Bruno Rocco

DSCD 2-F-A_montazLonely Rider
cd-ep / download-ep
singer/songwriter / post-grunge americana
Rocco Records

Het belangrijkste muzikale wapen van Bruno Rocco is zijn donkerbruine, schuurpapieren stem. Hij zegt ondermeer beïnvloed te zijn door Bruce Springsteen en Van Morrison, maar duidelijker hoorbaar is het post-grunge-geluid uit begin jaren negentig, toen Pearl Jam de grote nieuwe band was.

De stem van Bruno is wel vergeleken met die van Eddie Vedder van Pearl Jam, maar de vergelijking met Mark Lanegan (Screaming Trees) lijkt meer op zijn plaats, hoewel de stemmen van Vedder en Lanegan ook weer geen mijlenver bij elkaar vandaan liggen.

Bruno Rocco Miletic, zoals de singer/songwriter voluit heet, is een geboren Rotterdammer met Kroatische roots. Hij schrijft over de levensvragen en over wat hij heeft meegemaakt. Of hij echt in de lik heeft gezeten, of dat er sprake is van poëtische vrijheid moet de luisteraar zelf maar verzinnen. Wat maakt het ook uit; als het resultaat een mooie song als When You’re Time Comes is.

The years caught me by surprise
But you don’t know until they’re gone

All I have is emptiness from so long ago
Many people come and go and
When there’s fast money suddenly they all seem to care
But when you’re doing time how come you’re on your own?

Het stevige, bluesy bandgeluid is op de plaats gezet door Miletic (zang en gitaren) en zijn muzikale partner Roland van Steijn (bas, drums, akoestische gitaar en keyboards).

De rasperige grungestem maakt in Inside even plaats voor een Cohen-achtige fluisterstem, zoals de Canadees die de laatste paar decennia nogal eens opzet. Ook Cohen wordt door Bruno als invloed genoemd, al is hij zijn teksten wel wat directer dan de ‘Ladies Man’:

Did we lose the romantic nights?
You can try a million times again
There are no more high hopes
It’s our last kiss goodnight

Samengevat bieden de vijf tracks een prettige kennismaking met Bruno Rocco, die nieuwsgierig maakt naar meer.

Bekijk dus zeker even zijn website en Facebookpagina.

Edwin Wendt

Black Horse Society

cover columboColumbo
cd-ep / download-ep
indierock
Gentlemen Recordings

Twee jaar zijn ze onderweg, de mannen van Black Horse Society. Ze zijn ontstaan tussen aan de ene kant de drukte en de ritmiek van de stad Rotterdam en aan de andere kant de rust van de Maasvlakte. En dat is de sound die je terughoort op de ep Columbo, althans dat is de intentie van de band.

Openingstrack Eyez On The Prize sluit in ieder geval aan bij die gedachte. De strakke ritmes in de drums en de opzwepende gitaar tegen het zweverige van de zang. Direct gevolgd door het rustige Silent Types. De muziek laat zich het beste kenmerken als een mix van Moke en U2, met het zweverige van de Ierse band en het opzwepende van de band rondom Felix Maginn.




De songs op deze ep zijn sterk. Juweeltje op dit debuut is BHS; een heerlijk mooie popsong. Zijn er dan geen punten van kritiek? Een kleintje dan. Het geheel klinkt wat vlak. Dat zit hem in de productie. De zang komt er soms niet lekker uit en het geheel had wat frisser mogen klinken. Waarschijnlijk is dit een technisch dingetje uit de studio? Aan de band zal het niet liggen.

Als ze net zo goed live zijn als dat de liedjes op de plaat staan, dan gaat dat ongetwijfeld fantastisch zijn! Wellicht nog frisser en nog sprankelender.

Wil je meer weten over Black Horse Society? Check – of like! – hun Facebookpagina.

Dennis Jansen