Singer/songwriter-moe

Thomas FlorusseEen kleine situatieschets: Je bent op de verjaardag van je oma en die ene oudtante met het kekke kapsel, die je eens per jaar ziet, vraagt wat je doet voor de kost. “Ik ben singer/songwriter” zeg je dan. Vervolgens krijg je respons in de trant van: “Goh, wat leuk. Dat is helemaal in, hè? Ga je meedoen aan dat tv-programma van die bekende radio-dj? Ik heb je nog niet gezien bij DWDD.” En de meest voor de hand liggende reactie is toch wel: “Kom je daar een beetje van rond?”

Daar zit je dan, het zweet breekt je uit, je begint te stamelen en je zou niets liever willen dan dat laatste stuk taart naar binnen proppen en de deur uit rennen. Het liefst zou je eerlijk zijn en zeggen dat je leeft op een dieet van water en oud brood met kaas, maar je laat jezelf niet kennen. “Ja, het gaat wel aardig” zeg je dan. “Hoe gaat het met uw kunstheup?”

De singer/songwriter heeft het zwaar. Wat eind jaren ’60 van de vorige eeuw begon als een revolutionaire stap in de popmuziek, wordt tegenwoordig gezien als een uitgekauwd excuus voor muzikanten die hun gevoelens en gedachtegangen willen uiten. Grootheden als Bob Dylan, Jackson Browne en James Taylor waren, zeker in hun begintijd, de stem van het volk en dan vooral bij de jongeren. Zij wisten te verwoorden wat er gaande was in de wereld zoals niemand anders dat kon, en deden dat op een manier waar iedereen zich in leek te herkennen. Tegenwoordig lijkt het een trucje dat iedereen inmiddels wel kent, mede door de (over)exposure die de singer/songwriter krijgt op de radio en op tv. Nederland raakt singer/songwriter-moe. Dat is enorm zonde.

Echter, in het Rotterdamse muziekcircuit is er een heuse opmars van singer/songwriters gaande. Niet alleen laten zij steeds meer van zich horen, maar steeds meer Rotterdamse instanties geven singer/songwriters de kans om zich te laten zien aan een groter publiek. Nog steeds heerst er af en toe lichte kritiek op deze vorm van muzikantschap. “Het klinkt allemaal hetzelfde”, “Je liedjes zijn zo somber, kun je niet iets vrolijkers schrijven?”, “Zucht, weer zo’n semi-gevoelige huilebalk. Doe je ook covers?”

Sommige mensen lijken te vergeten dat songwriting een kunst op zich is. Je hoofd boven water houden in deze tijden wordt alsmaar moeilijker, maar alle mooie liedjes die geschreven worden lijken de pijn enigszins te verzachten. Overal in Rotterdam duiken singer/songwritergezelschappen op die zich weren tegen deze kritiek en laten zien dat het niet allemaal eenheidsworst is.

Dit is eigenlijk ook wel de moraal van mijn verhaal. Stichting Machinist Live bijvoorbeeld heeft ook de komende weken op de woensdagavond weer veelbelovende singer/songwriter-sessies geprogrammeerd staan (mede gefinancierd door Popunie Music Support Rotterdam). Schroom niet en kom gezellig luisteren. Daar doe je niet alleen de artiesten een groot plezier mee, maar uiteindelijk ook jezelf. Wie weet wat voor parels je ontdekt. Daar heb je geen tv voor nodig.

Thomas Florusse

Thomas Florusse is singer/songwriter, levensgenieter en zelfstandig ondernemer bij Turning Tides Music. Naast zijn bezigheden als singer/songwriter is hij ook actief als toetsenist, producer en co-writer voor diverse projecten. Thomas woont in Rotterdam en studeert aan de Zadkine Popacademie.

Tourverslag: The Cosmic Carnival @ Global Battle Of The Bands finale in Thailand (deel 1)

cosmic1

Eindelijk, we zijn in Thailand!

