee albums Lichtwerker uit 2020 en Bevrijd Uit De Matrix van september dit jaar, is er met Oude Noorden voor G-no een cirkel rond. De bevlogen no bullshit straatrapper kondigde aan dat deze derde voorlopig zijn laatste album is.

Het bijna drie kwartier durende album telt 14 tracks en de gastbijdrages zijn van CC (VSOP), Psiegers en Vonk. Tekstueel en qua flow blijkt Gino Bart opnieuw één van de creatievere rappers in de game. De levensbeschouwelijke vibe die eigenlijk de gehele trilogie kenmerkt tonen ook aan dat Gino in een nieuwe levensfase beland is. Gelouterd, wijzer en ogenschijnlijk meer in balans. Hopelijk verrast G-no ons in de toekomst toch nog eens met nieuw materiaal. Hoe het ook zij, Oude Noorden is een album om trots op te zijn!

Acidic Male is het producer/dj alter ego van beeldend kunstenaar en schrijver Puck Shot. Een persona of project, actief sinds ongeveer 2019, dat thema’s als mannelijkheid, wraak, manipulatie en dualiteit onderzoekt. De sonische motor wordt aangedreven door industrieel georiënteerde klanken, hypnotiserende drumpatronen en experimentele zang. Met haar artiestennaam als wraaktitel probeert ze zichzelf als het ware te ‘anderen’ in de positie van een poëtische dader.

Debuut-ep Deceased In Rotterdam, vernoemd naar haar geboorteplaats, onderzoekt identiteit en verleden in vier louterende en poëtische tracks met de titels: Rock Bottom, Snot Goblin, Acidic Male In A Field Of Flowering Feces en Slowly Decomposing. Opgebouwd rond fragmenten uit homevideo’s uit de kindertijd, veldopnames, puberale woede-uitbarstingen, drumbeats en industriële noise maken deze zorgvuldig gecomponeerde nummers tot een hoogst originele samenstelling van zelfreflectie en deconstructie. Heavy stuff misschien, maar kunst hoeft natuurlijk niet alleen te behagen.

Geïnteresseerden in industrial sounds, avant-garde en rituele muziek zullen het werk van Acidic Male best kunnen plaatsen. Het raakt aan het vroegere werk van artiesten als Anne-Mie van Kerckhoven/Club Moral, Coil, Boyd Rice, Nurse With Wounds of Whitehouse maar klinkt wat meer bij de tijd. Deceased In Rotterdam als debuut is hiermee een zeer krachtdadig persoonlijk statement geworden. Derhalve een interessant artiest die iets te melden heeft en die we graag blijven volgen.

Eind 2008 brachten de broers Hef, Adje en Crooks de classic mixtape Boyz In De Hood uit. Op de tape stonden tracks als Luie Mannen, Top 3, Hoogvliet en Niemand. Sinds deze legendarische tape werkten de broers nog een aantal keer samen op nummers als Familie Boven Zaken, Huiswerk, Puf, Gangsta en Niet Doen Alsof maar er is altijd vraag gebleven naar een echte opvolger van de tape. Die is er nu in de vorm van Boyz In De Hood 2!

Een album met 15 nieuwe tracks dat in een dikke drie kwartier laat horen waarom dit drietal al zolang relevant blijft in de hiphopgame. Op dit tweede deel blikken de broers terug op hun carrière en de ervaringen die zij in hun persoonlijke leven hebben meegemaakt. Van het verlies van een moeder tot de tijdelijke breuk tussen Adje en Hef, of het droppen van legendarische albums als Hefvermogen. Alles komt aan bod.

Een eerlijk album dat je dwingt te luisteren naar de verhalen. De inventieve teksten zijn openhartig en de variatie in klankkleur en flow houden de aandacht goed vast en zorgen dat het geen minuut gaat vervelen. Met hun geloofwaardigheid zit het ook wel snor en de familieband is sowieso onderscheidend. Zo’n recept voor succes is niet iedereen gegeven, maar Boyz In De Hood 2 is er het sprekende voorbeeld van en laat zich beluisteren als bladeren door een familiealbum. Dikke plaat!

