Welke liedjes je beter niet kan draaien

Welke liedjes je beter niet kan draaien, een verhaal over liedjeskeuze.

Sommige liedjes leveren niet altijd de gewenste associatie op. Dat kan komen door het feit dat sommige songs bij een identiteit horen. Een mooie verduidelijking gaat over muziekvriend Bootsy Paul. Deze allround-dj draait onder andere al jaren bij Feyenoord. In een gesprek gaf hij aan veel stadionmuziek van andere voetbalclubs bij te houden. Nadat bij die club uit Amsterdam (vooruit Ajax) Bob Marley’s Three Little Birds een “anthem” werd was duidelijk voor Paul dat hij geen Bob meer in de Kuip ging draaien bijvoorbeeld.

Johan Cruyff speelde voor beide teams en zijn commentaar zou ongetwijfeld iets met “is logisch” zijn geweest. Bootsy is in de Kuip gaan draaien met de wetenschap dat één van zijn voorgangers We Are The Champions van Queen draaide in de rust van een voetbalwedstrijd van Feyenoord. Dat was bij een prijsuitreiking voor een jeugdteam van de Rotterdammers.

Desbetreffende song staat bekend als een triomflied van de eeuwige concurrent… Dat resulteerde in een fluitconcert, huilende jeugdteamleden op het veld en een boel onvrede. Bootsy kent niet alleen zijn, maar ook van anderen hun klassiekers. Zelfs het marginaal bekende Walking Down The Streets With My Nikes On was op zijn radar, de sponsor van Feyenoord is een ander merk dan in het refrein vermeld wordt. Een gesprek wat mij deed beseffen dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is wat je draait.

Respect voor Paul.
In mijn werkgebied zijn het vooral liedjes die ik om de tekst niet ga opzetten. De uit Libanon afkomstige bruid zit niet te wachten op The Human League’s dramatische lied The Lebanon, dat gaat over de burgeroorlog in de 80-er jaren. Lief en goed bedoeld van de aanvrager, dat zeker wel. Wat me verder te binnen schiet?

Duidelijk niet handig: Kanye West – Golddigger, Elvis Presley – Devil In Disguise en The Prodigy – Smack My Bitch Up. Vul zelf maar in waarom. Soft Cell – Tainted Love, Tracy Ullmann – (I Can’t) Break Away en Joy Division – Love Will Tear Us Apart: tenzij iedereen weet dat de bruidegom en bruid een knipperlichtgeschiedenis hebben op liefdesgebied valt het niet aan te bevelen om deze songs te laten horen.

Wat verder haaks op de sfeer van een trouwfeest staat zijn The Donna’s – 40 Boys In 40 Nights, Lilly Allen – Fuck You en Paul Young – Where Ever I Lay My Hat (That’s My Home). Wel doen, niet doen, misschien wel doen… : Rage Against The Machine – Killing In The Name Of (Fuck You I Won’t Do What You Tell Me). Heb je net eeuwige trouw beloofd ga je in de avond dit refrein meegalmen. Misschien is het mijn verbeelding…

Een lastige is Pennywise – Bro Hymn. Het is een meezing-kraker maar origineel is het liedje door de band geschreven ter ere van overleden vrienden en een latere versie is opgedragen aan overleden bandlid Jason Thirsk. Je kan de gok nemen, niet iedereen weet dat en al doen ze dat wel is het aan de andere kant ook weer een lied om het leven te vieren. Als je draait ga je vaker een relatie zoeken in teksten. Ik wel ieder geval. Een paar maanden geleden bijvoorbeeld draaide ik met andere dj’s samen op een feest, georganiseerd voor een jarige vriendin. Familie en vrienden, er waren veel mensen aanwezig. Meteen na een toespraak ging de eerste dj draaien. Hij startte met Andy Williams – Can’t Get Used To Losing You. Ik vroeg mezelf meteen af: “Jee, was ze iemand kwijtgeraakt, een familielid overleden of zo”? Dat soort zaken laten me dan niet meer los..

Okkie Vijfvinkel (1968) is net als Obelix bij zijn geboorte in een ketel met toverdrank gevallen. Vandaar dat hij al van jongs af als een bezetene in de weer is. Vooral met muziek! Door zijn eeuwige aanwezigheid in het uitgaansleven, zijn dj-werk en zijn avonturen als zanger en drummer van diverse bands, is hij een niet meer weg te denken steunpilaar uit de Rotterdamse muziekscene.

Interview: Lindi (DOUBLLE)

Cocktail van London Grammar en Nina Simone

Zangeres en liedjesschrijver Lindi is net zo jong als ambitieus. Hoewel ze pas 17 jaar oud is, ziet ze aan de horizon een muzikale loopbaan in Engeland of Amerika, omdat volgens Lindi haar muziek daar beter past. Maar eerst wil ze over vijf jaar een voorprogramma spelen in de grote zaal van Paradiso. Hoog inzetten, daar houdt ze van. De Popunie schoof aan bij Lindi.

