Juist de liedjes waar ik onzeker over was, worden fantastisch ontvangen

Toen ik vorige zomer aan dit project – Morgen Zal Ik Thuis Zijn – begon, had ik één gouden regel: ik zou niet schrijven over mijn dochter, die eerder dat jaar geboren is. Het leek me cliché, zoetsappig en ik was als de dood dat mijn muziek zijn scherpe kantjes zou verliezen. Het voornemen bleek een lege huls (net als dat van de sportschool – binnenkort ga ik écht).

Onlangs ging hier, op de – erg fijn geworden – nieuwe website van Popunie, de single Kind Van De Wind in première; een lied voor mijn dochter. Ik ben blij dat ik mezelf dat heb toegestaan, al had ik daar een beetje hulp bij nodig.

Zo doen we dat al jaren

Een voorstelling of een album moest het worden, bedacht ik. Dat is wat ik al jaren doe, ik ben immers liedjesschrijver. Gewoon: wat onderwerpen kiezen en twaalf nieuwe liedjes schrijven. Een paar melancholische en een paar luchtige. Dan zorgen dat er nog wat samenhang in de teksten zit en voilà: we kunnen weer zalen gaan aanschrijven of we alsjeblieft mogen komen spelen en journalisten op bier trakteren om een interview of een recensie los te peuteren. Opdat we geluisterd worden en weer wat shows kunnen spelen. Want: zo doen we dat al jaren, dat is hoe het werkt.

Maar waarom?

‘Waarom ga je nu al uit van díe vorm?’ vroeg Lucas de Man tijdens onze eerste meeting voor dit project op een terras in Amsterdam. De tv-presentator en theatermaker begeleidde me bij het schrijfproces en raakte met deze vraag de kern. Omdat ik anders bang ben dat ik het niet krijg weggezet? Omdat de infrastructuur bij de festivals en theaters die ons moeten boeken zo gekaderd is? Omdat ik een verwachting heb van wat ons publiek van ons verwacht? ‘Ga maar gewoon eens schrijven over wat je bezighoudt’, zei Lucas. ‘En durf ook de lelijke kant van jezelf te laten zien.’

Nieuwe inspiratie

Ik schreef, ik onderzocht en liet mijn kader los. Het werd een project in plaats van een album of een voorstelling. Met andere kunstenaars ging ik in gesprek over het vaderschap. Dàt is wat me momenteel bezighoudt. Doe ik het goed als papa? Hoe combineer ik het met mijn werk? Hoe doen anderen dat? Het thema dat ik vooraf zo schuwde, bleek de katalysator voor nieuwe inspiratie.

Podcast

Het leverde een podcastserie en zeven liedjes op; allemaal gebaseerd op dat ene verboden onderwerp. ‘Herkenbaar’, is de meest gehoorde reactie op welke van de uitingen ook. Ik stelde me open op en hield het werk dicht bij mezelf (en ik bofte met twee fantastische muzikanten: Michiel van Iersel en Joris Sedee). Het leerde me wat ik al wist: er zijn geen verboden onderwerpen. De output als startpunt nemen; dàt levert lullige liedjes op. Juist de liedjes waar ik onzeker over was – te dicht bij mezelf misschien – worden fantastisch ontvangen. Dank, Lucas, ik kan weer een tijdje vooruit.


Vanuit het Brabantse is Marco Martens neergestreken in Rotterdam. De verhalenverteller en liedjesschrijver kreeg afgelopen jaar een dochter en sindsdien zoekt hij handvatten: hoe balanceer je tussen vrije tijd en ambities?

Abonneer je op de podcast van Marco via iTunes, Stitcher of Soundcloud of volg Marco Martens op Facebook om op de hoogte te blijven.

Copyright foto: Justina Lukiosite

Michel Banabila – Sound Years

  • Sound Years

  • Michel Banabila
    • Genre: Ambient
    • Release-type: lp, digitaal
    • Label: Tapu Records

Het is vreemd om een muziekrecensie te starten met het beschrijven van een hoes. Voor de hoes van de compilatie Sound Years van geluidskunstenaar Michel Banabila zijn foto’s gebruikt van Gerco de Ruijter. De foto’s deden me denken aan een bepaald deel van Andalusië aan de Spaanse zuidkust, namelijk het tuinbouwgebied tussen Murcia en Almería. Daar zijn uitgestrekte vlaktes van met plastic opgetrokken tuinbouwkassen te vinden.

Ooit, toen ik daar voor het eerst overheen vloog, op weg naar een vakantiebestemming aan zee, leek het vanuit de lucht of er grote glinsterende meren of zwembaden te zien waren. Nadat het vliegtuig de daling had ingezet werd pas zichtbaar wat de rechthoekige vlakken precies waren. Op de hoes een paar prachtfoto’s die inderdaad gemaakt zijn in de buurt van Almería met een aan een vlieger vastgemaakte camera.

Net als de foto’s vormen de diverse muziekstukken op dit album een geschakeerde eenheid. Alle oorspronkelijke tracks zijn aan elkaar gemixt tot twee langere stukken en zijn pas bij nadere intensieve beluistering van elkaar te onderscheiden. Dat is dan weer vergelijkbaar met de kassen op de foto’s. De hoes en plaat vormen wat mij betreft dan ook een zeldzaam mooie eenheid. Michel is een kei in het maken van abstracte en meanderende ambient met hier en daar knisperende en schurende geluiden. Zijn werk is vaak ook voorzien van warme sounds, al dan niet geproduceerd met gemanipuleerde samples van menselijke stemmen. Die combinatie is wat mij betreft kenmerkend voor Michel.

Het album Sound Years start met de niet eerder uitgebrachte prachtige track Close To The Moon. Het basismateriaal is uit de periode 2005 – 2016, waarbij ook twee tracks zijn gebruikt met anderen, namelijk Radio Spelonk met Oene van Geel en Yarra met Rutger Zuyderveldt onder de naam Machinefabriek. Wonderlijk hoe het Michel is gelukt om een ijzersterk album af te leveren, met dit materiaal uit verschillende periodes. Officieel een compilatie, maar in werkelijkheid een heerlijk consistente en toch gevarieerde eenheid. De volgende keer dat ik naar Andalusië vlieg gaat de digitale versie van Sound Years zeker mee op mijn mp3-speler.