Er was eens een jongen die graag muzikant wilde worden. Daar hoefde je slechts drie akkoorden voor op een gitaar te kunnen spelen werd hem verteld. Verder restte er alleen het uitstorten van je ziel over de gehele menschheid en het liefst nog verder. Dat leek hem niet zo moeilijk aangezien hij veel leed had moeten verdragen.
Zijn ouders waren gescheiden, moeder raakte eenmaal per kwartaal in een psychose en vader was een alcoholist met een gezwel in de knie. Hij woonde dan weer bij zijn instabiele moeder, en voor het andere deel van de tijd bij de psychiater van zijn moeder. Met die muziek zou het dus wel goed komen.
Op tv zag hij het programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland, waar mensen met alleen hun gitaar en stem een wedstrijd met elkaar aan gingen over wie er het beste is in muziek maken. Niet zomaar de beste, nee, de beste van Nederland! Dat was precies wat hij zocht. Als hij door de selectie zou komen, kon hij in één klap voor heel tv kijkend Nederland zijn verhaal vertellen. Hij schreef zich meteen in.
Omdat de redactie zijn worteloranje haar aandoenlijk vond, was hij meteen door naar de volgende ronde! Zelf had hij verwacht dat hij op zijn minst een liedje had moeten voorspelen, maar zijn “looks” waren voldoende, werd gezegd. Dolgelukkig ging hij naar huis en startte de voorbereidingen voor zijn tv-debuut.
Hij dacht na over het onderwerp van zijn eerste liedje op tv. Het moest iets zijn wat iedereen raakt. Iets dat de jury tot beroering zou brengen, wat dan natuurlijk direct zou overslaan op het thuispubliek. Hij dacht aan de ruzie tussen zijn ouders waarbij zijn moeder zijn vader met een pan op het hoofd had gemept en zijn vader ineenzakte op de keukenvloer. Tevreden met dit idee, kon hij nu dromen over zijn overwinning.
De volgende morgen toen hij wakker werd, had hij een vreemd gevoel in zijn achterste. Hij veerde rechtovereind in bed en voelde met zijn hand langs zijn billen. Dit kon niet waar zijn, Een harig lang ding popte op uit zijn boxershort. Het was een fel gekleurde staart die rechtovereind kwispelde. Zijn moeder bonsde op de deur en schreeuwde iets over “te laat komen bij de auditie” dus snel plakte hij heel slim de staart op zijn rug vast met ductape en schoot in zijn T-shirt.
Eenmaal in de Hilversumse tv-studio was er niks te zien van zijn nieuwe lichaamsdeel. Mensen merkten alleen zijn worteloranje haar op. Maar eenmaal op de spelerskruk recht tegenover de jury begon het ding hevig te kwispelen. Hij probeerde zich te concentreren op zijn spel en het gevoel dat hij wilde overbrengen. Maar hij had het eerste refrein nog niet ingezet of de juryleden hadden zich al van hun jurybank gelicht en liepen nu om hem heen, wijzend naar het puntje dat uit zijn T-shirt prikte. Met de felle kleuren moet het wel een bizar gezicht zijn geweest. Er werd hem gevraagd zijn T-shirt uit te doen en zo gezegd zo gedaan. De jury stond paf. Zoiets bijzonders hadden ze nog nooit gezien. Zonder dat hij zijn liedje had kunnen afmaken, was hij één van de twee gelukkige deelnemers die door was naar de volgende ronde. Geweldig, dacht hij, en ging met een glimlach naar huis.
De ochtend voor de tweede tv-show werd hij wakker met een enorme jeuk aan zijn ene hand. Hij haalde hem onder het dekbed vandaan en tot zijn grote schrik kwam er een dierlijke klauw tevoorschijn met lange gevaarlijke nagels. Wat een ramp! Hoe kon hij nu de drie aangeleerde akkoorden op de gitaar spelen? Na veel wikken en wegen besloot hij dan toch maar naar de studio te gaan en zijn song a capella te brengen. De jury was sprakeloos. Ze cirkelden om hem heen en knikten elkaar instemmend toe. Ook het publiek was uitzinnig. Zelfs door de optredens van de andere singer/songwriters heen werd zijn naam nog meerdere malen geschreeuwd, waarna een oorverdovend gejoel en applaus opstak. Niet gek dus dat hij als publieksfavoriet doorstootte naar de finale liveshow in een weer iets grotere zaal.
