Ik woon in het land van roggebrood, blonde meisjes en duur design. Maar ook in het land van The Astroids Galaxy Tour, Alphabeat, Outlandish en The Raveonettes. Kopenhagen is mijn nieuwe thuis. Als songwriter, vocalist en producer voelde ik de behoefte Rotterdam achter me te laten, op zoek naar een nieuwe omgeving, verrassende struggles, verse luchten en inspiratie.

Kopenhagen en ik zijn geen liefde op het eerste gezicht. Mijn Hollandse directheid wordt niet altijd gewaardeerd en het lijkt best moeilijk dichtbij de Denen te komen. Ze zijn erg voorzichtig en hechten veel waarde aan hun eigen sociale omgeving. Stofzuigerzakken zijn moeilijk te verkrijgen [1] en de taal lijkt op Nederlands, maar als je goed luistert slaat het nergens op. Roggebrood vind ik niet zo lekker en alles is duur. Het duurt even voordat we vrienden worden, Kopenhagen en ik. Laat ik je meenemen in de reis naar die vriendschap toe. Het begint allemaal op een ongemakkelijke eerste avond in augustus.

Om de Deense muzikanten en hun wereldje te leren kennen, bezoek ik een aantal jamsessies en concerten. De eerste sessie bezoek ik met een vriendin (en vocaliste) uit Nederland, in bluesbar Mojo. Mojo is een sfeervol rokerig barretje, zoals je ze in Rotterdam ook kent (denk aan het oude Hemingway en de Riddert.) Er is hier bijna zeven dagen in de week live muziek en de zaak is altijd goed gevuld. Zo kun je er o.a. terecht voor fantastische African nights, Americana nights en blues nights.

Jamsessies zijn altijd een moeilijk ding. Veel mensen ervaren ze als ongemakkelijk. De sfeer kan heel gespannen zijn, wanneer er veel mensen tegelijk willen spelen en er rijen ontstaan voor het podium. Soms gaat een sessie te lang door, gebeurt er te weinig en durft niemand de leiding te nemen, waardoor het publiek en de muzikanten langzaam stikken in een cirkel van pijnlijke miscommunicaties. De Denen zijn een volk van regels en structuur, van sociale vastigheid en logica. Ze hebben hun eigen aanpak van het fenomeen jamsessie ontwikkelt en ik ben er nog steeds van in de war.

De host opent de sessie met de huisband en vraagt de aanwezigen zich in te schrijven op een lijst, die op het podium ligt. Al snel vult de lijst zich met instrumentalisten van allerlei slag. We zijn dat niet zo gewend, sessies met lijsten, dus we vragen aan de mensen om ons heen hoe dit precies werkt. De host, die veel van de aanwezigen – en hun kwaliteiten – kent, stelt teams samen die twee ‘nummers’ mogen jammen. Het idee is de balans en kwaliteit van de sessies te waarborgen door de iets mindere gitaristen in een team te plaatsen met sterkere bassisten, enzovoorts.

Er is geen ruimte voor spontane deelnemers en de ene dronkaard die sans gêne het podium oploopt wordt dan ook beleefd doch dwingend gevraagd te vertrekken. Mijn vriendin wordt ook glashard afgewezen als ze vriendelijk vraagt of ze zich bij het spelende team zonder vocalist mag voegen. Je MOET op de lijst, anders raakt men van slag. Daar waar de jams die ik uit Rotterdam ken draaien om spontaniteit, stippelen de Denen de avond compleet van te voren uit. Het geheel begint meer te lijken op een open mic sessie, waarin de gitaristen hun eigen nummers of covers spelen.

De situatie wordt vreemder en ongemakkelijker, maar onze schijtfactor neemt ook toe. Enkele drankjes verder schrijven we onze namen op de lijst en gaan de uitdaging aan. Eenmaal on stage stelt de drummer me een vraag waar ik geen antwoord op weet. Hij vraagt me welk nummer ik wil spelen. Ik stel voor om random een groove in te zetten, in een poging de boel aan het improviseren te krijgen. Maar hij snapt het niet helemaal. “Een blues in B-mineur dan?” roep ik wanhopig na een warrige woordenwisseling. Daar gaan we. De eindeloze akkoordendiarree in.

Het lijkt dus allemaal niet zo soepeltjes te lopen in mijn eerste contact met Kopenhagen. Ik kan vast verklappen dat het uiteindelijk allemaal wel losloopt… Meer lezen? Stay tuned! Wonderful Copenhagen #2 is onderweg.