Stereo Radio
cd-album
electro pop

Kate Orange is een Rotterdamse singer/songwriter, producer en dj die oorspronkelijk uit Ukraïne komt. Haar eerste album Stereo Radio is een showcase van haar kunnen binnen de electronic dance music (EDM), maar jammer genoeg verzand het in pijnlijke clichés en veel schoonheidsfouten.

De opener Breathe zou de toon moeten zetten voor het album, maar het klinkt totaal niet als een track die af is. De mix is vreemd, met kicks die lijken te clippen en de synths die er na de intro inkomen hebben, zelfs op een laag volume, een pijnlijke ijl geluid, om nog maar te zwijgen van het refrein. Je zou bijna vergeten dat Kate een prima stem heeft.

Jazz Time klinkt dan al een stuk prettiger en ingetogener. De rommelige synths van Breathe hebben plaats gemaakt voor een kalmer drumpatroon en een zacht funk gitaartje op de achtergrond. En er is een stuk meer ruimte voor haar stem om goed door de mix heen te prikken. Het is bij lange na geen bijzonder onderscheidend nummer, maar relaxed klinkt het zeker. Mad Party is rustiger dan de naam doet vermoeden en heeft een redelijk sterke acid-house achtrige baslijn, maar ook hier rammelt de mix aan alle kanten. De baslijn en de kick zitten elkaar teveel in de weg wat leidt tot krakende speakers. Het nummer verzuipt uiteindelijk in de witte ruis die ge-sidechained is aan de kick. Het gekraak van de speakers gaat vrolijk verder op My Weapon. In essentie een popliedje met een rauwer randje dankzij het gebruik van een elektrische gitaar. De instrumentatie is prima en de akkoorden progressie zelfs sterk, maar helaas valt alles (weer) in het water door de erg slechte mix.

Kate Orange – Stereo Radio

En dit is ook gelijk het grote probleem van dit album: het is gemaakt met de intentie om een mooi album af te leveren dat zowel thuis als op de dansvloer gespeeld kan worden, maar het klinkt allemaal ontzettend middelmatig en afgeraffeld. Miss Orange heeft een mooi stemgeluid, maar ze leunt hier veel teveel op en er is gewoon echt iets verkeerd gegaan bij de mix of bij de mastering. Ik ben verbaasd dat het album in deze productionele staat is uitgebracht. Tracks zoals My Weapon en Perfect Life klinken in essentie goed als je door het gekraak heen kan luisteren, en de chiptune op Robot’s Tears is interessant om naar te luisteren (er is te weinig chiptune in electronische muziek tegenwoordig) en het redelijk orchestraal aandoende Sand is een welkome afwisseling op de middelmatige danstracks op de plaat, maar het is gewoon niet genoeg om te boeien. Vooral erg jammer, want het klinkt wel alsof iemand echt zijn best heeft gedaan om iets leuks af te leven.

Chris Anderson