Concedo Nulli

concedo nulli - demoAll’s Well That Ends (demo)
cd-album / download-album
deathmetal

Met All’s Well That Ends heeft Concedo Nulli de volgende stap gezet in het eigenzinnig combineren van deathmetal met persoonlijke invloeden. Een formule waarmee de band zich begint te definiëren. De vijf koppen van Concedo Nulli laten zich niet weerhouden door het stigma van death metal alleen, maar staan open voor invloeden uit een divers landschap van andere genres. Hun eerste demo Critique Of Pure Reason (2012) maakte hier al een begin mee en deze tweede full length demoplaat doet hier nog een schepje bovenop.

Plaatopener Fear Comes With The Territory begint met een melancholische gitaarlijn, die direct aanwijzingen geeft voor hun onafhankelijke aanpak. Maar niet gevreesd; binnen anderhalve minuut wordt het geweld van de ritmesectie in gang gezet zoals het dit genre betaamt.

Concedo Nulli kent een brute kern en nergens wordt het lomp of saai. Ook niet met de overgang naar Tedium Vitae, een nummer met een indrukwekkende duur van bijna zes minuten, wiens uitvoering van old school death omslaat naar een catchy gitaarsolo, puur thrash drumgeroffel en de afsluitende grunt van zanger Bas Kemp, richting het einde slechts bijgestaan door een sober gitaargeluid.

De nadruk van de plaat ligt op de mix van verschillende stijlen. De band valt duidelijk binnen de deathmetal-categorie, maar bevat tevens thrash, progressieve en melodieuze elementen waarvan met  name de laatste twee verrassend goed werken.

Heel ingewikkeld wordt het geheel echter niet. Verwacht niet de zoveelste progressieve- of melodeathmetal band, maar wel een band die durft te verkennen. Een dappere zet die zorgt voor enkele verrassende wendingen in nummers als Tedium Vitae en The Ludovico Technique. Het is vrij gemakkelijk om met deze combinatie van verschillende stijlen muzikaal te gaan verdwalen, maar bij Concedo Nulli is hier geen sprake van.

De overgangen van tempowisselingen dienen hun doel en voelen met elkaar verbonden. Wel kunnen de arrangementen wat strakker worden getimed en missen de individuele muzikanten als geheel nog wat overtuiging.

All’s Well That Ends is een veelbelovende full length demo. Maar er mag nog wat gedaan worden aan de uiteindelijke mix en het geluid van de band wanneer de echte plaat verschijnt. Vooral de (bas)drums mogen wat duidelijker in het gehoor liggen.

Zanger Bas Kemp klinkt veelbelovend en met uitschieters zelfs prima (Righteous Of The Nations) maar de band mist in de uitvoering nog een deel saamhorigheid. Het mag allemaal nog net wat strakker aangetrokken worden, de nummers net wat scherper. Ongetwijfeld gaat dit goed komen wanneer de band vaker zal spelen. Ik ben alvast benieuwd naar wat er gaat komen.

Deze demo is opgenomen door Maurice Jonas, gemixed en gemasterd door Florian van Tuil en het artwork is van Bram Bruyneel. Wil je meer weten over Concedo Nulli? Check hun website en like de Facebookpagina.

Robbert Meijntjes

Interview: Standup ’69

standup-69Afgelopen maand stond de Rotterdamse formatie Standup ’69 in een stampvolle Worm om hun nieuwe ep, 5X69, te presenteren. Wij vroegen ons af hoe het met de band ging na hun grote show, dus ging Vincent Terlouw langs bij de band om ze even te spreken.

Wie de videoclip van Insane bekijkt, de nieuwe single van het Rotterdamse trio Standup ’69, zal zien dat het de band menens is. Een gelaagd nummer met een catchy riff, een stevige sound en afwisselende zang, wordt ondersteund door een waar visueel spektakel. Voor de Indie Noise Space Rockers is het een volgende stap voorwaarts.

Het is, wanneer ik de band spreek, drie dagen geleden dat de band haar tweede ep 5X69 in Worm presenteerde. In Rotown, waar dit interview plaatsvindt, genieten de muzikanten nog volop na. De zaal zat vol, het publiek was enthousiast, de energie kwam los. Op het podium werd hun show voor het eerst begeleid door spectaculaire visuals, gemaakt door Sterre Richard. ‘Het is nog een grote waas,’ zegt gitarist en zanger, Willem-Pieter Zoutendijk, alias W.P.