Het was nog even spannend maar onze last-minute beslissing om, vanwege de politieke spanningen, Bangkok over te slaan en direct naar Chiang Mai te vliegen bleek een verstandige keuze. En het heeft de trip er zeker niet minder op gemaakt! Afgelopen vrijdag om 13:00 vertrokken we richting Schiphol waar onze coach Menno Timmerman zich bij ons voegde. We vlogen ’s avonds en ’s nachts o.a. over ons geliefde Griekse eiland Samos, een helder verlichte Pakistaans-Indiase grens en langs het dak van de wereld: het Hymalaya gebergte. Zaterdag 13:30 landden we uiteindelijk veilig in Chiang Mai, Thailand.

cosmic2zaterdag
Wat een compleet andere wereld, te beginnen natuurlijk met het temperatuurverschil. We gingen er ineens een graadje of 25 op vooruit, en daar waren we best aan toe! De eerste dag namen we ons voor om vooral te ontspannen en de jetlag van ons af te schudden. Ondanks gemaakte boekingen bleek een van de hotelkamers niet meer beschikbaar en bij wijze van excuus kregen we de suite aangeboden. Ook niet vervelend! Even een duik in het zwembad genomen en daarna een maaltijd genoten op het dak van ons hotel, met prachtig uitzicht over de gehele omgeving.

zondag
Onze eerste volledige dag in Chiang Mai brachten we door in het oude stadscentrum, met een bezoek aan enkele prachtige tempels. Hoewel niet heel rijk, lijken de Thai gul te doneren aan de plaatselijke monniken. De tempels zien er dan ook goed onderhouden uit en alle pracht en praal trekt naast de Thai zelf ook vele toeristen. Na de tempels trokken we te voet richting het Three Kings Monument Square via een enorme, langgerekte markt die iedere zondagavond plaatsvindt. De vele kraampjes bieden naast de standaard prullaria ook bijzondere, handgemaakte voorwerpen en kleding. De zondag sloten we af in een gezellige bar, waar we voor het eerst enkele toeristen warm maakten voor de Global Battle Of The Bands finale. Door de stad verspreid zijn we ook al enkele posters tegengekomen. We vragen ons af in hoeverre het Thaise publiek op deze muziekcompetitie af zal komen? Voor ons lastig te voorspellen, maar we hopen natuurlijk op een massale opkomst!

cosmic3maandag
’s Ochtends, of eigenlijk pas vroeg in de middag, waren we de jetlag enigszins kwijt en gingen per taxi (een rode pick-up truck met een soort vee-cabine achterop!) de berg Doi Suthep op. Op de top staat wederom een prachtige tempel, de Wat Phrathat. Na 309 treden naar boven troffen we een enorme gouden tempel met een prachtig uitzicht over heel Chiang Mai. Daarna terug naar het hotel voor een korte opfrisbeurt, en vervolgens richting de fameuze Night Bazaar, ten oosten van het stadscentrum. In tegenstelling tot de markt van zondag trekt deze (dagelijkse) markt voornamelijk toeristen. Het is natuurlijk niet allemaal even zuivere koffie (cd’s, dvd’s, kleding et cetera voor een prikkie), maar je kunt er wel je slag slaan! We sloten de dag af met een bezoek aan wat typisch Thaise clubs en barren (dat moet je natuurlijk meemaken), en doken daarna vermoeid onze bedjes in.

dinsdag
Vandaag verplaatsen we ons naar het Oasis Baan Saen Doi Hotel, ten zuiden van de stad en meer in de natuur. Door de Nederlandse muzikantenkolonie in Chiang Mai zijn we inmiddels uitgenodigd voor een opwarmsessie voor de finale in de Northgate Jazz Club. Dat wordt natuurlijk fijn jammen samen. Heel erg zin in, binnenkort een nieuwe blog!

The Cosmic Carnival