Plots verscheen Kill The Ego van Life’s Electric. Het debuutalbum dat er eigenlijk nooit gekomen was… Na de sterke reeks singles Hit Me Harder, Circle en Compass verscheen op 14 december het volgende statement op de socials van de band:

“Het is vandaag precies 3 jaar geleden dat wij in Rotown onze ‘album release” vierden. Vlak voor de show werd de release uitgesteld. Daar kunnen we nu veel of weinig over zeggen, we kiezen voor weinig.
Wel willen we al die tijd al heel graag de muziek die we toen hebben gemaakt met jullie delen. Dit keer niet met behulp van moeilijke plannen, gedoe met externe partijen of tricky algoritme manipulatie. Gewoon de muziek van ons naar jullie. Zoals toen de bedoeling was en zoals we het vandaag doen.”

Een heel wijs besluit want dit is een moddervet rockalbum dat uitnodigt om keihard geconsumeerd te worden. Op Amerikaanse leest geschoeide alternative rock die meteen volle festivalweides met genietende mensen in herinnering roept. Kill The Ego laat in 11 sterke nummers overtuigend horen dat dit geen album is dat je op een plank laat verstoffen. Moderne rock van het grote gebaar en met een positieve vibe die zonder enige twijfel vele mensen gelukkig kan maken. Geef jezelf zo’n energy booster!

In het eerste coronajaar deed Monica van Submit Fest voor ons een zeer informatief video-interview met Ferry en Florian over het runnen van Life’s Electric.

“Op Echo Transformations glijdt de geluidskunstenaar van tropische melodieën in Balafon Dub naar gruizige synths met vervreemdende vocaaltjes in MltVz 5. Elk nummer opent een deurtje naar een nieuwe muzikale wereld, als een soort droom. Toch valt alles perfect samen. Zo’n droom waarbij je baalt als je wakker wordt.” Aldus Eline Oppewal (VPRO Luisterpaal) over het nieuwe album van Michel Banabila. Beter zouden wij het niet kunnen omschrijven.

Rotterdammer Banabila is een onmisbaar onderdeel van de Nederlandse experimentele muziekscene, waar hij in de 40 jaar dat hij muziek uitbrengt een bijzondere plek heeft verworven bij velen. Ook als componist is Michel net zo actief voor de theater- en balletwereld als voor tv-producties, met grote bekendheid. De dreiging van verdrinking in de zee van zijn oeuvre is reëel gezien de ongekende hoeveelheid output, maar eenmaal varend doemen onmisbare monolithische rotsformaties snel op.

Echo Transformations is er een van. Het is een magisch album, waar alles op zijn plaats valt in een rijk domein geïnspireerd door de vierde werelddimensie. Uit onze verbeelding ontstaat een wereld van geluid die de zintuigen prikkelt. Een conceptalbum waar elke zucht zijn plaats heeft en waar geen overbodige toon te horen is. Wat overblijft is om de onvermijdelijke overgave te omarmen die gepaard gaat met onstuitbare verandering. Dit is Banabila op zijn best!

Het Amsterdamse label Knekelhuis waarop Echo Transformations verscheen publiceerde een interessant interview met Michel over de achtergrond van dit album en het titelnummer kreeg een fraaie kunstzinnige video.

Van Benny Rodrigues verscheen de opvolger van het eerste deel The Hidden Notes Project (november 2020). The Hidden Notes Project (part 2) is nu verkrijgbaar als digital download van 10 tracks, wederom op het label van zijn jeugdheld en inspirator Jeff Mills; Axis Records. Het mooie artwork is van de hand van Alessio Emmer. Rondom deze release verklaarde Benny het volgende:

“For those who don’t know, ROD20 is my ROD alter-ego, with difference being that under ROD20 i produce music using strictly hardware synths & drummachines recorded in 1 take w/out computer. A new adventure started during 2020 lockdowns and has kept me inspired to create ever since. The Hidden Notes Project’ represents my deeper/weirder side in all things techno aiming for the psychedelic side of things.” En ook: “no hats, no fx, no bigroom, no drops, no hands in the air… just a pure dark & dystopian minimalistic mindtrip (i hope).”

Hier hebben wij niets meer aan toe te voegen; techno extraordinaire!

