Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. The Hobknobs vertrok vorig jaar richting Engeland en Frankrijk voor een aantal shows. Meer over de tour lees je in het volgende verslag!

Dag 1 – 24 juni, Parijs
We hebben het plan opgevat om vroeg uit Rotterdam te vertrekken, zodat we in de middag nog wat tijd hebben om door Parijs te slenteren. Dat plan laten we snel varen. We rijden op ons dooie akkertje Rotterdam uit en zijn net op tijd bij La Pointe Lafayette, het café op de hoek waar we vanavond spelen.

Achterin het café zit een trappetje dat leidt naar een kleine kelder, waar met enige regelmaat optredens plaatsvinden. In 2018 speelde ik er al eens met Lewsberg, drie jaar geleden waren we er met Kwartet Niek Hilkmann, ditmaal met The Hobknobs. We spelen vanavond samen met Diana Vaughan, een duo uit Parijs dat kleine liedjes afwisselt met luide nummers.

Het is lekker weer, dus na afloop brengen we nog wat tijd door op het terras. Maar niet te lang, want we moeten nog een stukje rijden richting onze slaapplek, ergens tussen Parijs en Calais, waar we morgen de trein naar het Verenigd Koninkrijk zullen pakken.

Dag 2 – 25 juni, Londen
We hebben het plan opgevat om op tijd richting Calais te gaan rijden, zodat we over binnendoor weggetjes kunnen rijden met de raampjes naar beneden. Dat plan laten we snel varen. We gaan net iets te laat weg, maken nog een tussenstop bij een supermarkt om roze wc-papier te kopen, razen over de snelweg en komen maar net op tijd in Calais aan.

Daar komen we erachter dat we de posters die we hebben laten drukken om een klein beetje bij te kunnen verdienen tijdens deze tour in Parijs hebben laten liggen. Spijtig, vooral ook omdat de cassettes die we voor de tour hadden besteld niet op tijd geleverd zijn, waardoor we nu helemaal geen extra inkomsten zullen hebben, en volledig afhankelijk zijn van de – met alle respect – geringe gages. En de bijdrage van de Popunie, natuurlijk.

De rest van de reis verloopt voorspoedig, en we komen keurig op tijd aan bij de Shacklewell Arms, waar we vanavond samen met Distraction4ever uit Canada spelen. Ook hier zijn we eerder met Lewsberg geweest, in 2019 en in 2022. Soundchecks met The Hobknobs zijn vrij eenvoudig, waardoor we over het algemeen veel tijd te doden hebben voor de avond begint. Vanavond besteden we die tijd aan een zoektocht naar eten. We vinden iets naar onze gading bij All Nations Vegan House op Stoke Newington High Street.

Het is lekker weer, dus na afloop hangen we nog even voor de deur. Tot de bar sluit en het tijd is om richting ons hotel te rijden, een Travelodge nabij het vliegveld van Heathrow.

Dag 3 – 26 juni, Bristol
Vanavond openen we voor de Amerikaanse band Horsegirl in Bristol. We hebben het plan opgevat om eerst naar Thekla, de boot waar we spelen, te rijden om daar direct onze spullen uit te laden zodat we daarna rustig aan kunnen doen in ons appartement en misschien nog even door Bristol kunnen banjeren, maar dat plan laten we snel varen. We doen rustig aan, rijden eerst naar het appartement om in te checken en komen vervolgens precies op tijd bij Thekla aan voor onze soundcheck.

Op de boot stoot ik meermaals tot bloedens toe mijn hoofd. Tegen brandblussers, speakers en plafonds. Vlak voor het optreden spreken we af met Katy J. Pearson. Zij had begin mei na haar optreden in Rotown een schoen laten liggen en die geven we vanavond terug.

De mensen van Horsegirl zijn minstens even sympathiek als hun muziek, maar helaas spelen ze morgen al heel vroeg op Glastonbury, waardoor we geen tijd hebben om na afloop van het concert nog wat met elkaar te drinken. Maar het is lekker weer en we hebben dorst, dus we gaan met wat vrienden mee naar de Golden Guinea, een pub niet ver bij de zaal en onze slaapplek vandaan. Daar krijgen we trek en zin in een wandelingetje. Er is niet veel meer open, waardoor het met die wandeling wel goed komt.

