Live-verslag: Third Christmas Day Party @ Grounds – begin van een traditie?

Terwijl Nederland zuchtte onder ‘code geel’ (wat vroeger gewoon een sneeuwbuitje heette), ging het er op zaterdagavond 27 december tropisch aan toe in Podium Grounds in het Rotterdamse Lloydkwartier. Rotterdammer Wijnand Schouten, die als fotograaf en floormanager verbonden is aan de zaal, organiseerde daar een Third Christmas Day Party.

Schouten organiseert vaker concerten. Zo is hij in zijn voormalige woonplaats Vlaardingen betrokken bij de concertreeks Zomerterras. Bij Grounds kreeg Schouten de vrije hand een avond te programmeren naar zijn eigen inzicht. “Ik hoop dat dit een terugkerend evenement wordt,” zei hij zaterdagavond, terwijl de eerste bezoekers binnendruppelden aan de Pieter de Hooghweg.  Inmiddels is bekend dat hij ook volgend jaar weer een Third Christmas Day Party organiseert en dat op 11 april 2015 “Rotterdam meets Den Haag” plaatsvindt, ook een event van Schouten.  Of die wens wordt bewaarheid, zou afhangen van het succes van deze ‘derde kerstdag’: succes in artistiek opzicht en -zeker vanuit Grounds- succes aan de kassa.

032 PaPaGoNi

PaPaGoNi

Op het affiche deze avond drie concerten op het podium van Grounds: de Rotterdams-Dordtse band PaPaGoNi, Rotterdammer Omar Ka en de reünie van de uit de jaren negentig stammende Foolmoonband, die hun laatste optreden, ook al een reünie, gaven met Oud en Nieuw 2012. Maar Grounds biedt ruimte aan veel meer dan alleen de grote zaal met podium. Schouten, die na omzwervingen in ondermeer Ooltgensplaat (Goeree-Overflakkee) sinds enkele jaren in Rotterdam woont, heeft een brede en muzikale vriendenkring en kon het voor de aankleding van dit kersttoetje dan ook grotendeels dicht bij huis zoeken.

084 Omar Ka met Kristja en Franciska

Omar Ka

De in West-Afrika geboren Omar Ka maakt al vijf jaar fula-muziek als hij naar Nederland emigreert en in Rotterdam terechtkomt. Omar’s fulamuziek bestaat uit ritmes en melodieën die hun oorsprong hebben in het nomadenbestaan van Ka, gecombineerd met moderne klanken uit Dakar. Hij komt in ’96 naar Nederland om zijn horizon te verbreden, maar blijft verlangen naar zijn roots. Zodoende haalt hij de in Afrika populaire Fula Band in 1999 naar Nederland voor een tour door de Benelux. Wijnand Schouten is echter al met Ka bevriend voor zijn emigratie naar Nederland.

Op deze ‘derde kerstdag’ weet het gezelschap heel Grounds direct enthousiast aan het swingen te krijgen. Aan het begin van het concert heeft Ka twee gastvocalisten op het podium: Kristja van der Hulst en Francisca Zee. Op dat moment al door alle bezoekers gezien omdat zij direct bij de ingang zorgen voor een ‘sound shower’; een warm muzikaal welkom met geïmproviseerde muziek, waarin vocalen worden gecombineerd met akoestisch gitaarspel van Kristja en belletjes, gongs, en harde en zachte klappen op klankschalen door Francisca. Hun ‘warme douche’ contrasteert hevig met de winterkou buiten en het is meteen duidelijk dat de bezoeker van deze Third Christmas Day Party direct een andere wereld binnenstapt.

Voordat de eerste band het podium betreedt, hebben zich in een van de zalen van Grounds al bezoekers gewaagd aan lekkere hapjes van De Olijventuin of een yogasessie met Maud Belmer. De eigenaresse van Steiger Yoga is overigens ook een huisvriendin van Wijnand Schouten.

