Interview: Djoeke Boomsma en Aniek de Rooij (DOOXS)

13081652_1278556115492231_1317902791_n DOOXS won de Sena Grote Prijs van Rotterdam 2015 in de categorie singer/songwriter. Binnen deze categorie was het duo geen alledaagse kost. Door een mix te gebruiken van electronica, piano en zang combineert DOOXS moderne elementen met ’traditionele singer/songwriting’. Na het winnen van de GPR in november stonden zij in januari op Eurosonic/Noorderslag. Het jaar begon dus al goed voor het duo. Begin deze maand brachten ze hun eerste videoclip uit en momenteel bereiden ze zich voor op de release van hun debuut-ep. Popunie sprak met Djoeke Boomsma en Aniek de Rooij over de Grote Prijs, Eurosonic en hun aankomende ep.

Het gaat goed met jullie he? Hoe was het op Eurosonic?
Djoeke: Eurosonic was echt een buitenkansje voor ons aangezien we nog niet zo lang bezig zijn. Heel Groningen staat in het teken van de muziek en het is natuurlijk heel tof om daar deel van uit te maken. We hebben speciaal materiaal bijgemaakt om lang genoeg te kunnen spelen en we deden dit tijdens Eurosonic/Noorderslag voor het eerst live. Om te oefenen hebben we Aniek’s woonkamer omgebouwd en een concert voor vrienden gegeven op haar verjaardag. Uiteindelijk hebben we te gekke gigs gespeeld en veel positieve reacties ontvangen.

Jullie hebben inmiddels ook een officiële booker; Transmit Music. Hoe is de samenwerking met Job Smit en staan er al leuke gigs in de planning?
Aniek: Job (Smit) van Transmit is natuurlijk een topgast. Hij heeft een smaak die heel erg overeen komt met die van ons en hij is enthousiast. Bovendien laat hij duidelijk merken dat hij helemaal in ons gelooft en dat is heel belangrijk bij een samenwerking met een boeker natuurlijk. We staan in ieder geval dit jaar op Bevrijdingsfestival Zuid-Holland en er staan ook andere leuke gigs op de planning, maar daar kunnen we nog niets over zeggen. Houd vooral onze Facebookpagina in de gaten.

Die moeten we geloof ik sowieso in de gaten houden… want jullie eerste ep komt eraan! Hebben jullie al een releasedatum?
Djoeke met glimlach: Nee, nog even geduld!




Kun je iets vertellen over de ep? Hoe werken jullie eraan? 
Djoeke: We doen alles met z’n tweeën, dat houdt het overzichtelijk qua artistieke meningen. In dit geval heeft Djoeke alle liedjes al geschreven en ingezongen, terwijl Aniek hierna haar producties eromheen heeft gemaakt. We zien elkaar meerdere malen per week om aan de nummers te werken. Het is een soort tweede relatie.

Aniek: Mijn vriendje klaagt altijd dat ik hem minder zie dan Djoeke en hij heeft daar mogelijk wel gelijk in.

Djoeke: Tussendoor vallen we onze vriendjes en vrienden lastig om te pochen met onze muziek en natuurlijk ook om feedback te vragen. Aniek’s vriendje is ook een goede producer (Shobba/Roomland) en is vaak die frisse blik die je nodig hebt als je er zelf te dicht op zit. We zijn beiden super kritisch en hebben er geen enkele moeite mee om elkaar de waarheid te vertellen. Misschien ook wel omdat aan de basis daarvan ligt dat we heel erg vertrouwen op elkaars kwaliteiten en de lat heel hoog leggen.

Aniek: Qua sound hebben we eigenlijk een aantal kernvoorwaarden waaraan we vinden dat onze muziek moet voldoen; mysterie, space, voldoende ballen en veel en diepe bas. Het moet beheerst en subtiel, maar dik klinken. Verder leent onze muziek uit de underground muziekstijlen die we tof vinden, met name: techno, IDM (Intelligent Dance Music), bass music en hiphop. Het leuke aan DOOXS is dat het door de spacey synth sounds en Djoeke’s songwriting en stem een overkoepelende sound heeft. We kunnen daardoor makkelijker experimenteren met het mixen van genres en wat gekker gaan qua sound. Misschien zijn we wat dat betreft ook juist nog wel wat op zoek, maar dat is allemaal onderdeel van het proces.

Dooxs-6411 colEven terug naar het begin: hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Djoeke: Nog geen jaar geleden zag ik Aniek spelen bij een optreden in WORM en toen was ik echt onder de indruk. Sowieso een vrouwelijke producer, wat je niet vaak ziet, maar Aniek kan ook zoveel space maken en ze heeft live skills. Ik wist dat dit perfect zou zijn als aanvulling op wat ik doe. We zijn een keertje samen gaan produceren en toen was daar in één middag Nude. Aniek, die daarvoor nog wat twijfelde, was toen ook om. Vanaf dat moment zijn we er gewoon voor gegaan.

Aniek: Ooit studeerde ik geneeskunde en speelde ik keyboard in allerlei studentenbandjes. Toen ontdekte ik Ableton en raakte daar zo verslaafd aan dat ik mijn tentamens niet meer kon maken; dus ben ik naar het conservatorium gegaan om muziekproductie te gaan studeren.

Als ik het zo hoor was er sprake van ‘liefde op het eerste gezicht’?
Djoeke: Ja, muzikaal zeker. We delen heel erg dezelfde visie. En Aniek d’r sounds passen heel goed bij de sfeer die ik opzoek in mijn songs. Daarom kunnen we gewoon allebei onze eigen gang gaan. Zo moet het eigenlijk ook zijn. Je kunt niet iets gaan forceren of te veel willen lijken op iets.

