Sulexx Streetz & Rocks van de Rots

cover patiencePatience
download-ep
urban / pop

De Rotterdamse Sulexx Streetz won op zijn 19e al de finale van Mundial Talents en trad overal op in binnen- en buitenland, maar kwam pas in 2013 in aanraking met Rocks van de Rots. Met hem ging hij de samenwerking aan en het resultaat is de acht tracks tellende Patience ep. De titel slaat op de lange tijd die het heeft geduurd voordat beide heren de perfecte match hadden gevonden om samen een unieke sound neer te zetten. En uniek is Sulexx’ sound zeker.

Het intro alleen al is een vrij bizarre mix van elektronica en bewerkte stemmetjes waar je niet echt een vinger op kunt leggen. De daaropvolgende track Troubled met de Schiedamse Laura van Braam is eveneens een vreemde mix van dancehall, pop en R&B maar dan zonder (harde) drums. Wat naast de soulvolle en warme sound van de zangeres direct opvalt is het stemgebruik van Sulexx; een mix van zang, toasting en rap met een ontzettend Brits(?) accent. Heel bizar, vooral als je in de bio leest dat Sulexx Colombiaanse roots heeft.

Eigenlijk val je bij elke track van de ene verbazing in de andere. Sulexx’ sound is met zekerheid uniek te noemen en wat ondergetekende betreft alles behalve hiphop, daarmee zou je hem tekort doen. Maar wat het dan wel is? Een track die opvalt is Little Man, voornamelijk vanwege het aanstekelijke refreintje.

Datzelfde geldt voor Tellin’ Dem’, de afsluiter van de plaat, met een licht dancehall gehalte, maar toch ook weer niet. Sulexx Streetz voldoet in ieder geval op geen enkele manier aan de verwachtingen van een typische hiphopplaat, en dat is zeker uniek. Zijn stem is tof, maar omdat de muziek vaak nogal expirimenteel is raak je als luisteraar gemakkelijk afgeleid. Je merkt ook dat de flow van Sulexx wat monotoner wordt naarmate de beat expirimenteler wordt.

Patience is al met al een bijzondere plaat met een eigen geluid en met zekerheid niet in één hokje te plaatsen.

Meer weten over Sulexx Streetz & Rocks van de Rots? Bezoek de website of Facebookpagina.

Conchitta Bottse

Southbound

11150900_374580666067972_7534943264858009552_nOpen Water
download-ep 
electronic / singer/songwriter

Tussen alle muziek die geheel volgens formule word gemaakt is het wel eens fijn om eens iets volledig experimenteels op je spreekwoordelijke deurmat te horen vallen. Southbound, de projectnaam van singer/songwriter Roufaida Aboutaleb mixt Daughter-achtige post-rock met catchy vocalen en een zware nadruk op ambiance.

Zelf beschrijft Aboutaleb haar muziek als een mix van Little Dragon en Fink met met een minimalistische insteek. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het zelf niet beter had kunnen beschrijven. Zachte maar krachtige vocalen liggen bovenop een laag van in delay ondergedompelde instrumenten met drijvende gitaar riffs en een goed ontwikkeld gevoel voor opbouw en climax.

Poisonous had zo een nummer van Daughter kunnen zijn, Framed klinkt als een nu-metal track van ergens halverwege de jaren 2000 zonder de zware distortion maar wel met dezelfde bite. Feathers is met heel veel gevoel voor spanning in elkaar gezet met een opbouw die uitkomt in een prachtige symfonie van elektronische geluiden en akoestische klanken.

Het enige jammere vind ik de sluiter Bridge. Niet omdat het geen goede plaat is (integendeel. Het is goed, misschien zelfs wel heel goed) maar meer omdat het qua feel niet aan lijkt te sluiten bij de rest van de ep. De track had misschien beter aan het begin van de ep kunnen staan in plaats van de intro, want intros lijken me wat overbodig op een ep.

Al met al weet Southbound hier een monster van een ep in elkaar te zetten die buitengewoon professioneel klinkt voor zo’n ‘kleine’ artiest. De mix is helder, de instrumenten hebben allemaal hun eigen plek in het klankbeeld en het klinkt allemaal overtuigend.