Yung Jerra sluit het voor hem zeer productieve jaar 2021 af met maar liefst drie releases in één maand. Een overweldigende hoeveelheid muziek in 84 tracks om je tanden op stuk te bijten. Allemaal uitgebracht onder de overkoepelende titel Fixit. Deel 1 kent 30 tracks en duurt dik anderhalf uur, Fixit Pt.2 eveneens 30 stuks en duurt 94 minuten en Fixit Pt.3 tenslotte klokt 24 nummers en 76 minuten. Een aantal songs verschenen wel in een of andere vorm al op eerdere releases.

Inhoudelijk is het Yung Jerra op z’n best; bij vlagen autotune to the max, absurdistische straatverhalen en zijn favoriete drill, trap en hiphop beats uit het urbangenre komen weer voorbij. Zoals we al eens eerder opmerkten lijkt de goedlachse Jerra met zijn teksten vooral te willen schockeren en daar is hij heel bedreven in. Op sommige momenten is het hilarisch en relativerend, maar op andere ronduit afstotend. Hoe dan ook heeft hij zich dit jaar opnieuw bewezen als iemand met een volstrekt eigen idioom waarmee hij zowel haters als liefhebbers aanspreekt.

Sinds 2008 is Ntjam Rosie (Rosie Ernst-Boei) al bezig met het uitbrengen van muziek maar het kwam er eigenlijk nooit van; geheel zelfstandig een album maken. Nu in de corona tijd deed zich de kans wél voor en maakte ze Home Cooking. Een werkelijk betoverend muzikaal werkstuk waarop Rosie zelf vrijwel alle instrumenten bespeeld die je op dit album hoort (behalve de bas op What Is Love?).

Home Cooking laat 11 opvallend ruimtelijk klinkende ‘kleine’ liedjes horen die meteen in je hoofd blijven rondzingen. Erg aangenaam en om je vingers bij af te likken. De bekende mix van jazzy structuren en wereldse invloeden maken dit toch onmiskenbaar een authentiek Ntjam Rosie album. In al z’n bescheidenheid een groots album waarop Rosie als zelfstandig muzikant boven zichzelf uitgestegen is; Chapeau!

In Trouw verscheen een interview met Ntjam Rosie gemaakt door Anton Slotboom, waarin de totstandkoming van Home Cooking uitgebreid aan bod komt. Van harte aanbevolen.

Van de in Vlaardingen geboren zangeres en componiste Eva Auad verscheen eind 2020 het prima solo-album Like No Other. Samen met een aantal ervaren in Zeeland gewortelde muzikanten vormt zij tevens de indiepop band Pop Trash Inc.. Een jaar na de release van hun debuut-ep 1.0 presenteren ze nu met trots hun eerste volledige album met de toepasselijke naam Pop Trash Inc. 2.0.

Het dynamische viertal baant zich een opvallende weg door de indie muziekscene. Niet alleen door hun synth-pop-funk-rock te vermengen met zowel retro jaren 80 als futuristische vibes, maar dit te ondersteunen met uniek artwork en kunstzinnige visuals. Op het nieuwe album 10 nummers waaronder de eerder uitgebrachte single Footprint In The Snow die online al aandacht en lokale radio-airplay kreeg als een ‘onofficieel James Bond-thema’ om samen te vallen met de release van de Bond-film No Time To Die.

Ook is er een nieuwe versie van hun allereerste single Vertigo City. Voor de oplettende luisteraar: openingsnummer I Know Now… en het laatste nummer …What Love Is vormen een verrassend muzikaal tweeluik. Met de release van het album verscheen ook hun gloednieuwe single I Don’t Wanna Be Here met videoclip, een energiek en onbedaarlijk vrolijk popnummer. Pop Trash Inc. 2.0 biedt al met al heerlijk uitbundige en catchy muziek die liefhebbers van Garbage, Madonna of Duran Duran moeiteloos zal aanspreken. We krijgen zin in de zomer!!

