Bulb
lp / download-album
noise pop / post-punk / shoegaze
Katzwijm Records

The Sweet Release Of Death geniet al enige tijd een goede naam in de levendige Rotterdamse undergroundscene en daarbuiten. Niet vanwege volle tourschema’s of veelvuldige releases, maar meer vanwege incidentele optredens samen met gelijkgestemde acts op locaties buiten het gevestigde circuit en daar indruk maken. En zo nu en dan een demotrack of clip posten zoals het fraaie Haze.

Op zaterdag 22 februari jl. was het dan zover en presenteerde dit trio haar debuutalbum in Roodkapje. Ze deden dit met een kort, gedreven, goed klinkend en daardoor heel overtuigend optreden dat de nodige verwachtingen voor het album schept.

Het album trapt af met het jachtige Ghosts In Fur Coats waarin meteen alle kenmerkende elementen van het groepsgeluid goed naar voren komen; stuwend drumwerk, heftige gitaarerupties en praat-vocalen met die typische ‘sexy’ Kim Deal articulatie. Hierna het korte no-wave instrumentaaltje Le Petite Poire gevolg door Don’t Fall In Love With Strangers met een heerlijk krassende gitaar, één van de hoogtepunten van de plaat wat mij betreft.

In het heftige Less Than neemt gitarist Martijn Tevel de leadvocalen op zich en dit geeft een hele andere lading aan het totaalgeluid. Deze song klinkt vooral ook door het volle baswerk lekker dik. En de tweede stem door Alicia Breton maakt het echt af! Zou best een live favoriet kunnen worden.

Door met 30 Dances. Een vlot doormalende song waarin de vocalen sowieso sneller zijn en bij vlagen ook meer in het geluid verborgen lijken te liggen dan in de voorgaande tracks. Het gebruik van echo en galm is echter door producer Corno in hele goede banen geleid, waardoor dit effect nergens ‘te’ wordt en afleidt van de song op zich, knap.

The Sweet Release of Death – 30 Dances

Het uitgesponnen Substructure tenslotte trekt je de song in en bouwt kalm op naar een intense tweede helft (a la Sonic Youth ten tijde van Kill Yr Idols). Een sterk einde van een gevarieerde a-kant!

De b-kant opent overdonderend met het wat eendimensionale Ice King, dat hierdoor iets bezwerends krijgt. De pratende mannenstem bokst samen met een tweede, softe damesstem op tegen logge oerdrums van Sven Engelsman. Het exploderende einde komt niet als een verrassing, maar is wel weer sterk uitgevoerd.

Remember Moonlight is een wat snellere song waarin de gitarist flink van leer trekt. Vervolgens het korte intermezzo Polish Moon dat ongetwijfeld iets van doen zal hebben met de trip naar Polen waarbij de band op het Sounddrive Festival in Gdansk mocht aantreden. Het vormt een geinige afwisseling.

De jubelende uitvoering van Your Dead Body In My Basement pakt vervolgens weer de aandacht en is eigenlijk over voordat je er erg in hebt. Dan belanden we in de krachtige afsluiter IW en komen eigenlijk alle elementen die we langs hebben zien komen nogmaals terug. Going out with a bang! Een fraaie afronding van de plaat.

Bulb is een album geworden dat, mede vanwege de puike productie, mijn verwachtingen inlost en uitnodigt tot meerdere beluisteringen. Als kritiekpuntje zou je kunnen constateren dat de songs in essentie nogal eens terugvallen in hetzelfde patroon, en dan bedoel ik iets anders dan ‘een specifiek groepsgeluid’. Dit gebeurt voornamelijk met de manier en het tempo van zingen, de gebruikte sounds en de spanningsbogen binnen de songs. Het uitwerken van songs dus. Storend is dit echter niet want de nummers zijn zeker geen kopieën van elkaar en deze band is al helemaal geen one-trick-pony. Bovendien kun je aan (nog) meer variatie op dit vlak werken.

Tevens wordt bewezen dat de ‘magie’ die liveoptredens soms hebben zich niet zomaar in de studio laat vangen. Het blijken keer op keer twee fenomenen te zijn die een andere benadering vergen. Naast individueel spelniveau denk ik dat deze magie of intensiteit door een album als geheel, vooral door de kwaliteit, diversiteit en aansprekendheid van het songmateriaal kan worden opgeroepen. Dit vergt meestal veel geëxperimenteer tijdens de songwriting. Overigens een uitdaging waar bands uit ieder genre mee om moeten gaan, waarbij de misvatting veelal is dat je al snel denkt de identiteit van de band hierbij te verliezen.

Gelukkig laat The Sweet Release Of Death op Bulb al een behoorlijke rijkdom aan ideeën horen. Waardoor het meer een kwestie van ervaring en de songwriting durven uitdiepen is voordat op plaat net zo’n verpletterende indruk wordt gemaakt als live en alles eruit komt wat er inzit. In ieder geval is dit alvast een debuutalbum om trots op te zijn. Een goede prestatie met veel perspectief voor een volgende plaat. Tot het zover is geniet ik van Bulb. Mijn advies aan de lezer; aanschaffen dit album!!