Investeer In Talent: Bear Valour

Bear Valour is in transitie. In september 2020 willen ze een grandioze nieuwe start maken, onder andere met een groots release-concert in onze thuishaven Rotterdam. Help jij hen daarbij? Lees en bekijk hun verhaal hieronder.

Bear Valour maakt donkere indiefolk met dromerige, verlangende ondertoon. Doorvlochten met samenzang van vier stemmen, zorgen deze vlijmscherpe harmonieën samen met stevige contrabas, gitaar en subtiele synth, voor een warm en intens geluid. Met nieuwe drummer in de kielzog is Bear Valour echter langzaam het tij aan het keren. De band bestaat inmiddels vier succesvolle jaren. Na het winnen van de publieksprijs tijdens de Grote Prijs, bracht zij in november 2015 de ep Sturdy Wine uit in een uitverkochte Noorse Zeemanskerk.

Met een uitgebreide lijst shows op o.a. Eurosonic Noorderslag, Oerol en Motel Mozaique, trekt het gezelschap ook steeds regelmatiger naar de zuiderburen. De ‘Tour des Chateaux’, waarbij de band in de zomer van 2016 een week langs kastelen in Frankrijk en België is getrokken, was zo’n groot succes dat Bear Valour inmiddels regelmatig neerstrijkt in een buitenlands kasteel, klooster of huiskamer.

Tijdens shows gebeurt er altijd iets bijzonders tussen de band, het publiek en de muzikanten onderling. Het zijn vaak de intieme, sfeervolle optredens waarin de muziek volledig tot zijn recht komt. In 2017 is de band de analoge studio in gedoken voor de opnames van het debuutalbum In October dat in 2018 uitkwam op Dox Records in een strak uitverkochte kerk. Na twee theater shows op Motel Mozaique dit jaar, waarin frontman Eli zijn transitie onthulde, neemt Bear Valour nu samen de tijd om deze bijzondere ontwikkeling vast te leggen.

Change is imminent.

Bear Valour is aan het veranderen. In de band die we altijd al waren, maar tijd nodig hadden om te worden. Tijd die we nu nodig hebben en die jij ons kunt geven.

Door onze transformatie kunnen wij op dit moment niet genoeg bij elkaar spelen om onze nieuwe ep af te ronden. De liedjes zijn er, het gevoel is er – nu nog afmaken. In september 2020 willen we een grandioze nieuwe start maken, onder andere met een groots release-concert in onze thuishaven Rotterdam. Help jij ons daar naartoe? En natuurlijk vanaf daar verder voorwaarts – samen.

Tegenprestaties:

Als je gewoon ons nieuwe werk alvast wil pre-orderen dan kan dat hier. Door dat nu vast te doen geef je ons een financiële voorsprong die we hard nodig hebben.

Ben je fan en reikt je interesse verder dan alleen de muziek? Hou je van de band en wil je wat meer doen? Dan hebben we een aantal tegenprestaties in petto, waaronder merchandise (tote-bag, t-shirt) onze complete discografie, huiskamerconcerten op maat en tickets voor een groots release-concert volgend jaar september!

Steun de actie via hun Voordekunst-pagina.

Meer over Bear Valour vind je op hun website, Facebook-pagina of Instagram.

Koester je kansen

De muziekles op mijn basisschool, eind jaren ’60, bestond uit tokkelen op een verroeste triangel en in het meest gunstige geval kraaivals blazen op een tweedehands blokfluit. Opa vertelt. Bij het afscheid van de zesde klas imiteerde ik de gitarist van Unit Gloria, inclusief grof getekend borsthaar. En op de middelbare school straalde ik, gitaar playbackend, tijdens de expressiemiddag op The Wall Street Shuffle van de band 10CC.

Zie hier de actieve muziekgeschiedenis van mijn jeugd. Terwijl ik met muziek in mijn lijf ben geboren. Alle vezels zijn muzieknoten, ik hoor in een restaurant eerst de muziek voordat ik iets anders waarneem, de hond krijgt bij binnenkomst pas een aai nadat de muziekinstallatie is aangegaan en ik schrijf geen letter zonder muziek op de achtergrond. Muziek als adem.

Een instrument heb ik helaas nooit leren spelen, dat zat er van huis uit niet in. Ik wilde drummen en de enige leservaring die ik daarmee heb, is roffels trainen op een rond plankje met een rubber laagje erop. Voor de drumband. Echt? Ja, echt! Terwijl ik ieder verlanglijstje steevast vulde met het woord ‘drumstel’ en ik in gedachte de show stal in een rockband, werd ik afgescheept met oefenen voor de drumband. Het is gelukkig goed gekomen met me.

Ik programmeer muziekevenementen, draai plaatjes op feesten en partijen, doe interviews voor de Popunie en schrijf recensies voor OOR en Platomania. De innerlijke smeekbede om muziek is zich gaan uiten op andere gebieden. Maar, toch voel ik nog steeds de kriebel. Niet dagelijks, wekelijks zeker wel. Echt goed gitaar, piano of drums kunnen spelen. Ik ben gewoon jaloers.

Ja, jonge muzikanten in Rotterdam, ik ben jaloers op jullie. Op het muziekklimaat waarin jullie opgroeien en waarin jullie de muzikale wegen kunnen bewandelen, die je hart je ingeven. Wanneer ik tegenwoordig een willekeurig muzieklokaal binnenwandel, zie ik van alles, behalve een triangel en een blokfluit. Er staan minimaal keyboards, gitaren, een piano en een drumstel en ook wanneer je minimaal getalenteerd bent, speel je na een paar jaren een aardig deuntje.

En de talentvolle scholieren onder ons leggen hier de basis van hun loopbaan. Na de middelbare school linea recta naar het conservatorium, liedjes schrijven, je instrument beheersen, op weg naar een ep naar optredens die je later een mijlpaal noemt. Je kansen koesteren, kansen die ik heb gemist.

Muziek als eerste levensbehoefte. Net als bij mij. Alleen ik bewandelde noodgedwongen de surrogaatweg en scheef vanaf de zijkant van het muziekspectrum deze column voor de Popunie. Ook leuk hoor!