In Anna Kitten Pie botsen XX-chromosomen uit Athene razendsnel met XY-chromosomen uit Detroit. Het duo bestaat uit Anna V For Vagina (vocals, aurals en orals) en Paulie Danger (mental instrumentational mayhem). Deze laatste is sinds zijn vestiging in Rotterdam een aantal jaren geleden zeer actief in bands als Shark Inferno, The Rose Bubbles (zie elders), Ultra Violet Tongue en dus ook dit Anna Kitten Pie. We hebben het dan over onvervalste underground acts met een onmiskenbaar ‘eigen’ geluid, mijlenver verwijderd van het veilige en gangbare. De output van al deze acts is werkelijk overweldigend omvangrijk, divers en caleidoscopisch. Stuk voor stuk gooien ze 40 jaar alternatieve popmuziek in een blender en valt er genoeg te ontdekken voor de liefhebber. Tof!

Afijn, in het kleine uur dat de 17 stukken op The Nylon Riots beslaan is het één lange trip langs pulserende ritmes, stomende sensuele melodieën en hypnotiserende tollen. Een orgastische explosie van muzikale razernij. Een erotische overdaad aan mysterieuze, wellustige geneugten oftewel zoals ze zelf aangeven: Sex Music For Sex People!

Nadat hij als twintiger had gewerkt als sessiemuzikant aan meerdere projecten, begon songwriter, producer en multi-instrumentalist Lucas Thijs zijn focus te verleggen van projecten die creatief minder bevredigend zijn. Als gitarist van de Rotterdamse postpunkband Paterzonen bleef hij tegelijkertijd werken aan zijn solomuziek. De in Rotterdam woonachtige Thijs debuteerde in 2018 met zijn zelf geproduceerde ep Backspace. In 2020 bracht hij vervolgens de single Never Had It Anyway uit: een samenwerking met producer Igor Wouters (o.a. GGGOLDDD, Richie Dagger, Death Alley) die resulteerde in een geluid dat wat meer neigde naar alternatieve rock.

Geïnspireerd door het eerdere werk van John Frusciante en Elliott Smith nam hij de vijf liedjes voor zijn nieuwste release Escapology op met een 8-track Tascam cassetterecorder, een vintage Neumann U67 en enkele van zijn allereerste Casio-toetsenborden. Met upfront dubbele zang, in your face teksten in een landschap van dromerige synthesizers en zacht getokkelde akoestische gitaar, is Escapology Thijs’ meest intieme release tot nu toe. De songs hebben een grote emotionele diepgang en weten te raken, luister bijvoorbeeld naar het reflectieve Nothing Has Ever Changed of Birds In Cages. Korte maar o zo fijne plaat; kippenvel!

Deze muziek kan je ’s nachts naar een donker park smokkelen of een ijzig bos in de ochtend, wat zowel troost als angst biedt. Je schakelt over naar een andere tijdzone en bijt je vast in de geluiden. De geluiden die je hoort, beven als warme lucht boven koud zand. Het klinkt misschien zowel geruststellend en tegelijkertijd onheilspellend dystopisch, maar het houdt altijd een mysterieuze frisheid, als sporen en echo’s van iets vluchtigs en nauwelijks merkbaar…

Synchronicité betreft één stuk van 50 minuten waarin Rutger Zuydervelt (Machinefabriek) en de gerenommeerde Franse geluidskunstenaar Bruno Duplant elkaar ontmoeten. Een lange maar boeiende soundscape met subtiel orgelwerk en hypnotiserende drones die een welhaast therapeutische uitwerking op ons gemoed heeft. Deze release is ook op cd uitgebracht door het Poolse avant-garde label Sublime Retreat. Prikkelende plaat!

Morning Sun van Maartje Teussink werd uitgebracht in eigen beheer door het label MSmusicrecordings / Thoughtrecords. Een online streaming re-release van een eerder in eigen beheer uitgebrachte cd, die destijds in 2000 in beperkte oplage op cd was geperst.

Het gehele originele album is nu in volle glorie te vinden op alle streamingdiensten. De muziek blijkt de tand des tijds best goed doorstaan te hebben. Heel aangenaam klinkende popliedjes in het Engels en Nederlands, met een jazzy ondertoon waarin je de kwaliteit en  het spelplezier van de makers duidelijk terughoort. Mooi ook om te zien waar Maartje zich ruim 20 jaar geleden mee bezighield en dan te beseffen hoe divers haar imponerende oeuvre zich sindsdien ontwikkeld heeft. Te gek dat deze ‘early works’ zo uit de vergetelheid zijn gehaald en makkelijk toegankelijk gemaakt is, iets wat navolging verdient!

