Sommerhus
cd-album
singer/songwriter

Ik zit met een dilemma. Het is niet dat ik de stemmen van Vera Jessen Jührend en Peter Jessen van Sommerhus niet mooi vind. Verre van dat; ik vind dat ze beiden zowel begenadigd instrumentalisten als zangers zijn, dat de stemmen ook heel goed bij elkaar kleuren (dat hier liefde in het spel is, moge duidelijk zijn), en dat ze een goede tekstinterpretatie hebben. Maar het eerste nummer op de cd, het instrumentale Denmark, is zo waanzinnig mooi, vergeleken daarbij is de rest van de cd ‘a whole different ballpark’. Had ik alleen track 2 t/m 9 gehoord, dan had ik deze plaat sowieso al wel de Hemel in geprezen. Maar ja… de ster op track 1 is onnavolgbaar: de zingende contrabas. Behalve Edgar Meyer kende ik geen contrabassisten die hun instrument zo kunnen laten zingen dat het menselijk wordt. Ook toen ik de kalimba’s hoorde in A Tender Trap, bloedmooi vermengd met neuriënde stemmen, spitste ik mijn oren weer, alleen maar om te ontdekken dat dit alweer het laatste nummer van het album was, en dat ik track 1 en 9 maar even op repeat moest gaan zetten.

Ik ken Peter nog van het conservatorium, waar we in de vrije ruimte het vak ‘Arrangeren en dirigeren’ volgden. Hij volgde toen de Masteropleiding Klassiek Contrabas en toen hij mijn amateuristisch in elkaar geknutselde arrangementjes even van blad weg speelde was ik al direct onder de indruk. Dat hij ook deel uitmaakt van Rotterdams (of zelfs ’s Neerlands?) tofste ensemble De Bezetting Speelt naast het Utrechtse Rosa Ensemble is misschien wat overtuigender dan deze persoonlijke herinnering. Dan blijkt hij dus ook nog te kunnen zingen.

Vera kende ik nog niet, maar dat is mijn schuld, niet de hare. Ze is al sinds haar zestiende actief als singer/songwriter en heeft al twee studioalbums op haar naam staan, Leave a Line (2009) en Bubbles and Bones (2011). Maar sindsdien werkt ze nauwer met Peter samen en wordt er volgens de biografie van Sommerhus “meer uit twee levens geput”. Hoe organisch dit moet zijn gegaan, straalt als een warme gloed van deze cd af. Iedereen die twijfelt of het wel zo verstandig is om met zijn partner samen muziek te maken, zou naar Sommerhus moeten luisteren.

Als ik mijn rijtje Beste Muzikanten Aller Tijden opnoem, dan zijn dit allemaal instrumentalisten: contrabassist Edgar Meyer, violist Joshua Bell, mandolinist Mike Marshall, banjoïst Béla Fleck, fagottist Paul Hanson en violist Stanislav Paluch. Wat ik altijd verschrikkelijk mis in de muziek van deze heren is zang. Zo af en toe doen de heren er eens even een liedje tussen, maar wat is dan ook altijd het geval; zodra er een zanger(es) bij wordt gehaald dan nemen de heren een hele bescheiden positie als begeleider in, en wordt er netjes een gestructureerd veld uitgetekend waarover het liedje gezongen kan worden.

Ik heb nog niet of weinig meegemaakt dat de instrumenten en de zangers samen zingen alsof ze gelijkwaardig aan elkaar zijn. En hoewel ik daar bij Sommerhus ontzettend op hoopte, gebeurde het daar ook niet. Of misschien alleen maar nog niet. Want ook al hebben Vera en Peter jarenlang samengewerkt, het feit dat ze qua muzikale inbreng gelijkwaardig zijn is nog maar heel pril. En als dat net zo organisch blijft gaan als tot nu toe is gebeurd, zou dat zich kunnen ontwikkelen op een behoorlijk revolutionaire manier. Want hoeveel Nederlandse bands ken je nou eigenlijk waarin twee mensen zo steengoed driestemmig kunnen zingen?