De meeste bands dromen ervan, een carrière buiten de landsgrenzen, het liefst buiten de Benelux. Want Nederland is klein, in Luxemburg wonen maar drie mensen en België… Tja, België ;). Ik vind het leuk om te zien dat een Rotterdamse kwaliteitsband als Half Way Station flinke stappen maakt in Frankrijk. Dat maakt me blij en trots. Toch lijken maar weinig Nederlandse bands goed carrière te kunnen maken in het buitenland. Half Way Station lijkt zo’n uitzondering op de regel. Zelf zit ik in een vreemde positie: met één been in Nederland en één been in Denemarken. Het is een grenzeloos bestaan.

Ik zit in het staartje van Scandinavië, en Scandinavië is hot. De bands en acts uit Noorwegen, Zweden, Denemarken en IJsland zijn wereldwijd stevig vertegenwoordigd. Het lijkt me een vruchtbare grond om muziek te zaaien. Ik ben benieuwd of ik hier met mijn fonkelnieuwe project Southbound iets op kan bouwen. Ik sta echter voor een hoop vraagstukken. Heeft het zin in een netwerk te investeren als ik hier niet op lange termijn blijf? Is het verstandig een Deense band aan me binden? Sta ik straks niet met lege handen als ik terug naar Nederland verhuis? Moet ik misschien voor een langere periode blijven? Het zijn ingewikkelde kwesties waar ik nog geen volledige antwoorden op heb.

Ik deed inspiratie op, schreef materiaal en werkte de ideeën voor mijn nieuwe concept Southbound uit. Ik ging de oefenruimte in met mijn Deense mannen, arrangeerde de grootste delen van mijn werk, en toen stond de kerstvakantie voor de deur. Tijd om me weer onder te dompelen in het comfortabele Rotterdamse leven, al mijn vrienden en familie te zien, en mijn rust te pakken. Of toch niet?! Last minute bedacht ik hoe interessant het zou zijn mijn liedjes voor te leggen aan wat gave Rotterdamse muzikanten. Op die manier kon ik NOG meer informatie verzamelen, ideeën op doen, en met een volle tas muzikale bagage terug naar Denemarken vliegen. En zo geschiedde het: Ik boekte een show in BIRD met mijn Nederlandse band. We arrangeerden de liedjes in anderhalve dag voorafgaand aan de show, en hadden een fantastische avond.

Met een Deens én Nederlands arrangementenmandje ben ik druk bezig het uiteindelijke Southbound-product vorm te geven, en de debuut ep nadert snel. Het vereist ongelofelijk veel werk, in twee steden ‘gevestigd’ te zijn. Het kost twee keer zoveel tijd zowel Scandinavische als Nederlandse media aan te schrijven, en voor het boeken van tours en het warm houden van het netwerk geldt hetzelfde. Het is een andere benadering van het begrip internationaliteit binnen muziek. In plaats van gevestigd te zijn op één plek, en van daaruit buiten de grenzen te gaan, begin ik tussen landen in en werk ik naar erkenning toe zonder me tot een land te beperken.

Ik voel me rijker dan ooit. De debuut single en video Feathers zijn officieel gereleased en wereldwijd verkrijgbaar. Het nummer is geschreven in het vliegtuig, (grotendeels) opgenomen in Denemarken, en gemixt in Nederland. De clip is gemaakt door een Spaanse en mijn danseres is lekker Rotterdams. Ik besef dat het geen zak uitmaakt waar ik me bevind. De muziek gaat waar ik ga. De grenzeloosheid bevalt me wel, want alles behoort nog tot de mogelijkheden.

Southbound – Feathers