Het ligt ergens tussen de Frans-Belgische grens en de Champagne streek in, op vier uur rijden vanaf Rotterdam. Het laatste uur gaat over weggetjes tussen graanvelden door, langs dorpjes van gemiddeld vijf huizen met dichtgetimmerde ramen. Na het kleinste dorp (één huis) is het bij een betonnen toren linksaf, daarna bij het beeld van Jezus rechtsaf, tot aan dat van De Blauwe Soldaat. Daar is het. Ongeveer.
We zijn er al een tijdje. Wanneer het regent (en dat doet ’t regelmatig) zit ik op de vide van het kleine huis te werken aan het bureau, lig ik met een boek op de bank of wandel ik in een dikke jas met Tonio (de hond) door de velden. Als de zon schijnt, het komt voor, schaaf ik buiten aan mijn songteksten, loop ik met blote benen over het kriebelende platteland of doen Marco en ik een potje petanque op de baan bij ons voor de deur. Er doet nooit iemand anders mee, omdat er verder niemand is.
Er is hier niets, behalve natuur, ons gehuurde huis en de andere vervallen huizen naast ons. En de petanque baan. Dat niets leek me een goed idee; alle tijd om aan mijn Franstalige songteksten te werken. Een plek zonder afleidingen. Er staat geen televisie, maar er is wel een internetverbinding. Die is zo traag dat Netflix kijken onmogelijk is.
Taalweetjes opzoeken, duurt helaas ook heel lang met deze verbinding. Tijdens het stroperig laden van een website doe ik dus andere dingen. Bijvoorbeeld m’n wenkbrauwen epileren. Of kijken naar de koe. In het weiland pal naast ons staat er sinds kort namelijk één te grazen. Niemand weet waarom. Vanuit het keukenraam is het alsof ik naar een film over een koe kijk op een enorm HD-scherm. Soms kom ik er na een kwartier achter dat de pagina geladen is en dan vind ik het weer moeilijk om de koeiefilm uit te zetten of te stoppen met het epileren van mijn wenkbrauwen.
Net als het leven hier, ben ik trager dan ooit, maar met de songteksten vordert het gestaag. Bijkomend voordeel: mijn wenkbrauwen zijn nog nooit zo mooi geweest.
In een reeks van zes ep’s onder de noemer ‘The Europe Files’, woont Daisy steeds zo’n vijf maanden in een Europese stad waar ze optreedt en liedjes schrijft. De eerste ep getiteld ‘The Paris file’ kwam uit in 2011, waarna ‘Palermo’ (2012) en ‘Lissabon’ (2014) volgden. Op zoek naar het gevoel van vrijheid, deelt Daisy door middel van liedjes haar ervaringen tijdens het verblijf in de verschillende steden. Hoe het vertalen en de album-opnames Daisy vergaat, kun je volgen op haar website.
