Hef

Cover-Hef-65-door-Ilja-Meefout-Brian-ElstakZes En Een Half
download-ep

urban / hiphop 

De volgens Vice meest succesvolle stoner van Nederland, beter bekend als Hef, dropte in aanloop naar de opvolger van Papierwerk enige tijd geleden de gratis downloadbare ep Zes En Een Half.

De ep bestaat uit zes tracks die de aankomende plaat met de veelzeggende titel 13 net niet gehaald hebben. Wat direct opvalt is dat Hef op al deze tracks de clubvibe opzoekt. Heel erg van deze tijd, maar niet direct wat we van Hef gewend zijn.

De eerste track van de plaat is gelijk veruit de tofste: Alles Voor De Paper is een samenwerking met de inmiddels zeer gehypete Rotterdamse nieuwkomer Raw Roets. Deze track blijft de hele dag in je hoofd zitten en is ook het enige uptempo nummer van de zes.

Wat ook opvalt is dat de grappige kant van Hef, die bijvoorbeeld duidelijk te horen was op Papierwerk, op deze plaat nauwelijks naar voren komt. De toon is in vergelijking met vorig materiaal wat serieuzer en wat meer duister, waardoor Zes En Een Half niet echt een plaat is die je ‘voor de gezelligheid’ opzet.

http://www.youtube.com/watch?v=cI7nVG-BBRk

Zo klinkt bijvoorbeeld 5 Gram nogal monotoon tot de roffe stem van Feis erin knalt en zorgt voor een welkome afwisseling. De beats van upcoming producerstalent Moksie Meppie springen er ook op een positieve manier bovenuit, maar de teksten van Hef doen deze helaas weinig eer aan.

Vooral de track Heel Diep met een zogenaamd geile vrouwenstem doet volledig afbraak aan het geheel. Jammer. Voor de liefhebbers van duistere elektronische hiphop is Zes En Een Half een plaat die vrij gemakkelijk weg luistert met weinig verrassingen.

Hopelijk krijgt Hef op het album weer een beetje zijn gevoel voor humor terug, want dát in combinatie met zijn typische teksten over sex, drugs & crime maakt hem juist zo uniek.

Festivals

NSJHet festivalseizoen is geopend!
En door Jeroen direct weer gesloten.

Ik ben geen festivalfetisjist. Lowlands, Pinkpop, Down The Rabbit Hole, Kwaku, Into The Great Wide Open, Mundial; ik ben er nog nooit geweest en ik vermoed dat dat zo blijft. Want: te veel – vaak matige – bands op een dag, te ver reizen, te duur, te veel mensen, te veel gedoe.

En de meeste festivals zijn in de buitenlucht. Muziek hoort in een afgesloten ruimte, met hooguit een paar honderd anderen om je heen. Vind ik.

Uitzonderingen
Geen festivals dus voor mij. Uitzonderingen zijn (waren) er natuurlijk altijd. Het zeer gemiste Primitive!-festival was in Rotterdam én binnen; dat scheelt al. Bovendien vielen de bands min of meer binnen een bepaald genre, dat ik hier voor het gemak ‘garagerock’ noem.

Laat dat nou net een genre zijn waar ik wel pap van lust. (Even tussen haakjes: ook op Primitive! waren er genoeg matige bands; elke genre kent immers relatief weinig koren, en veel kaf.)

Een tweede uitzondering maak ik voor Metropolis (voorheen: Poppark) in het Rotterdamse Zuiderpark. Want: lekker dichtbij, bands in halfopen tenten en altijd minimaal drie gedenkwaardige optredens. Bovendien vindt Metropolis al begin juli plaats. Kan ik het festivalseizoen daarna gelijk afsluiten, wel zo handig.

Als laatste noem ik North Sea Jazz (NSJ) dat zich sinds enkele jaren ook in Rotterdam afspeelt. Ook binnen en ook in de eerste helft van juli.

Kaartjes
NSJ is – net als de meeste andere festivals – al uitverkocht voordat iemand überhaupt weet wat er op het programma staat. Daar kan ik maar niet aan wennen; voor de concerten die ik bezoek kun je meestal een paar dagen van tevoren nog wel een kaartje kopen.

Ik ga dan ook zelden naar ‘grotere’ concerten; ik vind ze bijna nooit interessant, maar ik ben ook gewoon te sloom als het om het kopen van kaarten gaat. (Vroeger ook zelden ’s nachts voor de deur van de VVV gelegen om het felbegeerde ticket te bemachtigen. Eigenlijk alleen voor Tom Waits in 2005.)

De meeste kaarten voor NSF worden ook nog eens opgekocht door bedrijven die hun klanten op een gezellig avondje djes trakteren. Je ziet daar dan ook veel mensen rondlopen waarvan je vermoedt dat ze een trompet niet van een saxofoon kunnen onderscheiden. Die gaan vooral voor ‘de sfeer’. Jazz? Superleuk!

Snob
Dus ook dit jaar heb ik NSJ maar weer overgeslagen. Vaudou Game? Vorig jaar al bij V11 gezien. D’Angelo? Paar jaar geleden uitstekende show op NSJ. New Cool Collective? Altijd goed, maar de afgelopen jaren kansen genoeg (gehad) om mee te maken.

Been there, done that? Ja, hier spreekt weer de snob in mij. En ik ben niet de enige. Ik omring mij graag met andere muzieksnobs, ken ze bijna allemaal. Elkaar aftroeven, tips geven en verhalen vertellen. Die snobs kom je natuurlijk ook op alle eerder genoemde festivals tegen.

Eigenlijk weet ik het gewoon niet. Redenen genoeg om niet naar festivals te gaan. Maar echt hout snijden doen ze niet. Het is meer een gevoel. Dus voor mij geen festival(s) meer dit jaar. Dat is meer iets voor jou!

Jeroen van de Beek

Eigenaar van Only Words Copywriting, DJ Lato Uno, Vinylverzamelaar, Voormalig radiomaker, Historicus, Rotterdammer.