BadBoyGoodVibes (Lennox Scholte) liet afgelopen zomer al goed van zich horen door het winnen van de contest FunX Talent: Summer Vibes! In de spannende finale moesten de kandidaten hier een track van hoofdjurylid Architrackz een eigen draai geven.

Hierna zat hij niet stil en nu presenteert BadBoyGoodVibes zijn debuut-ep Bom, met daarop zeven behaaglijk klinkende urbanpop tracks onder een glanzend laagje autotune. De liedjes zijn hierdoor heel toegankelijk en lijken op het grote publiek gericht. In de herkenbare teksten toont Lennox zich ook van zijn kwetsbare kant en dit maakt het plaatje compleet. Al met al een fris debuut dus van een ambitieus artiest waar we ongetwijfeld nog meer van gaan horen.

Platypus (PLTPS) is een Rotterdams duo bassmusic producers van zowel vocal tracks als instrumentale tracks. Hun muziek en beelden bevatten een keur aan emoties. Beide producers werken in de beeldende kunst en betrekken hun beelden vaak in de muziek die ze maken. Soms zijn deze donker en soms zijn ze juist heel licht en positief. Ze stellen op hun Instagram pagina dat ze “in harmony with the dark side” zijn en dit is zeker terug te horen in hun muziek maar ook in tekst en beeld.

Deze release is een liefdesbaby van FKxF’s eigen Korrupt (UK) en het PLTPS-team. Korrupt zelf hierover: “Ik kwam voor het eerst deze twee mooie mensen (en hun band creatie) tegen tijdens een dubstep-event in Utrecht met onze goede vriend (en dubstep-ambassadeur) Joe Nice. Mandy en Ivar, twee individuen gedreven door muziek, verschuilen zich soms achter hun bijnaam Platypus (PLTPS). Sinds 2019, toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, begonnen zij langzaamaan momentum te krijgen met hun materiaal via een aantal labels, waaronder  Dubtribu Records.

Ik heb sindsdien contact gehouden met Mandy en Ivar en raakte gefascineerd door de tracks Toni Dub en Wolves In The Wall. We hebben samengewerkt om Platypus-producties te presenteren en we zijn erg trots op het eindresultaat. Het bevat een mengelmoes van verschillende emoties, soms donker en soms licht. Zowel Mandy als Ivar hebben zichzelf overtroffen met de Kikiriki ep en ik ben even trots op de geweldige video, opgenomen in een oude glasfabriek in Schiedam!”

Voor de hier genoemde video van de hand van Mama Prusz werd voor de acteurs en dansers een samenwerking aan gegaan met inclusief theater Babel en Stichting Pameijer. Let’s get freaky… Frikiriki. KikiRiki. <3′

De Nederlands-Chileense dj/producer Daniël van Hoorn staat bekend vanwege zijn fusie tussen zware bassen en house, techno en rave muziek onder de artiestennaam Kromabis. In het verleden heeft van Hoorn ook (co-)producties gedaan voor andere artiesten. Als Kromabis deed hij al shows op plekken als TOFFLER, Paard van Troje en het grote Hospitality On The Beach in Kroatië.

Na het afstuderen van de Herman Brood Academie in 2016 begon van Hoorn met zijn carrière in de trap, dubstep en drum ‘n’ bass scene. Kromabis houdt echter niet van labels, letterlijk en figuurlijk; hij wilt zichzelf niet identificeren als “een artiest die bekend is van één genre”. Net voor de pandemie zat van Hoorn echter in een diepe writersblock en wilde zichzelf opnieuw uitvinden. Deelname aan én het winnen van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2021 hielpen hem hierbij op weg en nu presenteert hij zijn allereerste zelfstandig gemaakte en gereleasete ep Angst.

