Dag 0 (10 april) Reisdag
We ontmoetten elkaar op Schiphol rond het middaguur. We moesten onze bagage verdelen en nawegen zodat we niet meer dan het maximale gewicht (23 kg per persoon) zouden hebben. Natuurlijk waren onze gitaren te zwaar dus moesten we extra bijbetalen.

Na het inchecken genieten we nog van een kopje koffie vóór het instappen voor de vlucht naar München. Met enige vertraging in München vlogen we ’s nachts naar Beijing. De meesten van ons konden niet echt goed slapen in het vliegtuig, dus enigszins vermoeid kwamen we elf uur later aan in Beijing. Even massaal in de rij staan om binnen te komen, stempeltje in het paspoort en we zijn er.

Dag 1 (11 april) Beijing
Nadat we onze bagage op hadden gehaald ontmoetten we onze tourmanager HuHu ( spreek je uit al goe-goe). HuHu ging de hele tour met ons mee om te vertalen, treinkaartjes te regelen, eten te bestellen en ervoor te zorgen dat we overal op tijd aankwamen. In het begin was hij vrij schuw en het leek alsof hij bijna geen Engels sprak, maar dat veranderde snel toen we elkaar beter leerden kennen. Hij bleek één van de beste tourmanagers te zijn die we ooit gehad hebben.

Door de eerder opgelopen vertraging hebben we geen tijd om echte sightseeing te doen vandaag.We checken in bij het hotel en gingen hierna naar de zaal Mao, die aan het einde van de straat bleek te zitten. Na een uurtje wachten werd onze tour-merchandise geleverd. We haalden wat te eten en gingen terug. In China is het gebruikelijk dat alle bands over één en dezelfde backline van de zaal spelen. De backline in deze zaal is van redelijk goede kwaliteit. De turn out was verrassend goed. Toen de eerste band begon was de zaal al half vol. In tegenstelling tot in sommige delen van Europa kwam het publiek heel dichtbij het podium staan. De mensen zijn enthousiast bij alle bands.

China heeft een aantal te gekke bands en veel van deze bands zouden graag in de toekomst naar Europa komen. Onze show verliep op rolletjes. De Chinese hardcore kids zijn zeer gepassioneerd. Er waren zelfs enkele mensen uit Binnen-Mongolië en Rusland op de show. Te gek! Eén van de concertbezoekers heeft zelfs een poster van ons getekend waarop we als karikaturen afgebeeld staan. We krijgen het mee als cadeau. We verkochten een groot deel van onze merchandise en ontmoetten veel nieuwe mensen. Een waanzinnige eerste show van de tour.

Dag 2 (12 april) Wuhan
We vertrokken om 7:00 uur in een klein busje naar het station. Het was even spannend (Chinese busjes zijn niet heel groot), maar we kregen alles er ingepropt. Op weg naar het station reden we langs de Verboden Stad en het Tiananmen-plein. We hadden geen tijd om te stoppen en rond te kijken, maar het is al behoorlijk verbazingwekkend zo op afstand. Toen we op het station aankwamen zorgde HuHu voor de tickets en we kregen wat te eten en drinken voor de 1150 km lange treinreis.

Ondanks de 1150 kilometer deden we er maar vijf uurtjes over. Chinese hogesnelheidstreinen zijn geweldig! Honderden nieuwe en lege hoogbouw vlogen voorbij terwijl we met 307 km/h door China raasden. Aangekomen in Wuhan werden we verrast door de enorme omvang van het station. Modern design, wit en schoon. Het zijn net vliegvelden om te zien, dit geldt ook voor de beveiliging trouwens.

Na een korte rit met een taxibusje kwamen we aan bij Vox LiveHouse, een mooie locatie met opnieuw een kwalitatief goede backline. Zelfs het PA-systeem was super deluxe. De geluidsman werkt met een iPad. Toen we een paar nummers soundcheckte deden de geluidsman en de barman een tweemans circle-pit! De Chinezen kijken uit naar de show en zijn erg enthousiast. Dit soort dingen maakt het lange reizen en eindeloos wachten een stuk leuker.

Na soundcheck is het alweer etenstijd. HuHu vroeg sommige locals ons te adviseren over goede restaurants in de omgeving en we eindigden in een kleine heldere verlichte plaats aan de overkant. Langzaam kregen we het eten met stokjes onder de knie. China is een paradijs voor vegetariërs en veganisten. Eten is overal te vinden en goedkoop in vergelijking met de Europese normen. In China is Facebook geblokkeerd en de meeste mensen gebruiken Weibo, WeChat en andere sociale media waar we nog nooit van hebben gehoord. Onze bassist Joost had een Weibo account aangemaakt, zodat hij kon volgen wat mensen postten over de shows.

Terug in de zaal speelden we onze set en keken naar de andere bands. Tijdens de show was er een jongen in een No Turning Back (een hardcore band uit Nederland) shirt die begon met stagediven. Een aantal meisjes in het publiek deden met hem mee en ook aan circlepits ontbrak het die avond niet. Het was een stuk warmer en vochtiger dan in Beijing, dus tijdens het spelen zweten we de net genuttigde maaltijd er weer uit. Opnieuw hadden we een internationaal publiek, met een Japanner en een aantal Europese mensen. Na de show snel nog even wat gegeten en naar bed, de volgende ochtend moesten we weer vroeg met de trein.

