Het is weer zover; we openen het Rotterdamse outdoor festivalseizoen met de dag waarop we onze vrijheid vieren. Het Bevrijdingsfestival is dit jaar, mede door de zomerse temperaturen, zeer goed bezocht. Op een gegeven moment is het zó druk dat het principe één eruit één erin in werking treedt.
Het festival bestaat dit jaar uit drie podia en één daarvan is het Sena Talent Stage (powered by Popunie). De line-up van dit podium bestaat uit negen voornamelijk lokale acts in gevarieerde genres.
Aan de winnaars van de Sena Grote Prijs van Rotterdam 2015 in de categorie bands de eer de dag te openen. Southbound, het eclectische gezelschap rondom Roufaida Aboutaleb en danseres Andrea Renon, doet dit met verve. De band lijkt met elk optreden weer te groeien en we zijn benieuwd tot hoe ver ze uiteindelijk zullen reiken.
De Cenobites – de hardst werkende band uit Rotterdam (zo zeggen ze zelf) – zijn sinds midden jaren negentig niet weg te denken van elk podium waar een feest wordt georganiseerd. “Daar zijn we wéér!” weerklonk toepasselijk de kreet van zanger Dimitri Hauck. Inmiddels al toe aan hun vijfde album Aftermath (The Nuclear Sessions) én met een carrière van meer dan twintig jaar touren onder de armen zetten de heren met concertopener A Butcher’s Tale direct de toon; onverwoestbare demonische psychobilly. Kinderen, vooraan over de dranghekken glurend, werden na de eerste noten opgepakt door (over)bezorgde ouders. Onnodig, want de sfeer van saamhorigheid, swingende rebellie en vooral die van feest bracht pas halverwege de set een kleine moshpit aan de gang. En zelfs deze jongens en meisjes waren erg begaan met hun omstanders. Het gevoel van vrijheid kent vele uitingen.
De Cenobites speelden ondertussen onvermoeibaar door en droegen de set op aan hun onlangs overleden vriend Joey. Dertien nummers kwamen voorbij, met heerlijke refreinen, swingende baslijnen en catchy riedels die je de volgende ochtend nog door je brein voelt suizen. Met nummers van de eerste plaat (My Mission) tot aan de laatste (Midnight Madness) werd hun hele discografie eer aan gedaan. Nieuw in de band is bassist Ramon (Mad Sin, Body Bags, Frantic Flinstones) fungerend als een meer dan waardige vervanger van Cenobites-veteraan Peter Vogeli, die recent is geëmigreerd naar warmere oorden.
Na de laatste drie nummers Murderers Fate, Midnight Madness en Never Be Clever kwam er een einde aan 30 minuten Cenobites en ook deze show deed hun reputatie eer aan. Het publiek, vooral bestaand uit jonge gezinnen en nieuwsgierige bezoekers, bleef wat tam bij het energieke podiumgeweld, maar leverde een stevig applaus na afloop. Het zal de Cenobites allemaal om het even zijn. Als zonder meer een van de hardst werkende bands uit Rotterdam blijven ze terugkomen op plaatselijke, landelijke én internationale podia.
Volgende act op de rol, Omani, won de Sena Grote Prijs van Rotterdam 2015 in de categorie urban. Hun funky soul gaat er bij de welhaast tropische temperaturen van vandaag in als koek. Frontman Gianni Noten laat het publiek uit zijn handen eten met zijn energieke podiumperformance.
Ook de dames van DOOXS gingen er met een Sena Grote Prijs van Rotterdam vandoor in de categorie singer/songwriter en bewijzen vandaag dat dit volkomen terecht was. We horen liedjes met kop en staart die uitgevoerd worden met het geluid van nu. De volle, intrigerende beats van Aniek leggen een stevig fundament voor de aansprekende zang van Djoeke Boomsma.
Halverwege de line-up is het tijd voor één van de bands uit de Sena Performers POP NL Awards: The Homesick. Drie jonge, Frieze mannen die laten horen dat zij goed weten wat punkrock inhoudt. De band bestaat uit twee gitaristen, die ook hun vocale kunsten tonen, en een drummer. Ze krijgen het publiek al gauw mee en vanwege de psychedelische invloeden in hun muziek is hun plek op het festival zeer goed gekozen. Deze muziek past bij dit weer.
Hierna zijn Rats On Rafts aan de beurt en die behoeven nauwelijks nog een introductie. Ook deze band laat punkrock met psychedelische invloeden horen, maar weer heel anders dan hoe The Homesick dat deed. De uitbreiding met een bassist zorgt voor een heel andere sound waarbij Rats On Rafts goed gebruik maakt van verschillende lagen in hun geluid. Het oog voor detail komt goed naar voren en het publiek geniet met volle teugen.
De volgende act op het menu is Crying Boys Cafe. De muziek van Crying Boys Cafe is als een brandende liefdeskater op een afgelegen tropisch eiland, terwijl het hoofd verkoeling zoekt onder de schaduwen van de palmbomen. Aangezien ikzelf deze mannen al eerder heb mogen aanschouwen valt op dat de set-up hetzelfde is. Een palmboom en fluorescerende letters op het podium zijn elementen die bijdragen aan de vibe van hun performance. De muziek is alternatieve pop bestaande uit de krachtige stem van de leadzanger en het dromerige gitaar- en drumwerk van het andere deel van de band. Het publiek begeeft zich in een hypnotiserende waas en dat lijkt ook precies het doel te zijn van deze artiesten.
Next up = Amerildo de Krijger. Deze act biedt een goede variatie op de voorgaande optredens. Amerildo is namelijk een rapper en zet met zijn dj en compagnons een hele dikke show neer. Het publiek is aan het begin nog wat weifelend, mede door de gewaagde teksten die gegooid worden, maar dit veranderd razendsnel gaandeweg het optreden. De voeten van het publiek zijn uiteindelijk meer in de lucht dan op de grond en de moshpits zijn groot, groter, grootst. In hun woorden: ‘’De turn up is real!’’ en dat was ook te zien aan de broek van een van de rappers die ondertussen op de grond hing.
De laatste act op de Sena Talent Stage alweer, maar we eindigen wel met een klapper. De laatste act bestaat uit alleen een dj namelijk Dikkens. Ook Dikkens blijkt een terechte winnaar van de Sena Grote Prijs van Rotterdam 2015. Het is lastig om een podium af te sluiten, zeker met zoveel talent als voorgangers, maar Dikkens doet een dansbare set die goed in de smaak valt. Zelf laat hij ook zijn moves zien achter de draaitafels en toont dat hij erg veel plezier heeft in wat hij doet en dat werkt weer aanstekelijk op het publiek.
De presentator komt nog één maal met zijn vrolijke hoofd het podium op en geeft aan dat het programma hier is afgelopen. Het Bevrijdingsfestival was dit jaar sowieso erg goed bezocht, misschien iets te goed, gezien de soms lange rijen. Maar de mensen waren gezellig, de Sena Talent Stage de gehele dag goed bezocht en alle acts vielen goed in de smaak dus ik denk dat ik uit volle overtuiging kan zeggen dat het een zeer geslaagde dag was. Nu is het tijd om de vrijheid verder te vieren!
“Celebrate Freedom Everyday!”
Saar Gerssen en Robbert Meijntjes
foto’s: Christel de Wolff