Dag 4 – 27 juni, York
Alle plannen die we voor vandaag hebben, kunnen we snel laten varen. Er staat zo veel file dat we over de rit naar York, die normaal zo’n vier uur zou moeten duren, maar liefst acht uur doen. We komen net op tijd aan bij de Arts Barge om de eerste band te zien. Een soundcheck zit er dus niet meer in. De Arts Barge is een oude boot die aan de binnenkant op een grote eierdoos lijkt. Om het podium staan stoeltjes opgesteld, op het podium ook. Het geheel doet ontspannen aan.

De andere twee bands, Speedway Star en Troutflies, geven zeer charmante optredens ten beste. Tijdens ons optreden kijkt een bezoeker toe door een opening in het dek. We ontmoeten Creekbed Carter, een countryzanger uit Texas, die een week later op het Rotterdam Bluegrass Festival zal spelen. We zijn dan net terug in het land en maken plannen elkaar daar weer te zien.

Na afloop van het optreden worden we meegenomen naar een feestje ergens op een bovenste verdieping. Dat loopt echter al op zijn einde en er wordt nog maar mondjesmaat gedanst. Bovendien is het lekker weer, dus we halen wat te drinken bij een nachtwinkel en hangen nog even langs het water. We slapen vanavond in een groot huis naast een kerk. Ons raam kijkt uit op het kerkhof. De volgende ochtend zullen we gewekt worden met orgelspel.

Dag 5 – 28 juni, Coventry
We hebben het plan opgevat om nog even York in te gaan voor we richting Coventry vertrekken, om daarna onderweg nog ergens te ontbijten. Dat eerste duurt wat langer dan gepland, de ontbijtplannen moeten we laten varen. Voor we naar Just Dropped In rijden, de platenzaak waar we vanavond spelen, checken we alvast in in ons hotel. We krijgen een piepkleine en heel warme kamer. We vragen om een ventilator, maar het stokoude mannetje achter de receptie geeft ons in plaats daarvan een verwarming.

We spelen vanavond samen met The Sunbathers, een uitermate sympathiek echtpaar dat  sympathieke muziek maakt. Na het optreden praten we nog even na met enkele bezoekers, onder meer over het traveling salesman-probleem. We horen dat de volgende middag een folkmuzikant met autoharp zal optreden in Just Dropped In, en vatten het plan op daar naartoe te gaan. Het is lekker weer, dus voor we naar onze hotelkamer gaan maken we nog een kleine wandeling door de stad, en halen we wat te drinken en eten bij enkele lokale horecagelegenheden.

Dag 6 – 29 juni, Oxford
We komen erachter dat onze hotelkamer maar twee handdoeken heeft. En geen spiegel. Bij navraag bij de receptie, waar het oude mannetje inmiddels heeft plaatsgemaakt voor een iets jongere vrouw, blijkt dat we eigenlijk een extra kamer hadden moeten krijgen, en dat deze kamer eigenlijk een single room was. We hebben heerlijk geslapen, dus we maken er geen probleem van.

De rit van vandaag is niet lang, dus we kunnen het heel rustig aan doen. We ontbijten langs een pittoresk kanaaltje en rijden terug naar Just Dropped In voor het optreden van de autoharpist. Vervolgens op naar Oxford, waar we op het eendaagse evenement ‘Oh, Community’ spelen.

Dat vindt plaats op een industrieterrein net buiten de stad. Het is heel lekker weer, op het randje van te lekker, dus een deel van de bands is naar buiten verplaatst. Daar spelen ze in de volle zon, dus we vinden het niet erg dat wij binnen spelen. Na ons optreden maken we nog een wandeling in de buurt van het industrieterrein, en we komen terecht in een minuscuul natuurgebied.

Als het evenement is afgelopen, rijden we naar het huis van Aiden, de organisator. Lewsberg en The Klittens hebben beide meerdere keren in zijn aangenaam rommelige huis geslapen, dus het voelt als thuiskomen. We halen nog wat versnaperingen bij winkels in de buurt en gaan terug naar het huis, waar we naar enkele optredens op Glastonbury kijken die via een beamer op de muur worden geprojecteerd.

