CHI

cover boomkatThe Original Recordings
lp / download-album (heruitgave)
progrock / ambient
Rubadub Records UK

De meeste recensies betreffen platen die recentelijk zijn uitgebracht, maar met CHI hebben we een uitzondering op de regel. Het betreft namelijk een heruitgave van The Original Recordings. Even een stukje geschiedenis.

CHI werd opgericht door Hanyo van Oosterom in 1984 en drie jaar later werd zij opgeheven. Het album is opgenomen in een boerderij in Moordrecht in 1985. Tijdens deze periode kwam rockmuziek weer in de schijnwerpers te staan van de mondiale muziekwereld en zorgde de ontwikkelingen in technologie ervoor dat elektronische acts konden ontstaan.

Dit is ook terug te horen bij CHI, de band bestaat uit vier multi-instrumentalisten en een geluidsbewerker. De muziek is een combinatie van progressieve rock, elektronica en ambient. De muziek laat zich het best omschrijven als rustig met een vleugje spanning.

Openingsnummer Kuhl toont meteen dat kalme karakter, waarna Before The Mountain je een bergachtig gebied in lijkt te gidsen. Soms hoor je de wind, soms focus je op de natuur, een boom of beest. De manier waarop ambient wordt gecombineerd met een drone-element zorgt ervoor dat er een mystieke wereld ontstaat. Echt duister wordt het niet, maar de avond valt wel.

Hopi en Twisted Camel combineren subtiele drums met het fundament van rust. Halverwege je luisterbeurt kun je je zomaar realiseren dat het album 30 jaar oud is. The Original Recordings is wellicht iets aan de trage kant, maar het maakt het album er niet minder om.

Alle nummers staan op zich, maar als geheel valt er geen één uit de toon. Neem bijvoorbeeld Mahat, dat past in de loop van het album, maar als soundscape op zichzelf een fijne ervaring is. Soppin en Dance zijn meer gespitst op percussie, waarna Kuhl II als slotstuk fungeert van een relaxte wandeling door de natuur.

The Original Recordings stelt niet teleur. Het album verdient zijn (her)waardering door de manier waarop de muziek tijdloos lijkt. 1985 of 2016. Je kunt CHI aanzetten en je zó in een andere wereld wanen.

CHI: Hanyo van Oosterom | Willem Cramer | Koos Derwort | Michel Banabila | sound treatments by Jurgen Brouwer.

Wil je op de hoogte blijven van CHI? Like dan deze Facebookpagina.

DJ Ruwe Bonk

Afgelopen  Museumnacht was ik echt vinyl aan het draaien in het Maritiem Museum. Het thema was ‘Ruwe Zeebonken’. De Mannen van Schorem en Barbier waren ingehuurd om dit kracht bij te zetten met hun knip- en scheerwerk en aanwezigheid.  ‎

Mijn platen waren aansluitend met rock ’n roll, R&B van de oude soort en popmuziek uit overwegend vijftig- en zestiger jaren. Aangevuld met wat Nederlandstalig materiaal, waarmee ik af en toe de Schorem crew confronteerde door om te roepen dat het volgende nummer aangevraagd was door één van hen en dan een plaat liet horen. De kappers zijn bekenden van me en kunnen wel tegen een grap.

Ik stond op de begane grond, recht tegenover de ingang. Over de hele avond kwamen er tegen de 4500 mensen binnenlopen, die mij aan het werk zagen.

Er kwamen veel bekenden in het museum. Zo kwamen mijn tante en nicht me rond 23.30 uur gedag zeggen. Het was een vrolijke boel met al die drukte, de muziek en de activiteiten van de overvolle kappersstand naast mij.

Ik stond links naast mijn dj-booth en zag een groepje mensen naderen. Drie mannen en een vrouw van rond de 25 jaar, schatte ik. Eén van de mannen ging half achter mijn draaitafel staan en begon van die dj-gebaren te maken. De gebaren die ik niet, maar Armin van Buuren wel maakt zeg maar. Hij stond inmiddels in een houding alsof hij een koptelefoon tegen zijn hoofd houdt en de plaat bijstuurt.

Overmoedig zette hij zijn hand op mijn plaat, waarmee hij de muziek stopte. Snel liep hij weg, tevreden lachend naar zijn vrienden. Zo, dat had hij toch maar even geflikt.

Via de andere kant van de tafel, stopte ik deze inbreker van de sfeer. Geïrriteerd, want zowel de plaat als de platenspeler zijn mijn eigendom, “Dat moet je nog een keer doen, dan heb je een probleem. Dit kan niet wat je net deed. Je kan beter niet aan andermans spullen zitten” vertelde ik hem dringend.

Het gebeurt helaas wel vaker dat een onverlaat mijn werkruimte betreedt en grappig gaat doen. Wanneer ik deze grapjassen waarschuw dat desbetreffende persoon te ver gaat dan stopt het echter. Meestal.

De dader daagde mij uit met de woorden “Wat dan? Wat ga je doen?” Waarop ik hem een duw gaf om kenbaar te maken dat het me ernst was. Hij kwam terug en herhaalde zijn woorden.

Intussen was er een bewaker én de directeur van het museum bijgekomen, die de boel probeerden te sussen; een opstootje kunnen ze niet gebruiken. De uitdager dacht veilig te zijn voor mij, met de bewaker die tussen ons in stond, maar had niet gerekend op mijn lengte en mijn mogelijkheid hem te raken. Wat ik dan ook deed.

Met vlakke hand gaf ik hem een corrigerende tik. Pats! Nou was de man gelijk geen uitdager meer, hij keek naar de grond terwijl hij wegliep, begeleid door museumpersoneel.

Kapper Lau kalmeerde mij voordat ik nog wat van plan was. Ik was nu echt boos. Mijn tante had een veilig heenkomen gezocht en om mij heen stonden wat mensen me aan te gapen, alsof ze een filmpje op Facebook voorbij zagen komen. Snel zette ik een nieuwe plaat op en liet de adrenaline zakken.

De directeur vroeg me even later of het nodig was wat ik zonet uitvoerde, omdat de man na mijn daad ineens zijn best deed om redelijk over te komen tegenover het personeel.

“Ja”, antwoordde ik. Het besef dat het geen goede reclame was om iemand een knal op zijn broodmolen te geven, deed me een poging ondernemen om de boel te redden naar de directeur; “Het is toch een Ruwe Bonken thema? Daar hoort wel wat Rotterdams geweld bij”. Iets zei me dat de directeur niet overtuigd was…