Vorig jaar november kwam de debuut-ep Sturdy Wine van de Rotterdamse folkband Book Of Eli uit. Het schijfje bevat zes uitstekende nummers en hoewel ik er laat bij was – ik ken de muziek pas een paar weken – zijn die stuk voor stuk onder mijn huid gaan zitten. Reden genoeg dus om aan frontvrouw Aileigh Awad te vragen wanneer ik Book Of Eli eens live in Rotterdam kon gaan zien. Ik kwam haar tegen en trok de stoute schoenen aan. Ze keek me verrast aan, vond het wel tof, maar moest me helaas teleurstellen; er lagen geen optredens in onze hometown in het verschiet. Maar of ik geen zin had om naar Frankrijk of België af te reizen, waar de band in juli een serie optredens gaf in oude kasteeltjes: Tour des Chateaux?

Dat was niet tegen dovemansoren! En zo geschiedde dat we op zaterdag 16 juli ’s ochtends uit Rotterdam vertrokken voor een optreden van Book Of Eli in Chateau Dossin te Visé. Hoewel het enigszins vervallen kasteeltje net over de grens nabij Maastricht ligt, voelt het mede doordat het in het Franstalig deel van België ligt toch een beetje als vakantie.

Nadat wij de tuin van het kasteeltje betraden, duurde het niet lang dat wij ons er helemaal thuis voelden. De ontvangst door de anti-kraak-kasteelvrouwe was hartelijk en eenmaal te midden van de Rotterdamse bandleden was het al gauw ouwejongenskrentenbrood.

Na enkele alcoholische versnaperingen – voor ons, de bandleden hielden het toen nog keurig bij water – was het dan zover. De ruimte waar het concert zou worden gegeven was die ochtend zorgvuldig uitgekozen en gereed gemaakt.

Hoewel het de grootste kamer van de benedenverdieping was, bleek de opkomst groter dan voorzien en moesten we nog even op zoek naar extra stoelen. Toen iedereen een plekje had gevonden en het geroezemoes verstomde, hing er een gezonde spanning, die alleen kon worden weggenomen door eenvoudigweg te beginnen.

Book Of Eli trapt af met Soaked en zuigt de aanwezigen moeiteloos in de wereld van donkere folk met een dromerige ondertoon. De backbone bestaat uit de rustige, warme klanken van de contrabas, terwijl het dromerige door de harmonieuze samenzang van Aileigh en de drie zangeressen (Linda, Sherida en Anna) als een warme douche over de aanwezigen wordt uitgestort.

De ontlading die volgt nadat de kop eraf is, moet zowel voor de bezoekers als de bandleden bevrijdend gewerkt hebben, want de sfeer is ontspannen, wanneer Aileigh het tweede nummer Bridge Too Far aankondigt. Speciaal voor deze mini-tour is de song vertaald in het Frans!

Behalve de sluiter van een ouderwetse camera zijn er geen bijgeluiden. Ademloos wordt door de aanwezigen genoten, terwijl Aileigh er in Dark Is The Night toch nog een schepje bovenop lijkt te doen. Zij speelt en zingt onversterkt en blijkt versterking in deze ruime, hoge kasteelkamer ook niet nodig te hebben.

Het zestal heeft het duidelijk naar de zin. Hier is geen sprake van individuen die samen muziek maken, maar men kan gerust spreken van een collectief. Het wordt niet alleen veroorzaakt door de betoverende samenzang, maar het blijkt ook uit de blikken die de muzikanten elkaar toewerpen en de overgave waarmee wordt gespeeld.

Het 40 kamers tellende Chateau Dossin wordt nieuw leven ingeblazen; de muziek van Book Of Eli is op deze locatie duidelijk geheel op z’n plaats.

Golden zorgt voor kippenvel en sommige bezoekers zijn duidelijk tot tranen toe geroerd. Met veel bombarie wordt naadloos doorgepakt met Mourning Gloom, dat akoestisch en zeer krachtig ten gehore wordt gebracht. “Oh, you ripped my heart out!”, zingt Aileigh wanneer het nummer zijn einde nadert. Ze heeft gelijk; zo voelt het voor mij ook! De tijd lijkt stil te staan en het is of we nog maar net zijn begonnen, maar in werkelijkheid zijn we inmiddels al ruim in de tweede helft van dit bijzondere optreden.

Dat we het einde naderen wordt duidelijk wanneer Aileigh de laatste nummers aankondigt. “Nog vier liedjes en dan gaan we samen iets drinken.”

Take Me Home klinkt als een traditional, maar is als ik mij niet vergis hartstikke nieuw. Als het kenmerkend is voor het nieuwe album, dat volgend jaar moet uitkomen, dan pakt Book Of Eli goed door.

Vervolgens is het banjotime! Aileigh legt uit, terwijl ze de banjo omhangt, dat ze dit nummer net voor de tour heeft geschreven. Het heet Wolf’s Howl en dit is de tweede keer dat ze het live speelt. Er is niets van te merken. Ze start alleen op banjo en zingt in eerste instantie zelfs voor haar doen vrij laag. Al gauw wordt ze bijgestaan door een van de zangeressen, waarna de rest bijvalt en ook Eddie op de contrabas en Josha op elektrische gitaar een duit in het zakje doen. Het resultaat mag er wezen.

Hoewel de banjo gedurende de intro nog dominant was, smelt het getokkel gedurende het nummer volledig samen met de overige instrumenten; rustgevend als vallende waterdruppels.

Met name de meerstemmige zang van Book Of Eli trekt de luisteraar mee in een draaikolk van emoties, die naar een borrel doen verlangen. Het is daarmee een waardige afsluiter van een memorabel concert, dat de reistijd volledig rechtvaardigt!

Book Of Eli heeft duidelijk niets aan intensiteit verloren sinds haar oprichting. Daarnaast spat de vreugde om live te spelen van de gezichten van de bandleden. Het is daarom te hopen dat programmeurs de band in de aanloop naar het nieuwe album zullen weten te vinden en dat we Book Of Eli binnenkort ook dichterbij huis weer veelvuldig kunnen bewonderen.

Houd onze site in de gaten voor het tourverslag van Book Of Eli zelf!
In de tussentijd vind je alles over deze band op hun website en kun je voor tourbelevenissen alvast een kijkje nemen op hun Facebookpagina.

De Chateaux Tour van Book Of Eli werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.