Colour Thinking is de release van de Rotterdamse progressieve rockband Human 2.0. Vocalist/pianist Robin Coops; gitarist/sounddesigner Eric Magnée; bassist Willem de Booij en drummer Robin Eggers focussen met dit album op de relatie tussen mens en de ontwikkeling van technologie. Human 2.0 switcht van metal-georiënteerde rock naar symfonisch naar elektronisch, gelaagd door synths, strijkers en koortjes.

Bijzonder is dat het opgenomen is in DXD-kwaliteit; de hoogste en meest cleane kwaliteit van opnemen die er bestaat. Deze techniek zorgt ervoor dat alle opnamelijnen vrij zijn van welke vorm van ruis dan ook. Het resultaat is een werkelijk genot voor het oor.

Progress is een goeie binnenkomer. De vocals van Coops hebben iets weg van het lichte timbre van Rufus Wainwright; Eggers drumt lekker strak en de compositie is bijna theatraal gecomponeerd. De tweede track doet met zijn titel Masturbating Rainbows de wenkbrauwen liften. De tekst en compositie zijn minder sterk; maar de stemcontrole en vette rock-uitbouw op het einde trekken dat recht. Qua bereik en muzikaliteit laat de zanger hier horen ook het felle rockwerk te kunnen trekken.

We fietsen langs een paar minder noemenswaardige composities die niet echt iets significants toevoegen aan de plaat en we komen uit bij Agi, waarin je een transcendente gregoriaanse/close harmony/queen-achtige meerstemmigheid hoort. De donkere, ietwat jaren ’80 ritmes en synths van Brave New World er vlak achteraan geven dat psychedelische effect nog een extra duwtje. Het nummer heeft een mooie opbouw, elk nieuw element is ook echt van waarde, voegt een nieuwe dimensie toe en het rauwe randje wordt rauwer en rauwer. Ze sluiten de plaat af met een electronische balad met een trip-hop vibe, een hoopvolle en mooie afsluiter van hun onderzoek.

Het gevaar bij een eclectisch genre als dit, is dat het een muzikale soep wordt. Daar heeft Human 2.0 met Colour Thinking zich niet toe laten verleiden – een aantal tracks daar gelaten. Het album klinkt veelzijdig en de lyrische stem van Robin Coops is een plezier om naar te luisteren.

Minpunt in dit werk zijn de veelal letterlijke teksten. Ze beschrijven vooral de relatie tussen mens en technologie in plaats van dat ze je door middel van de teksten meevoeren, en dat houdt de luisteraar op afstand. Hopelijk spreken bij de volgende release de teksten dus meer tot de verbeelding.

recensent: Sophie Zsie