Dag 7 – 30 juni, Nottingham
We hebben het plan opgevat om het vandaag heel rustig aan te doen. We halen ontbijt in de supermarkt en nuttigen het in Aidens achtertuin. Daarna rijden we naar J.T. Soar in Nottingham, waar we ondanks ons lage tempo veel te vroeg arriveren. Phil en Amy, die de avond organiseren, zijn er al, dus we kunnen snel uitladen en opbouwen. Ook J.T. Soar voelt als thuiskomen. Phil en Amy hebben Lewsberg en The Klittens de afgelopen jaren net als Aiden meermalen verwelkomd. J.T. Soar is de oefenruimte en opnamestudio van Phil.

Concerten vinden plaats in een van de ruimtes op de begane grond, net groot genoeg om naast een band ook wat bezoekers te herbergen. Possum Kid opent de avond. Normaal gesproken een volledige band, maar vanavond treden ze in kleinere bezetting op. De reden hiervoor is niet helemaal duidelijk; er zijn weliswaar een paar zieken in de band, maar die staan allemaal op het podium.

Na afloop van het concert gaan Phil en Amy snel naar huis, want Phil moet de volgende ochtend samen met de mensen van Sleaford Mods een reclamespotje opnemen voor het nieuwe tenue van Nottingham Forest. Het is lekker weer, dus we hangen nog even met wat bekenden en onbekenden bij de ingang, voordat we besluiten met zijn allen naar de pub om de hoek te gaan, waar de drank goedkoop is, maar de meeste bezoekers desondanks andere verdovende middelen lijken te gebruiken.

Dag 8 – 1 juli, Norwich
We hebben helemaal geen informatie ontvangen over het optreden van vanavond in The Holloway in Norwich, en dus hebben we ook geen plannen kunnen maken. We ontbijten in het centrum van Nottingham en brengen het traditionele, welhaast obligate bezoek aan de kinderboerderij, waar ik minstens zo traditiegetrouw tamelijk terneergeslagen vandaan kom. We houden het dan ook snel voor gezien en rijden richting Norwich.

Veel later dan kennelijk door de organisatie verwacht komen we aan bij The Holloway, een charmante boekwinkel met dito aanbod. De kelder wordt gebruikt voor concerten. Hoewel je het wellicht niet zou verwachten, blijkt Norwich een waar kunstenaarsdorp te zijn. De mensen van Germ Lattice, dat een paar weken eerder in WORM speelde en een van de mooiste platen van vorig jaar maakte, zijn er.

En onlangs is twee derde van Weak Signal van New York naar Norwich verhuisd. Een bijzonder weerzien, want met die band speelden we in 2023 met Lewsberg het laatste optreden van onze tour door de Verenigde Staten. En we ontmoeten nog een Amerikaanse muzikant, een man uit Philadelphia die na een bezoek van een paar uur aan Norwich besloot te emigreren.

De organisator van de avond speelt in The Field Group, de band die vanavond voor ons opent. Het is gruizig en collageachtig en komt goed tot zijn recht in de vrijwel volledig donkere kelder. Het is lekker weer, dus na afloop zoekt iedereen snel de laatste restjes daglicht op voor de etalage van The Holloway. Maar het is een dinsdagavond in Norwich, dus het wordt niet al te laat. We hebben nog niet gegeten, dus voordat we naar onze Travelodge rijden bezoeken we een wegrestaurant. Ook kopen we nog wat te drinken bij een tankstation. Er is helaas niets op tv vannacht, dus we nuttigen onze aankopen op deze laatste avond in gepaste stilte.

Dag 9 – 2 juli, Rotterdam
We hebben gisteravond het plan opgevat om nog ergens te gaan zwemmen voordat we teruggaan naar het vasteland. Maar het is vandaag fris, regenachtig en bewolkt, dus dat plan laten we snel varen. We halen ontbijt en rijden zo snel als nodig richting de Eurotunnel. In Frankrijk kruipen we weer richting de rechterbaan. Ook vandaag verloopt de reis buitengewoon voorspoedig.