Hierop zes explosieve housetracks die in een klein half uurtje het verhaal vertellen hoe Daniël worstelt met zijn mentale gezondheid en gemoedstoestanden subtiel in z’n kunst verwerkt. Dit heeft Angst een sterke en vooral dansbare release gemaakt van een integer artiest die zich kwetsbaar durft op te stellen. We hopen van harte dat Kromabis veel shows kan gaan doen in 2022, deze positieve en uplifting muziek verdient een groot gehoor!

Max van Rijs uit het Zeeuws-Vlaamse plaatsje Zuiddorpe is een en al muziek. Helemaal niet vreemd dat hij in 2018 besloot gitaar te gaan studeren aan het conservatorium in Rotterdam. Gitaar speelt hij van jongs af aan. Met elkaar muziek maken is nog leuker dan alleen, en vanaf 2015 speelde hij in de poprockband The Brightt. De band bleek talentvol en viel al snel in de prijzen. Bijna een jaar is de band intensief gecoacht door Xander Vrienten, zoon van Doe Maar-zanger Henny Vrienten en bassist van de Nederlandse band Jett Rebel.

En toen vlogen de bandleden uit. Voor studie, voor werk. Max wilde naar het conservatorium, maar was onzeker. “Als je twijfelt, moet je het niet doen,” zei zijn vader tegen hem, “want er is geen plaats voor twijfelaars in de muziek.” Dat trok Max over de streep. Hij zou wel eens bewijzen dat er voor hem plaats was in de muziek! Nam niet weg dat het even flink wennen was, daar in de grote stad. “Ik voelde me ergens een verdwaalde Zeeuw in Rotterdam”, blikt hij terug.

Max Horák staat voor energieke gitaarpop met indievibes, pop ‘met een randje’, geïnspireerd door onder andere Jett Rebel, John Mayer en Lucas Hamming. Muziek waarbij je vanzelf gaat bewegen en die zich uitstekend leent voor live optredens. De naam Horák is overigens de achternaam van de opa van Max, die destijds naar Nederland is gevlucht. “Ik heb de creatieve kant meegekregen van mijn vader, maar ook veel eigenschappen van mijn moeder. De laatste jaren heb ik veel tijd met haar doorgebracht. Misschien is het gebruik van haar achternaam een klein eerbetoon aan haar.”

Max bracht z’n tweede ep I Know You Know uit met daarop vijf onbedaarlijk opgewekte en energieke songs. Uiterst catchy materiaal en een erg goed visitekaartje voor het aankomende festivalseizoen; Pop met een grote P!

Na de eerdere singles Life Gechanged, Verrassing, Views, Love ‘N Trust en Laat Mij is het nu tijd voor een album waarop deze allemaal terugkomen. Op Evenwicht worden de singles, aangevuld met zeven nieuwe nummers. Nadat de in Soedan geboren maar in Schiedam opgegroeide rapper Momi begin dit jaar bekend maakte om het label Top Notch achter zich te laten is dit het eerste albumproject op zijn eigen label.

Op Evenwicht staan slechts een beperkt aantal gastbijdrages, namelijk Murda, Mula B, Lijpe en Henkie T. waardoor de focus echt op Momi zelf gericht blijft. De producties komen van JasonXM, Frnkie, Vandam, Avenue en Ertu met een lekker open en ruimtelijk klinkend album als resultaat. Op de HipHop In Je Smoel site verscheen overigens een uitgebreid en openhartig interview met deze sympathieke artiest. Prima plaat!

De 10e (!) kerstplaat van The Non Traditionals (voorheen: That Band From Holland) grijpt dit jaar naar de paling-sound. Nummers over die kolere kou, houthakkers, verwende kinderen en katten in de kerstboom. Vier alternatieve kerstliedjes om de decembermaand mee door te komen maar het gehele jaar houdbaar zijn.

Door corona lukte het niet om met de vaste ploeg een Kerst-ep te maken. Eric-Jan Vriend (tevens St. Polaroid) heeft daarom vrijwel alles voor de vier nummers op I Don’t Carol zelf opgenomen in zijn schuurtje. Daarbij was er wat hulp van oud-bandmakker Michiel van Veen (Ne Pas de Machine) en buurman Barry. Hij is verantwoordelijk voor de spontaan opgenomen kettingzaag en de accordeon in het liedje Cat In The Christmastree!