Dag 3 (13 april) Shenzhen
We stonden er weer vroeg naast, want we moesten om 06:50 naar het station. Onze volgende bestemming was Shenzhen, een kleine 1.000 km richting het zuiden gesitueerd. Dat betekende nog eens vierenhalf uur met de trein á 300 km/h. Shenzhen ligt dicht bij HongKong en is echt een moderne stad in vergelijking met Beijing en Wuhan. We waren niet voorbereid op het tropische klimaat. Toen we in de ochtend vertrokken was het 15 graden Celsius. In Wuhan was het 35 graden. De shorts en tanktops mogen eindelijk uit de koffers. We checkten in bij een klein appartement in een leuke jeugdherberg en ging naar buiten om wat te eten. Vanavond waren we de enige band die speelde.

De locatie, B10, kon met gemak een menigte van 600 hebben dus het was een beetje te groot voor de hoeveelheid mensen die kwam. Maar de mensen die kwamen waren super enthousiast. Velen zongen de nummers van onze nieuwe plaat mee (die niet eens was uitgebracht op dat moment). Ik deed een interview met een lokaal nieuwsblad in HongKong. We hingen bij de locatie rond na de show en praatten wat met de concert bezoekers. We komen in contact met de jongens van de in Hongkong gevestigde band King Lychee (China’s grootste hardcoreband) en hebben leuke gesprekken. Hardcore leeft echt wereldwijd!

Dag 4 (14 april) Zhuhai
We vertrekken rond 10 uur in ochtend. Dit was de eerste keer dat we een goede nachtrust hadden. Na een luxe ontbijtje (rijst, dumplings, tofu, thee, gestoomde broccoli, noodles etc.) namen we een veerboot naar Zhuhai, naast Macau. Het kostte ons ongeveer een uur om over te varen. De zee was rustig en niemand van ons werd zeeziek, behalve tourmanager HuHu, die trok wit weg (de meeste Chinezen kunnen niet zwemmen).

In Zhuhai werden we opgehaald door twee auto’s. We doen een soundcheck, checkten in bij het hotel en gingen op stap voor avondeten. De club Wenqing House was klein, dus zetten we onze merchandise buiten. De show was super tof en heel warm. De geluidsman kwam af en toe zelf op het podium voor een stagedive. Na de show veranderde de zaal in een mooie lounge club en de geluidsman speelde een paar sets met zijn coverband. We hadden een aantal drankjes op en zongen mee met de covers van Michael Jackson en Guns ’n Roses totdat de zaal werd gesloten. Iedereen was behoorlijk lam.

Dag 5 (15 april) Huizhou
Om 10 uur moeten we klaar staan. Fris gedoucht en geschoren staan we te wachten in de lobby. Iedereen is present, er is alleen geen teken van leven wat betreft Huhu. Hij reageert niet op kloppen en we vragen een schoonmaakster om in te breken in zijn kamer zodat we hem wakker kunnen maken. HuHu ziet er stervende uit en vertelt ons wat er is gebeurd. HuHu is net als de grote meerderheid van de Chineese bevolking een kettingroker en besloot na aankomst bij het hotel nog even terug te lopen om een sigaretje te gaan roken (in alleen zijn boxershort). Beneden bij het hotel kwam hij een bekende tegen en ze gaan een stukje gaan wandelen. Huhu raakte de weg kwijt en is tot 8 uur in de ochtend bezig geweest om het hotel terug te vinden. Hij viel uiteindelijk om 8.30 uur in een soort coma slaap. Arme ziel.

We namen een lokale bus naar Huizhou, dat is aan de andere kant van de Pearl River Delta, ongeveer 3,5 uur naar het oosten. Tijdens de busreis ontstond er wat tumult met een dronken medepassagier. De beste man had een hele fles wodka en een typisch Chinese sterke drank in zijn kraag gegoten. Navraag bij Huhu leert dat de man aan de telefoon met de politie zat, omdat hij dacht dat hij stervende was en wilde dat de politie hem kwam halen. Ontiegelijk dronken mensen: vervelend en hilarisch tegelijk. Hij eiste dat de bus zou stoppen. Terwijl we in een verkeersopstopping vastliepen greep hij zijn kans. Hij stapte uit, maar eenmaal buiten bedacht hij zich en kwam de bus weer in. Iedereen baalde, maar als snel viel de dronkaard in slaap en konden wij weer rustig verder reizen.

De chique club heette de Fun House, en lag op de zevende verdieping in het midden van de stad. De club had zelfs een full size Transformer voor de deur. Super cool! We deden een korte soundcheck en hadden een diner in club. De openingsband vanavond heet Watermelon, een grappige naam voor een hardcore/metalband. Waar het om gaat is dat ze goed speelde en aardige jongens zijn.

We hadden wat technische problemen tijdens onze set. Het bleek dat de standaard Europese stekker niet perfect werkt met een aantal van de versleten Chinese stopcontacten. Lang leve ducttape! De show was vet en na een kleine aanmoediging kregen we mensen aan het dansen en stagediven. Na de show werd de stad nog wat verkent en gingen we met een aantal man opzoek naar eten.

Cindy van der Heijden

Foto credits: Tijmen Hobbel (Studio Brainbow) en ZERO.

Lees hier het eerdere interview met All For Nothing zangeres Cindy.