Skinwalkers
- Mister Personal
Een van de meest hardwerkende mensen in de hiphop-scene van Nederlandse bodem heeft een nieuw project. Sterker nog, tijdens het schrijven van deze recensie heeft hij een gelijknamige tape uitgebracht, maar dan het tweede deel ervan. De volgende letters zullen een sfeerschets vormen van wat je kan verwachten van het album Skinwalkers van Mister Personal.
Alle rugzakdragende mensen die klagen en eeuwig blijven volhouden dat de hiphop uit de jaren ’80 en vooral jaren ’90 de beste in zijn soort is, zullen blij worden van dit project. Dit heeft niet alleen te maken met de zeven beats die op het album staan, maar vooral de manier van rappen.
Een semi-agressieve en rauwe uitspraak van woorden, waarbij vooral de nadruk op de laatste woorden van de zin worden gelegd. Dit zorgt ervoor dat op het gehele album de ‘flow’ van Mister Personal blijft rollen. Deze manier van rappen zal in de smaak vallen bij de bovenstaande rugzak dragende hiphop-fans, een manier van rappen die vooral toegepast werd aan de oostkust van Amerika in de jaren negentig.
Menig hiphop-fan zal al bekend met hem zijn en zoals z’n naam enigszins al doet vermoeden, zijn z’n teksten erg persoonlijk. Hij geeft zijn mening duidelijk weer op deze zeven tracks tellende ep. Een persoonlijke mening geven is niet zo moeilijk.
De kunst zit hem echter in de overtuiging die je toepast bij het geven van een mening. Hierdoor respecteer je de mening en de visie van Mister Personal, ondanks je het er misschien niet mee eens bent. Hij neemt totaal geen blad voor de mond en durft moeilijke onderwerpen aan te snijden. Nog belangrijker, ik heb tijdens het luisteren de hele tijd het gevoel gehad dat hij volledig achter zijn eigen mening staat en dit op elke track zonder enige twijfel weet te uitten.
Het is goed om te zien dat hij ook labelgenoten heeft uitgenodigd om hem te versterken op dit project. EastGarden artiesten StarrLight en Big Huey zijn op de tape te horen op een verfrissende manier. Waar StarrLight zorgt voor een rauwe en scherpe (op een goede manier) verse, zorgt Huey voor soulful refreintjes. Echter snapte ik de volgorde van de tracks niet helemaal. Op track 4, 6 en 7 staat een refrein van Big Huey. Dit had misschien beter verdeeld kunnen worden zodat het voor enige afwisseling zorgt.
Dit is dan ook mijn grootste punt van kritiek, al mag ik dit eigenlijk helemaal geen kritiek noemen. Als je eerder een project van deze goudeerlijke rapper hebt gehoord, weet je exact wat je aan deze tape hebt. Geen muzikale verrassingen. Het is ook nooit goed, als een rapper de commerciële kant op gaat zeuren we. Als een rapper ervoor kiest om ’true to the game’ te blijven, benoemen we dit als “meer van hetzelfde”. Is dat een idee voor een onderwerp voor een volgende track?