Standup 69_Christel de Wolff (7)Samen met zangeres Emmy Kadee werkt Willem-Pieter sinds 2010 aan het geluid van Standup ’69 met inspiratiebronnen als P.J. Harvey, Yeah Yeah Yeahs en Queens Of The Stone Age in hun achterhoofd. Twee jaar later voegt drummer Bruno Vogel zich bij het duo en begint de muziek steeds meer vorm te krijgen. In 2014 vereeuwigen ze hun typische sound van zware gitaren, hallucinerende synthesizers en een zangeres die met haar stemgeluid dwars door dit geluidslandschap snijdt, op een gelijknamige ep.

Ontwikkeling
En nu is daar de opvolger 5X69. Drie maanden werd er voor het schrijfproces uitgetrokken. ‘Meestal komt iemand met een idee en gaan we daar in de oefenruimte op jammen,’ zegt Emmy. ‘We hebben alle drie onze eigen input.’ De band is gegroeid vinden zij zelf. Mede door de vele shows die ze in binnen- en buitenland hebben gespeeld. ‘Op de eerste plaat,’ vertelt Bruno, ‘hadden we een garage vibe, een live-sound. De boel stond in een klein hokje geplaatst en het klinkt hard. Op de nieuwe ep merk je dat alles veel meer ruimte heeft gekregen.’

12894456_1054198311309640_1800709557_oWillem-Pieter beaamt dat en zegt: ‘Nog een verschil is dat de nummers van onze eerste ep er al waren, sommige waren wel vier jaar oud voordat we ze opnamen. Nu zijn we eerst de songs gaan schrijven en pas daarna op plaat gezet. Ook zijn de nummers ontstaan vanuit de mogelijkheden van onze studio. We hebben alles zelf opgenomen. Gewoon thuis.’

Schrappen
De creatieve mogelijkheden, mede omdat de band alles in eigen hand hield, waren groot. Een voordeel waar niettemin ook een gevaar in schuilt, want wie bewaart het overzicht. Bij Standup ’69 blijkt Bruno, die tevens de mixes maakt, deze taak op zich te hebben genomen: ‘We hebben eerst de drums opgenomen waarna mijn taak als muzikant erop zit.

Ik blijf daarna op de achtergrond en luister met een fris gehoor naar waar W.P. en Emmy mee aankomen. Wat zou er aan toegevoegd kunnen worden en vooral, wat kan er worden weggehaald? Dat vraag ik me steeds af. We hebben veel geëxperimenteerd. Dat moet ook, al belandt een heel groot deel daarvan uiteindelijk toch in de prullenbak.’

Duizend-en-een ideeën passeren de revue, maar op gegeven moment moet er een plaat worden afgeleverd, moeten er knopen worden doorgehakt. Willem-Pieter: ‘Die werkdruk moest er wel zijn, die hebben we nodig. Er waren avonden bij dat we bij elkaar zaten, zonder dat er iets gebeurde. Op andere avonden, wanneer we hadden besloten dat een nummer volgende week af moest zijn, werkten we tot drie uur ’s nachts keihard door.’

12894483_1054198307976307_738147693_oTrots en toekomst
Het trio is trots op het eindresultaat. Met name een nummer als Insane, waaraan een jaar lang hard is gewerkt, vergde het uiterste van de muzikanten. ‘We hebben elkaar zo gepusht om met dat nummer tot dit uiteindelijke resultaat te komen,’ zegt Willem-Pieter. ‘Toen Insane er lag dachten we wel met z’n allen van: wow, dit is zo anders dan we in het begin hadden verwacht. Het nummer is ook, volgens ons tenminste, niet in een hokje te plaatsen, klinkt niet als die of die band. Ja, dit is wel onze milestone.’

Inmiddels liggen er alweer volop nieuwe ideeën waarmee de band dolgraag aan de slag wil. Maar eerst staan er mooie shows op de agenda. Op 30 april spelen ze in de Kroepoekfabriek in Vlaardingen.

Een maand later reizen ze af naar het Verenigd Koninkrijk. Op de vraag wat de verdere toekomstplannen van de band zijn, zegt Emmy: ‘We hebben een jaarplan liggen,’ waarop de andere twee hard beginnen te lachen. ‘We waren de afgelopen tijd vooral bezig met de release van 5X69, nu gaan we weer even de hersens aanzetten om te bedenken wat we ook alweer gingen doen.

In elk geval proberen we deel te nemen aan de Popronde, wie weet een nieuwe single uitbrengen, en we staan alweer te popelen om te gaan schrijven.’ Ondertussen wachten de fans in spanning af.

Standup ’69 live zien?
vr 29 april | Groningen | Cafe de Walrus
za 30 april | Vlaardingen | Kroepoekfabriek
vr 17 jun | Tilburg | Cul de Sac

Blijf op de hoogte van de band via hun website of like de Facebookpagina.

tekst: Vincent Terlouw
live-foto: Christel de Wolff (gemaakt tijdens de show in Worm)