Aniek: Een eigen sound ontstaat als je beiden de ruimte krijgt om je eigenheid er in kwijt te kunnen. Ik denk dat het best uniek is om iemand te vinden met wie je eenzelfde visie hebt. Ik verbaas me er vaak over hoeveel frustratie er gepaard kan gaan met het hebben van een band.

We hebben misschien één keer een discussie gehad over of we wel of geen rechte hi-hat zouden gebruiken, verder zitten we bijna volledig op een lijn zowel muzikaal als visueel en qua ambities. Het is net als in een relatie, het moet op zoveel gebieden klikken. Als je dat vindt moet je dat direct omarmen. Wat dat betreft is dit wel echt liefde op het eerste gezicht!

Wat hopen jullie te bereiken met DOOXS?
Aniek: We willen graag iets nieuws doen met mijn muziek. Muziek staat altijd op de schouders van je inspiratiebronnen, maar je moet toch proberen je eigen twist eraan te geven. Djoeke: Het is niet als of we super-abstract of avant-garde bezig zijn, maar dat mensen je sound herkennen vind ik al heel wat. Verder hopen we de grens over te kunnen met onze muziek en op toffe plekken te mogen spelen.

Blijf op de hoogte van DOOXS via hun Facebookpagina.

tekst: Elma Plaisier
foto’s: Richard Beukelaar

Marutyri

marutyriInner Movements
cd-album / download-album
jazzrock / fusion
Challenge Records International

Sinds Miles Davis de jazzrock heeft uitgevonden zijn er heel wat muzikanten en bands opgestaan die zich aan deze muzikale krachtpatserij te goed hebben gedaan. Halverwege de jaren tachtig werd de term jazzrock verandert in fusion. Tenslotte was het een muzikale fusie tussen de muzikale hoogstandjes waar jazzmuzikanten om bekend staan en de soepelheid en losse swing waarmee de popmuziek sinds jaar en dag hoge ogen mee gooit. Na meer dan vijfenveertig jaar is het nog altijd zo, jazzrock, je houdt er van of je verafschuwt het. Laat uw recensent van dienst nou tot de eerste categorie behoren.

Jazzrock. Als jonge muziekliefhebber en tijdens de (zoveelste) poging om muzikant te worden heb ik mezelf ondergedompeld in de ‘muzikantenporno’ die zich fusion noemde. Wel moet ik terecht opmerken dat fusion zich vaak als een soort liftmuziek en muzikaal behang etaleert, helaas. Maar desalniettemin gaan soms de versterkers op 11, het scheurpedaal open en de toetsen ondersteboven en laten de muzikanten alle teugels vieren alsof ze zich op het circuit van de 24 uur van Le Mans begeven.

Sinds de oprichting in 2014 timmert het Rotterdamse octet met de naam Marutyri flink aan de weg. Het debuutalbum Inner Movements werd op 7 april gepresenteerd en met de bijbehorende concertreeks zal dit collectief weer veel zieltjes voor zich winnen.

Deze derdeling met als titel Inner Movements staat bol van kwaliteit en weet de oerdegelijke jazzswing hoog te houden. Hoewel ik met de twee vorige ep’s niet thuis ben, is deze kennismaking met de heren uit Rotjeknor 48 minuten lang een lust voor het oor. Het gezelschap pakt op Inner Movements flink uit. Vooral de stukken Stellar Kid, Last Minute en The Feeling of Unity gaan er in als zoete koek in deze ouweling.

Hier laat de band horen waartoe het in staat is. Opzwepende beats en verfrissende blazers die continu met hun accenten weten te prikkelen en meer zijn dan een doorsnee ondersteuning. Er mag gezegd worden dat deze drie blazers een groot aantal composities dragen.

De muzikanten zijn niet bang om hier en daar wat gas terug te nemen en zich meer op de achtergrond op te stellen. Dit is heel knap omdat jazz en fusion vaak met groot talent, muzikaal geweld en de daarbij behorende ego’s gepaard gaat, waardoor dit soms wel wat in de weg zit.

Er is doordacht omgesprongen met de accenten en dynamiek, wat de composities alleen maar ten goede komt, zonder dat het hogere wiskunde wordt als lekkernij voor de doorgewinterde muziekfreak.

Een ongeoefend oor kan hier nog steeds chocola van maken; City Streets bijvoorbeeld is een waar pareltje waarin bijna een herkenningstune van een Amerikaanse politieserie uit de jaren zeventig in valt te ontdekken. Het is dan ook eerder rustgevend dan bombastisch. Hier is het gitarist Ruud van Halder die weet waar de mosterd vandaan komt. Duidelijk en op het juiste moment pakt hij uit alsof hij in de leer is geweest bij gitaargoden als Larry Carlton en Michael Landau.

Grump is ook een compositie die ik niet ongenoemd wil laten. Hier is te horen dat de ritmetandem Maurice Slot (drums) en Rik van der Ouw (bas) in combinatie met percussionist Roy Gielisen de perfecte groove weten neer te zetten voor een degelijke fusioncompositie. Het drietal legt een uitgebalanceerde basis waarop de blazers, gitarist en de toetsen lekker ongegeneerd, en geheel vrijblijvend hun gang kunnen gaan, zolang het thema maar niet uit het oog wordt verloren. En zoals een goede verstaander blijft Grump de ‘Grump’ zoals de band deze in het begin heeft aangezet.

Kortom Inner Movements is een puike jazzrockplaat van Nederlandse makelij. Krijg je de kans om de band straks live aan het werk te zien, schroom dan niet, want volgens zeggen is de band net zo strak als op de plaat.