A Horse Prancing
cd-ep
pop / country / rock

In mei 2013 werd de muziekscene verrijkt met een frisse wind. De band Horseshoe Creek presenteerde in een stampvol Podiumcafé De Boerderij hun zelfgetitelde debuut-ep. De formatie, bestaande uit (ex-)studenten van de Zadkine Popacademie te Rotterdam onderging daarna een aantal bandwisselingen en is in oktober helaas ter ziele gegaan. De ep is er echter nog en die is zo goed dan we deze niet onbesproken kunnen laten.

Horseshoe Creek heeft een geheel eigen sound. De ep bevat vijf liedjes die stuk voor stuk enorm catchy zijn. We horen invloeden van pop, rock en country uitgevoerd door muzikanten die hun instrumenten en stembanden één voor één subliem beheersen en benutten. De ep is opgenomen en geproduceerd door gitarist en mede-songwriter Elmar Peters. Alle liedjes zijn opgenomen in Tightest Studio, Elmar Peters’ homestudio, maar klinken dusdanig strak en vrijwel perfect afgemixt dat ze doen vermoeden in een professionele studio te zijn opgenomen. Vakwerk.
Wat tevens als vakwerk bestempeld kan worden, zijn de schrijfvaardigheden van frontvrouw en songwriter Lisa de Bruijn. Niet alleen zijn de songs pakkend en verrassend, ook heeft Lisa een heldere en prettige stem om naar te luisteren.

De ep trapt af met het nummer Season Train. Een typisch en bijna Amerikaans-aanvoelend countryrock-liedje. Deze song is vrolijk, catchy en bevat geweldige koortjes waar niet alleen Lisa maar ook backing vocaliste Soraya van der Struif een groot aandeel in heeft. Net als in alle andere songs vervult zij haar taak subliem en geeft ze de liedjes net dat kleine beetje extra diepte, wat het geheel nog prettiger maakt om naar te luisteren.

Het tweede nummer is Singing Birds. Een feel-good liefdesliedje waaraan alles klopt. Strak drumwerk van Gijs de Waal (inmiddels geheel terecht student aan de Rockacademie) en sologitarist Arthur Sibum toont zich naast de gitaar ook heer en meester op banjo en lapsteel.

Dan volgt het nummer wat mijns inziens laat horen waar Horseshoe Creek voor staat. How A Country Girl Parties is een radiowaardig liedje, dat het bij live-optredens van de band altijd goed doet. In dit nummer komt de sterke rol van toetseniste Sara Lewensztain pas echt naar voren. Na een geniale bridge volgt een heuse orgelsolo, iets wat ik zelf als toetsenist zijnde altijd maar al te graag zie in een popliedje.

Dat Horseshoe Creek goed met het country-genre om kan gaan blijkt in het volgende nummer Cow On My Side. De titel zegt eigenlijk al genoeg en de muziek sluit hier perfect op aan. Het nummer bevat een typisch countryritme en een erg sterke tekst. In de solo toont gitarist Arthur Sibum nogmaals zijn kunsten. Ook Leroy Klein bewijst dat hij een ontzettend strakke bassist is.

Dit is typisch zo’n plaat die eigenlijk veel te snel afgelopen is, maar afsluit met een absolute knaller. Thousand Stars is wat mij betreft de beste track van de ep. Hier kan iemand als Taylor Swift nog een puntje aan zuigen! Een mooie melodielijn, een sterk arrangement en verrassende passages. Toetseniste Sara Lewensztain haalt een heus strijkorkest uit haar keyboard, wat bij dit nummer niet beter had kunnen passen. Een commercieel klinkend pareltje wat ook zo op de radio voorbij zou kunnen komen. Drummer Gijs de Waal voorziet de song van strakke drumfills en gitaristen Elmar Peters en Arthur Sibum laten zich wederom van hun beste kant zien, waarbij laatstgenoemde ng maar eens afsluit met een prima solo.

Horseshoe Creek heeft in haar korte bestaan met deze ep desondanks een knap staaltje werk afgeleverd, waar weinig op aan te merken is. Ik hoop dat de bandleden, in wat voor samenstelling dan ook, vlug weer op de planken zullen staan.

Thomas Florusse