015 PaPaGoNi

PaPaGoNi

De band PaPaGoNi, met in de gelederen leden uit het zuiden van Nederland naast muzikanten van Jamaicaanse origine, greep de gelegenheid aan om haar cd ten doop te houden. Michiel Moerkerk, de muzikant met de Jamicaanse roots, speelt afwisselend djembé en ngoni, een snareninstrument waaraan de band zijn naam heeft te danken. Het instrument wordt afwisselend bespeeld door Moerkerk en percussioniste-achtergrondzangeres Lauriane Ghils. Gitarist Ed van Dijk en bassist Paulus Kock kiezen op het podium voor een dienende rol en treden net als drummer Sander Berkvens niet echt op de voorgrond. De bijdragen van de drie muzikanten zijn zeer sterk medebepalend voor het bandgeluid, maar geen van drieën eist een solospot op. Dat geldt nadrukkelijk wel voor Tagus Traoré, de trompettist-vocalist die zijn bijdragen op een vrolijkmakende manier met veel show omgeeft. De échte frontman, leadvocalist Damani Leidsman is daarentegen weer vrij bescheiden in zijn voordracht. Maar wát een stem heeft die jongen!

Het zevental speelt tijdens het concert in Grounds alle nummers van hun debuut-cd. Het optreden is aangekondigd als cd-presentatie, maar vanwege wat problemen met de distributie zijn de fysieke exemplaren nog niet aanwezig. Desondanks zet een hele stoet aanwezigen zijn naam op een intekenlijst, zodat PaPaGoNi al verzekerd is van de eerste afzet van het debuutalbum.

Foolmoonband – Live in Podium Grounds

Als ver na middernacht de Foolmoonband de zaal tot een kookpunt brengt, bedenkt Schouten dat de reünie ‘‘toch echt wel naar meer smaakt’’. Of dat ‘meer’ er komt, zal de toekomst uitwijzen. Maar een vervolg op de Third Christmas Day Party lijkt met een zeer overtuigend bezoekersaantal van 200 (ondanks die vervelende ‘code geel’) vrijwel zeker, meldt de organisator na afloop.

Edwin Wendt

The Yes Please

the yes pleaseDebut
cd-album / download-album
lyrische pop / singer-songwriter

‘Bezwerende zwanenzang met raspende gitaren’ is een passend plakkaat voor het debuutalbum Debut van het Rotterdamse kwartet The Yes Please. De meerstemmige en veelal akoestische liedjes zijn jarenlang gerijpt in de geest én op de bank van songsmid Rob van Gameren en hebben tours in het buitenland doorstaan. Om een originele release kracht bij te zetten trok de band met zaklampen door het Natuurhistorisch Museum om te spelen tussen de kamelen en struisvogels…

Een onderhand zeer nieuwsgierige lezer kan melden dat The Yes Please een nogal voortreffelijke eerste plaat heeft afgeleverd. De sferische opener 40.000 gaat direct door merg en been. De samenzang met Marjoleine Molenaar is in veel nummers sfeerbepalend en doet soms denken aan het latere werk van Ozark Henry. Fraaie gelaagdheid, ruimte en dramatiek laten je soms ook door de Blaudzun-bril kijken, bijvoorbeeld in het ijzingwekkende Some Howl. Geen punt, want hierdoor distantieert The Yes Please zich vanzelf en ook noodzakelijk van het stereotype singer/songwriterwerk en kan een liedje als Long Day wellicht voor commerciële doeleinden worden opgepikt.

Alle dertien klein geboren pareltjes op Debut worden waar nodig besmeurd met strijkers, talloze gitaarlijnen, bas en drums, maar raken gelukkig nergens bevuild. Die balans is uiterst professioneel gevonden en de vlieger ‘dertien in een dozijn’ gaat hier alles behalve op. Debut draai je zowel op je eerste date als op een druilerige maandag. Voor een definitieve internationale doorbraak is wel nog een duidelijker en onderscheidend imago gewenst, zeker met het oog op eerder genoemde geestverwanten. Wanneer de cirkel van geluid en beeld nagenoeg perfect is moet een groot label wel op de knieën gaan. Yes please, gaat allen deze groep horen en zien!

Wil je meer weten van The Yes Please, ga dan naar hun website.

Jos Kamps