De wereld staat op z’n kop. 222 miljoen. Dat kostte het Paris Saint Germain om Neymar Jr. tegen een bal te laten trappen in het Parc de Prince stadion in Parijs. Of eigenlijk, dat kostte PSG het om hem naar Parijs over te laten vliegen met toestemming van FC Barcelona. Want om daadwerkelijk tegen een bal te trappen, moeten de bazen in de Stad der Liefde nog even 3.4 miljoen pegels overmaken. Per maand.

Het is een mannenwereld. Laten we eerlijk wezen. Een hele scheve ook nog. Daar waar ons Braziliaanse wonderkind het geld bijna moet doorspoelen om het op te krijgen, hebben de meeste Nederlandse vrouwen die het EK voetbal afgelopen zomer hebben gewonnen, nog steeds moeite hun semi-prof bestaan te combineren met een maatschappelijk leven. In de hiphop niet anders. De vrouwen zullen nooit genoemd worden in het illustere rijtje G.O.A.T.’s (Greatest Off All Time).

Vraag een willekeurige hiphopliefhebber op een willekeurig moment zijn top 3 op te noemen en ik kan je garanderen, er zullen geen vrouwen tussen staan. Zijn onze vrouwelijke rapperts dan echt zoveel slechter dan de mannelijke concurrentie? Rappers als MC Lyte en Queen Latifah stonden lyricaal minstens gelijk aan laat me zeggen een Snoop Dogg  of Fresh Prince. Lauren Hill heeft 1 van de beste hiphop albums allertijden gemaakt en Foxy Brown en Lil’ Kim waren even zo thugged out en sexistisch als ill op de mic. Die stonden hun mannet.. uhm vrouwtje wel tussen de Prodigy’s en Jay Z’s van deze wereld.

Toch zullen ze nooit in de buurt van G.O.A.T. lijstjes komen. Waarom? Al sla je me dood. Ik realiseer het eigenlijk ook pas sinds kort. Met name na het EK voetbal voor vrouwen. Je kan op dat gebied nog zeggen dat de motoriek van het vrouwenvoetbal wellicht de massa niet aanspreekt. Daar kunnen de vrouwen ook niks aan doen. Maar als MC telt alleen stem, flow en tekst. Van Roxanne Shante tot Heather B to Remi Ma, je kunt me niet zeggen dat dit middelmatige MC’s waren. Waar is onze nieuwe grote mumblerapster? Of sippen de dames geen lean?  In Nederland hebben we ook goede vrouwelijke MC’s gehad. Strezz, die rolde met de Mo Money soldiers crew (waar indirect later mensen als Mr. Probz uit voortgekomen zijn) kon spitten als geen ander. Goldie was misschien geen tekstueel wonder, maar had zomaar eens uit kunnen groeien tot de Nederlandse Nikki Minaj. Helaas, het is er nooit van gekomen.

Hiphop is blijkbaar een mannensport, een jonge mannensport ook nog eens blijkbaar. Toch is er wel een wezenlijk ding veranderd. De alphamannen hiphopcultuur uit de jaren ’90 is verdwenen. Je hoeft niet meer stoer te zijn. Grote baggy kleding aan om ‘rough’ over te komen? Niet meer nodig. Zware bromstemmen op te zetten om je collega MC’s de stuipen op het lijf te jagen?  Doe geen moeite. Het blousje mag weer open tot de navel. Fannypacks zijn de nieuwe Jansports. Ik hoop dat er naast de meer gendergelijke ontwikkelingen ook daadwerkelijk meer vrouwelijke MC’s de waardering gaan krijgen. Op dat gebied is Young MA wel een mooi geval. De meest mannelijke MC is tegenwoordig een vrouw. De wereld staat op z’n kop.

Het onmogelijke bewerkstelligen. De Leeuwinnen hebben het gedaan. Iets wat niemand ook maar had voorzien, is gebeurd. Het EK is gewonnen. Vanuit het niets iets heel groots doen, het is net hiphop. “Hiphop”, het ironische monster dat zich tegen zichzelf heeft gekeerd. Vroegah, toen je een nog een lang pad moest bewandelen om jezelf te bewijzen ook maar enigszins succesvol te zijn, was het zwaar voor een MC, laat staan een vrouwelijke. Ondanks dat zijn er heel wat vrouwelijke MC’s  geweest die een meer dan gemiddelde indruk hebben achter gelaten.

De eerste vrouwelijke MC waar ik van heb gehoord is Roxanne Shante. Niet de minste om mee te beginnen, Aangezien ze het tegen heel  the Bronx opnam. Begin jaren ’90 was daar de opkomst van andere achteraf klassieke vrouwelijke MC’s als Queen Latifah, MC, Lyte, Heather B en Yo-Yo. Ik bekeek ze nooit als vrouwelijke MC’s maar gewoon als MC’s. Zo sta ik eigenlijk helemaal in het leven. Je bent dope, of niet dope. Het is vrij simpel.