The Heyz
cd-album
pop
Hoe het leven kan lopen… Je hebt lang gezwoegd aan je debuutalbum en al je energie er in gestoken. Dan breekt eindelijk het moment waar je als band naar uit kijkt aan; de lancering van de plaat. Voor The Heyz loopt dit normaal feestelijke moment helaas anders. Een week voor de release van het album wordt er bij zanger Michiel van der Rhee nierkanker geconstateerd… Inmiddels zijn we enkele maanden verder en is Michiel gelukkig kankervrij. Het herstel heeft wel wat tijd nodig, dus er wordt gezocht naar een tijdelijke zanger, zodat de muziek toch gespeeld kan worden.
Op dit debuut staan twaalf vrolijke tracks vol uptempo popliedjes met diverse muzikale invalshoeken. De band uit Noordwijk had twee schrijfsessies nodig en is daarna de studio ingedoken met de producer familie Van Wageningen (zoon Bas speelt basgitaar bij DI-RECT). Als kers op de taart is de plaat gemasterd door Robin Schmidt (Ben Howard, Mumford & Sons, The Kooks).
Het resultaat mag er zijn. De eerste langspeler gaat kort en krachtig van start. Wat direct opvalt is de ritmische basis neergelegd door gitarist JJ van Duijn en toetsenist Joris Deckers, een combinatie die ook the Kaiser Chiefs furore heeft gebracht. Het nummer Outside toont veel gelijkenissen met de Belgische 80’s punkband Red Zebra. Zowel in dit nummer als in het eveneens aanstekelijke I Can’t Live In A Living Room zitten goede hooks. Naast punk hoor je ook duidelijk Editors, Kensington en The Black Keys terug in de sound van deze band. De single Take It All start met iets wat in werking wordt gezet. Het zijn The Heyz die op volle toeren draaien.
Toch zijn er momenten van temporiseren. Het midden van de plaat bezit in mindere mate de punky sfeer van de eerste nummers. In plaats daarvan neemt het bluesy samenspel de overhand richting Another Dimension dat wordt aangevuld met zomers gitaarspel en opgewekte drum. Piano en orgel zorgen iedere track voor meerwaarde door het drumwerk harmonieus te begeleiden. De gitaren vinden eveneens hun weg en gaan vanaf In Line een tandje harder. Uiteraard blijven de toetsen niet achter. ”I don’t want control, I am made for Rock ’n Roll”, zingt Michiel toepasselijk. De muziek swingt ondertussen buiten de lijntjes met allerhande solo’s. Deze lijn wordt knap door getrokken richting Stay, de afsluiter van de plaat.
De laatste twee nummers bouwen netjes af. In Over Nights werken ze richting een knallende finale die live zeer interessant zal zijn en de afsluiter met akoestische gitaar luistert lekker weg. Piano en drums blijven achterwege maar de aangename stem van Michiel blijft. Hopelijk komt hij live ook snel terug. “Time to turn the page. Time for change.”
Sp. 91 / Lodewijk H.
