De muziekles op mijn basisschool, eind jaren ’60, bestond uit tokkelen op een verroeste triangel en in het meest gunstige geval kraaivals blazen op een tweedehands blokfluit. Opa vertelt. Bij het afscheid van de zesde klas imiteerde ik de gitarist van Unit Gloria, inclusief grof getekend borsthaar. En op de middelbare school straalde ik, gitaar playbackend, tijdens de expressiemiddag op The Wall Street Shuffle van de band 10CC.
Zie hier de actieve muziekgeschiedenis van mijn jeugd. Terwijl ik met muziek in mijn lijf ben geboren. Alle vezels zijn muzieknoten, ik hoor in een restaurant eerst de muziek voordat ik iets anders waarneem, de hond krijgt bij binnenkomst pas een aai nadat de muziekinstallatie is aangegaan en ik schrijf geen letter zonder muziek op de achtergrond. Muziek als adem.
Een instrument heb ik helaas nooit leren spelen, dat zat er van huis uit niet in. Ik wilde drummen en de enige leservaring die ik daarmee heb, is roffels trainen op een rond plankje met een rubber laagje erop. Voor de drumband. Echt? Ja, echt! Terwijl ik ieder verlanglijstje steevast vulde met het woord ‘drumstel’ en ik in gedachte de show stal in een rockband, werd ik afgescheept met oefenen voor de drumband. Het is gelukkig goed gekomen met me.
Ik programmeer muziekevenementen, draai plaatjes op feesten en partijen, doe interviews voor de Popunie en schrijf recensies voor OOR en Platomania. De innerlijke smeekbede om muziek is zich gaan uiten op andere gebieden. Maar, toch voel ik nog steeds de kriebel. Niet dagelijks, wekelijks zeker wel. Echt goed gitaar, piano of drums kunnen spelen. Ik ben gewoon jaloers.
Ja, jonge muzikanten in Rotterdam, ik ben jaloers op jullie. Op het muziekklimaat waarin jullie opgroeien en waarin jullie de muzikale wegen kunnen bewandelen, die je hart je ingeven. Wanneer ik tegenwoordig een willekeurig muzieklokaal binnenwandel, zie ik van alles, behalve een triangel en een blokfluit. Er staan minimaal keyboards, gitaren, een piano en een drumstel en ook wanneer je minimaal getalenteerd bent, speel je na een paar jaren een aardig deuntje.
En de talentvolle scholieren onder ons leggen hier de basis van hun loopbaan. Na de middelbare school linea recta naar het conservatorium, liedjes schrijven, je instrument beheersen, op weg naar een ep naar optredens die je later een mijlpaal noemt. Je kansen koesteren, kansen die ik heb gemist.
Muziek als eerste levensbehoefte. Net als bij mij. Alleen ik bewandelde noodgedwongen de surrogaatweg en scheef vanaf de zijkant van het muziekspectrum deze column voor de Popunie. Ook leuk hoor!
Vier het leven en doe zo veel mogelijk wat je leuk vindt. Bij Hans van der Maas is dat muziek en schrijven. Geen dag verloopt zonder en vaak gecombineerd: recensies voor OOR en Platomania, rechtenvrije promotie-interviews met muzikanten en leuke interviews voor de Popunie. Zo veel mogelijk. En met zoveel mogelijk plezier. Want er komt je al genoeg ellende aanwaaien, de rest van zijn leven houdt hij zelf graag in de hand. Website.
Copyright foto: Govert Kreuk
Copyright foto: Marcel Kollen
Copyright foto: Bart Notermans
Copyright foto: Bart Notermans