Fruit Basket EP
- Mango Orange
Als ik een recensie voor een plaat schrijf zoek ik informatie op over de artiesten, naast het beluisteren van het product. Over dit duo is niet veel informatie te vinden, toch heb ik geprobeerd meer over hun te weten te komen.
Kun je even nagaan hoe lastig het op Google is als een groep artiesten voor de naam Mango Orange heeft gekozen. Ik dacht misschien moet ik wat specifieker zijn, en laat ik de naam van het album opnemen in de zoekterm. Zonder enige verassing zorgt de titel Fruit Basket EP ervoor dat je nog dieper duikt in de gezonde databasen van het internet. Gelukkig bestaan er ook media zoals Youtube, Soundcloud en Spotify.
Op de intro track California worden we hoogstpersoonlijk door de rapper zelf verwelkomd op de tape. Dit doet hij op een dusdanige nonchalante manier, dat de toon direct is gezet. Wat je van de rapper op de rest van de tape hoort ligt in het verlengde van de eerste track.
Het duo bestaat uit een rapper en een beatmaker. De rapper heeft ervoor gekozen om in het Engels te rappen. Er is niets mis met zijn uitspraak of intonatie, waardoor het geen verkeerde taalkeuze is. Echter zijn de flows die hij over de beats heen rapt erg simpel, ook de onderwerpen waarover hij rapt zijn niet nieuw te noemen. Er zit gelukkig wel energie in zijn stemgebruik, waardoor het niet saai wordt, maar toch is dit dus niet het hoogtepunt van de tape.
De beats daarentegen zijn een heel ander verhaal. Als audio-autist wil ik alles labelen, in hokjes plaatsen en vergelijken met andere artiesten. Het fascineert mij dat het na een week nog steeds niet is gelukt. Dit is eigenlijk een lange omweg om te zeggen dat de beats erg origineel zijn.
De harde drums dreunen in een laag tempo met op de achtergrond jazz samples. Jazz samples in hiphop is niets nieuws, vaak gaat het gepaard met stoffige drumbreaks voor een rauwe vibe. Op deze tape is er voor gekozen om de jazz samples achter harde basslines en harde, maar laag tempo drums te zetten. Muzikaal levert dit een unieke vibe op die ik niet eerder heb gehoord.
Op de track Jungle hoor je precies welke vibe ik bedoel. Er wordt geknipt en geplakt met een ouwe jazz track. Je hoort een saxofoon die afgewisseld wordt met piano noten. Na een aantal maten komen de bewerkte drums en bass in de track. Vooral op deze track komt de rapper het meest energiek over.
De tape voelt zo kort. Het voelt alsof je het aan zet, en het zo over is. De tape telt twaalf tracks en is eigenlijk helemaal niet kort. Misschien geeft dit aan dat ik het tof vind en dat ik helemaal niet wil dat de tape bij het einde is gekomen?
Als het duo ooit nog een project samen gaat maken, ga ik het zeker checken. Ik hoop wel dat de rapper dan net iets meer zijn best doet, want dat verdienen de beats meer dan zeker.
Het is druk in Tokyo en mensen lijken het er over het algemeen naar hun zin te hebben. Er hangt in ieder geval geen chagrijnige sfeer op straat. Ook is dit de eerste stad waar mensen hun smartphone kunnen gebruiken zonder een ander voor de voeten te lopen of te vertragen. Er wordt overal flink gegeten en de winkels zijn onophoudelijk. Ik zoek naar de obscure winkeltjes met vhs tapes en rare platen (die er in overvloed zijn), maar ik kom ook op plekken terecht waarbij het lijkt alsof ik in een labyrint van De Bijenkorf terecht ben gekomen.
Tokyo op z’n best
De sfeer zat er al goed in en toen ik eenmaal begon te draaien ging het dak eraf. In een motoriek die ik alleen in Japan heb meegemaakt danste het publiek uitzinnig op mijn herrie. Het werd een compleet andere set dan in Dommune. Dit bleek achteraf prettig, want de meeste bezoekers bleken ook het gestreamde optreden te hebben gezien.