Ik heb van mijn laatste columns, waarin ik dapper de elite bestreed, één belangrijk ding geleerd: Als je je poepgatje bij een konijnenhol naar binnen steekt en een scheetje laat, moet je niet gek opkijken als de konijntjes verhaal komen halen.

Zo was er bijvoorbeeld het recensentenkonijntje Oortje dat boos was omdat ik een beetje boe deed over een van zijn artikeltjes.

Waarom zou iemand nou kritisch schrijven over iets waar hij met liefde en aandacht aan had gewerkt? – hij kon het zich niet voorstellen, leek het wel.

“Maar Mark Lotterman, is het nou wel zo handig al die konijntjes zo boos te maken?” hoor ik u denken. “Verpest U met zulke vijanden uw carrière niet?”

Ik zal jullie vertellen dat er eigenlijk maar één vijand is die ik echt moet vrezen, en dat ben ikzelf. Soms namelijk, ben ik een gevaarlijke gek.

Jaloezie is een zonde, leert God ons. En de Heer heeft gelijk. De Heer kwam tot deze conclusie na het urenlang lezen van alle successen die Satan op Facebook plaatste (het oprichten van de Beatles bijvoorbeeld). Een ziekelijke verslaving die God lijp maakte van jaloezie.

Op een gegeven moment, toen God weer eens als een bezetene zat te scrollen, kwam ineens het besef omhoog: “Ik ben knettergek geworden” – en zond hij een Engel uit naar het hoofd zonden en dicteerde hem: “Ziet jaloezie als den Popronde, het ete uw ganse energie, maar brenge u niks”.

Hoe de Popronde uit de Bijbel is gebleven?

I don’t know, I don’t know. But I’m sure there’s something going on there. I’m pretty sure there must be something going on. There must be.

Maar er zijn meer problemen.

Er zijn dagen dat ik moet braken van elke noot die ik ooit componeerde. Er is gelukkig altijd wel een artiest beschikbaar op wie ik neer kan kijken (“zo slecht als hun ben ik ook weer niet”), maar alsnog kijk ik op tegen een Mont Blanc van muzikanten, die me elk moment kunnen verpletteren met hun talent. Ooit komt er een dag dat ik bedolven word, mijn gitaar verkoop, en huisman wordt (maar dan zonder het schoonmaken).

En zo schommelt de werkelijkheid wat heen en weer:

Je waant jezelf aan de top / je ligt in je eigen diarree naar lucht te happen / en zo kloten wij ons een weg door het leven.

Voordat mensen geld gaan sturen, of complimenten (Wijf: Ik ben dik – Man: Nee schat, in die jurk zie je er bijna niks meer van), de complimenten zijn niet nodig. Ik red me namelijk prima. Want hoewel ik soms mijn grootste vijand ben, word ik steeds vaker mijn beste vriend.

Ik heb geleerd dat ik groter ben dan mijn falen. Of tenminste; de lieve mensen om mij heen hebben me dat geleerd, ik had daar verder weinig mee te maken. En heel soms is er nu de gedachte: “Ik maak hele beroerde muziek, maar dat betekent niet dat ik een slecht mens ben”; een wonderlijke combinatie die mij beschermt tegen het kwaad.

“Maar wie schreef dan die boze stukjes over 3voor12, 3FM, Kensington en de Popronde? Dat was dan vast en zeker die bittere, verzuurde vijand?”, hoor ik sommigen van u hoopvol denken.

Helaas, dat was nou net mijn allerbeste vriend.

Snuf Snuf.

Doei.

Mark Lotterman

Mark Lotterman is singer/songwriter. Zijn muziek en tourdata vind je hier. Zijn nieuwste album Holland kun je hier beluisteren. Columns die Mark eerder schreef voor Popunie vindt je hier.