De naam Lindi is nieuws, want tot voor kort vormde Lindi Konings samen met Lieke de Bondt het duo DOUBLLE. En niet zonder succes, want het duo deed mee aan Kunstbende en behaalde op het landelijke festival een mooie tweede plaats. Lindi en Lieke kenden elkaar al vanaf de brugklas, Lindi zong en Lieke speelde piano. Ze zijn nog altijd beste vriendinnen, maar toch is er iets veranderd. Want Lindi wilde méér, een eigen sound creëren, onder haar eigen naam. Net als bijvoorbeeld Adele dat doet.

Je bent ambitieus.

“Klopt ja. Ik wil hard werken en kijken wat ik er uit kan halen in de muziekwereld. Daarom heb ik de naam DOUBLLE veranderd in Lindi, mijn eigen naam. Lieke is het daar overigens mee eens hoor, ze gunt het me. Ze kent mij goed en weet wat ik wil. En we zijn nog altijd beste vriendinnen. Van kinds af aan wilde ik bekend zijn, veel optreden en groot worden als artiest”.

Wanneer bleek dat je artiest wilde worden?

“Op jonge leeftijd al hoor. Zo vroeg als ik me kan herinneren zong ik mezelf in slaap. En het podium heeft me altijd al getrokken. Ik ken geen angst daarvoor en ik praat makkelijk. In groep 8 op de basisschool kreeg ik de hoofdrol in de eindmusical. Mijn muziekleraar destijds, zijn naam is Jaco Dekker, complimenteerde me met mijn zangkwaliteiten. Vervolgens deed ik mee aan een talentenjacht in De Stoep in Spijkenisse, waar ik het nummer Ave Maria van Beyoncé zong. Ik ontving zo veel goede reacties dat ik meteen zangles ben gaan nemen om nog beter te worden. En toen kwam The Voice Kids”.

Daar zat je in het team van Ilse De Lange. Heb je veel van haar geleerd?

“Valt wel mee, maar deelname aan het programma heeft me wel een enorme boost gegeven. Het maakte me bovendien een stuk zelfverzekerder. Vanaf dat moment wist ik: ik wil gaan knallen, doorpakken en in de spotlights staan. Mijn ouders stimuleerden me en zeiden: ga iets in de muziek doen. Toen zag mijn moeder de MBO4-opleiding Albeda Muzikant Producer, een allround muziekopleiding, waar je alle kanten van het muzikant zijn leert. Dus niet alleen piano en zang, maar ook de zakelijke kant en de promotie”.

Het interview vindt plaats in een soort kantine van haar school in Rhoon. Een gebouw dat muziek ademt. Overal muzikanten in de dop, fanatiekelingen die een plek in de muziekwereld ambiëren. Instrumenten op verschillende plekken. Lindi straalt zelfverzekerdheid uit en praat makkelijk en graag. Links en rechts wandelen medestudenten met hun instrumenten langs.

De muziekwereld is groot. Hoe denk je jezelf bekend te maken?

“Nu heb ik al een vaste aanhang op social media en dat wil ik de komende tijd gaan uitbreiden. De naamsverandering van DOUBLLE naar Lindi is weer een mooie aanleiding om berichten te posten. Met de band zijn we een vaste set aan het opbouwen en ik schrijf locaties aan waar ik eerder heb opgetreden. We willen zo veel mogelijk het podium op”.

Wie zitten er in je band?

“Zoals ik al zei zit Lieke in mijn band, zij doet backing vocals en speelt piano. Verder ga ik spelen met Matthijs de Graaf op gitaar, Rik van Eck op bas en Joeri Wulffraat op drums. Mijn producer heet Bora Scheyen, met hem ben ik ook zó blij”.

In hoeverre wijkt de muziek van Lindi af het eerdere duo?

“We noemen het elektronische soul, een mix van akoestische en elektronische muziek. Mijn stem past daar goed bij. Die mix zie je ook terug in de muziek die ik zelf graag luister. Qua elektronica geniet ik van Lana del Rey, London Grammar, Aurora en Tom Odell. Maar ook Aretha Franklin en Nina Simone waardeer ik. Gooi dat in de blender en je krijgt mijn muziek: een cocktail van echte, ouderwetse soul en moderne elektronica”.

We hadden het al over je ambities. Waar wil je naartoe?

“Dat is een hele lijst, want ik weet wat ik wil en waar ik heen wil en alleen nog niet precies wanneer. Ik zou bijvoorbeeld heel graag meedoen aan het Eurovisie Songfestival. Verder wil ik een plaat gaan uitbrengen, als voorprogramma fungeren in de grote zaal van Paradiso en in Nederland landelijk bekend zijn. Hoewel de animo voor mijn muziek in ons land misschien niet zo groot is. Daarom droom ik ook al van een loopbaan in Engeland en Amerika, daar is een grotere markt voor mijn muziek. Mocht dat allemaal niet gaan lukken, dan blijf ik creatief bezig: gedichten schrijven of tekenen lijkt me ook tof om te doen. Maar ik stort me eerst volledig op de muziek”.