Lwela Kasulwe

Lwela-Kasulwe_Cover-vierkant-JVNipe Suluhisho
cd-album
world music / singer/songwriter

Liefde en vertrouwen kunnen een geweldige aansporing zijn. Zo ontdekte ook singer/songwriter Lwela Kasulwe toen zijn vrouw hem vroeg of de gitaren in de hoek van hun woonkamer ter decoratie waren of dat hij er wel degelijk op kon spelen.

Zijn vrouw had hem nog nooit iets horen spelen en was blij verrast toen hij eindelijk wat voor haar speelde. Sinds dat moment stelde Lwela Kasulwe alles in het werk om een album samen te stellen, met als resultaat de release van deze cd, Nipe Suluhisho genaamd.

De cd is gevuld met een elftal bescheiden en intieme songs voornamelijk voorzien van akoestische instrumentatie. Zo fingerpicked de Congolese Lwela Kasulwe op gitaar en bas, wordt hij op piano begeleid door niemand minder dan de uit Suriname afkomstige Erik Ritfeld (o.a. Postmen en Kid Dynamite), en is de rest voorzien van Udo Demandt’s ritmische percussie en valt Veronica Mendes hier en daar vocaal bij. Met soms een enkel avontuurlijke uitstap naar de elektrische gitaren.

Maar hoe bescheiden en sfeervol de muziek, een warme mix van jazz, soul, roots en Afrikaanse invloeden, zo vol van hoop zijn de door Lwela Kasulwe geschreven composities over liefde, leven, vriendschap, onrechtvaardigheid, oorlog en vrede.

Het album opent zachtjes en fluisterend met de titeltrack Nipe Suluhisho, wat zoiets betekend als ‘geef me de oplossing‘, waarin hij naar een oplossing vraagt voor al het oorlogsgeweld en verdriet in de wereld. Een zware smeekbede die vele malen luchtiger klinkt door zijn zachte sprankelende stemgeluid, zwevende pianoaanslagen en snaargepluk.

Gelukkig heeft Lwela Kasulwe zijn luisteraars een klein beetje geholpen door de Engelse vertalingen voor de oorspronkelijke Swahili and Lingala teksten, in zijn cd booklet op te nemen anders zouden de door hem bezongen sociale zaken gedeeltelijk aan ons voorbij gaan.

Niet alles komt uit maatschappelijk verantwoording. Ook de twee liefdes van zijn leven, zijn vrouw en de muziek, gaven hem genoeg inspiratie voor meerdere liedjes zoals Kazuri (Schoonheid), en N’Zele (Liefje) en Mwazo Wa Nyimbo (Het Begin Van Een Lied), Muziki (Muziek). Waarbij die laatste een bedanklied is voor al wat muziek hem gebracht heeft in het leven.

Met een luistertijd van gemiddeld zo’n vier minuten zijn het lekkere wegdroom liedjes die tot de verbeelding spreken van wereldwijde verzoening, kracht en liefde. Waar hij zijn muziek inzet voor  huidige maatschappelijke vraagstukken en daarmee hoopt de harten van zijn luisteraars te raken net als zijn grote voorbeelden Tracy Chapman, Ray Charles, Youssou Ndour en Stevie Wonder.

Ook de kleine ondeugende uitstapjes zijn vermakelijk om te beluisteren. Bijvoorbeeld het upbeat sprankelende Simu, dat verwijst naar het willen dat een telefoon over gaat zodat je haar stem weer hoort. Maar ook de jazzy gitaren in Mi Wabo, over een scheiding en de verschrikkelijke gevolgen daarvan, raken de juiste snaar.

Wil je meer weten over Lwela Kasulwe? Check dan zijn website en like zijn Facebookpagina.

Trian Kayhatu

chill pollins ep coverChil Pollins
download-ep
elektronische jazz / funk

Da’s nog eens een album openen! Trian Kayhatu klapt er op zijn nieuwe ep Chill Pollins namelijk direct frontaal in met stuiterende beats en swingende synths. No One Else Is There doet zo gelijk denken aan het typerende geluid van Thundercat, Flying Lotus en andere namen uit de LA beats-hoek, gecombineerd met de schijnbare chaos van Squarepusher en Boxcutter.

Die opening zet ook gelijk de toon voor de complete zevenkoppige ep: veel funk (onder meer via de baslijnen en springerige synths) en jazzy drums, stevig verbonden door een dikke laag elektronica en afgewisseld met door strijkers gedragen intermezzo’s. Of het nou de kruip-door-sluip-door-funk van Chil Pollins of bijna breakcore-achtige jazz tijdens Ballsdeep is: stilzitten zit er niet bij.

Natuurlijk zit daar ook een keerzijde aan. Na de zoveelste stuiterbal wil je ook gewoon even zitten, luisteren en meeknikken zonder direct een whiplash op te lopen. Ook doet die schier eindeloze voorraad sonische stuiterballen vermoeden dat Trian Kayhatu misschien wil verbloemen dat hij minder goed is in sterke, duidelijke thema’s neerzetten. Probeert hij een tekort aan goede ideeën te verstoppen door met fragmentatiebommen op de notenbalk te gooien?

Gelukkig zijn er soms ook rustpunten waarop blijkt dat goede ideeën wel degelijk in het arsenaal zitten, zoals op MataMata. Laidback wordt het nooit, maar door een tokkelende harp en de vocalen van Kyoko Kayhatu blijft de track net voldoende binnen de lijnen om behapbaar te blijven. Ook de andere vocale track, Oeuf Sur Le Plat (ditmaal ondersteund door Anouk Madelon), luistert wat beheerster, waardoor je meer kan genieten van de echt prima ideeën én supersterke mastering.

Oftewel: prima aanrader voor liefhebbers van Thundercat en Squarepusher, minder geschikt voor mensen die überhaupt al krap in de natuurlijke Ritalin zitten.