Nu hij alleen nog zijn stem over had om een lied mee te brengen verzon hij heel inventief dat hij met zijn nieuwe staart wel over de vloer kon vegen. Dat klonk bijna als brushes over een snaredrum. Een aangenaam ritmisch geluid ondersteunde zijn protestsong tegen liefde. Dit zou zonder meer de favoriete song van de finale kunnen worden.
De ochtend voor de finale kwam hij voor een nieuwe onaangename verrassing te staan. Zoals gewoonlijk schreeuwde zijn moeder iets naar boven over een ontbijt dat klaar stond. Het antwoord dat hij haar naar beneden toeriep, klonk niet zoals hij het in zijn hoofd geformuleerd had, het was meer een soort dierlijke schreeuw. Schril en snerpend. Meteen probeerde hij de zinnen van zijn protestsong te formuleren, maar al wat er uit zijn mond kwam, het waren geen woorden. Meer een gekrijs als van een aap in nood. Na wikken en wegen besloot hij dan toch maar naar de studio te gaan.
Eenmaal op de plek van het grote spektakel, hield hij urenlang zijn mond uit angst dat hij met zijn nieuwe stemgeluid gediskwalificeerd zou worden. Hij was als laatste aan de beurt en speelde zijn protestsong met de zwepende staart en zijn krakerige dierlijke gejammer dat met veel galm door de concertzaal schalde.
Zijn grootste fan, een juichend jongetje met op zijn achterste een zelf opgeplakte staart, is uitzinnig en juicht alsof zijn leven ervan afhangt. De vlag die hij in zijn handen heeft is groter dan hijzelf maar op de een of andere manier kost het hem geen moeite hem omhoog te houden.
Tijdens zijn optreden ziet hij de jonge fan hem aankijken vol bewondering. Hij besluit naar hem toe te lopen en kijkt hem lachend aan van een afstand die niet meer dan een halve meter kan zijn. Zonder zich één keer te bedenken doet hij wat zijn gevoel hem ingeeft. Hij geeft een aai over de bol, pakt hem vaderlijk bij zijn nekvel en buigt zijn hoofd naar voren. Hij neemt een grote hap uit het hoofd van het knulletje en voelt direct een immense spanning die zich vertaalt in een muisstille concertzaal. Iedereen houdt zijn adem in. Het gemak waarmee het hoofdje meegeeft is verwonderlijk bedenkt hij zich, en met een voldaan en trots gevoel richt hij zich op naar het publiek.
Van een kleine afstand volgt een grote camera nauwkeurig wat er aan de hand is. Op het schermpje is de uitdrukking van het ventje goed te zien: een combinatie van verbijstering en verwondering, precies zoals zijn uitdrukking was net voor de grote hap. Terwijl het publiek niet weet hoe het moet reageren begint achterin de zaal iemand zelfverzekerd te klappen. De man staat op en knikt om zich heen, de bevestiging en goedkeuring zoekend van de rest van het publiek. Al snel vindt hij steun in anderen en binnen enkele seconden klinkt een oorverdovend applaus en gejoel vanuit de zaal. De camera richt zich op de jury. Over de wang van het doorgaans meedogenloos strenge jurylid bengelt zichtbaar een traantje. Met een arm kruislings over zijn bovenlichaam staat hij op, daarmee een staande ovatie forcerend van de jury. De rest doet mee en het publiek ook.
Suzanne Ypma
Suzanne is een muzikale duizendpoot. Het begint en eindigt altijd bij songwriting, maar daartussen gebeurt ook een hele hoop. Een aantal jaar was zij frontvrouw van rocktrio Pitch Blond waarmee ze o.a. op het SXSW Festival in Texas belandde. Nu is ze druk bezig met haar nieuwe band XOXO, waarmee ze eind dit jaar een album zal releasen. Naast eigen muziek schrijft ze ook voor community art projecten en ontwikkelt ze nieuwe muziekeducatie voor het speciaal onderwijs. Onlangs opende zij KABOOMM!, haar eigen laboratorium voor muziek en multimedia in Den Haag.
