Je zou kunnen zeggen dat ik een dingetje heb met Bob Dylan; vrienden van me noemen het een obsessie. Ik denk dat ze gewoon jaloers zijn, omdat hun idool niet zo goed is als de mijne.
Afgelopen weekend bezocht ik twee concerten van Bob in de Royal Albert Hall (bekend van Guus Meeuwis). De eerste avond was ik alleen maar heel erg boos. Naast me zat een juppenstel, waarvan de vrouwtjesjup onophoudelijk praatte. Ik snap niet wat er nou zo belangrijk kan zijn dat je niet anderhalf uur je juppenbek kan houden. Als je wil praten moet je maar naar een slecht concert gaan.
Ik kan me bijvoorbeeld niet voorstellen dat er bij een concert van Paul McCartney iemand is die het erg zou vinden. De tweede avond was daarentegen fantastisch. Ik zat die avond achter een Engels Wijf. Het Engelse wijf heet Anne (dat je in het Engels als “En” uitspreekt).
We kennen ze allemaal, de Engelse wijven: beetje bollig, lang haar, dronken en daardoor iets te zelfverzekerd, wat uiteindelijk resulteert in een hysterische huilbui omdat ze eigenlijk toch heel onzeker zijn. Ze lijken bovendien allemaal een beetje op Adele.
Het zijn misschien wel de leukste soort vrouwen die er bestaan. Anne zat lekker op haar stoel te dansen. Ze maakte van die Arabische handbewegingen boven haar hoofd. Dat je dan je hand 360 graden wil draaien maar erachter komt dat dat helemaal niet kan waardoor één en ander een hopeloze uitstraling krijgt.
Anne stoorde zich duidelijk aan de desinteresse van haar omgeving. Desinteresse is inderdaad een ramp. Zeker bij Bob. Ga dan lekker naar een concert van James Taylor, die mikt op die doelgroep. En inderdaad: om ons heen zaten de meest wonderlijke mensen.
Naast me zat een boze, bolle Indiër, die 8 liedjes te laat binnenkwam. Hij had kortgeschoren haar met een kuifje voorop geplakt. Tijdens elk applaus keek hij boos om zich heen, op zoek naar een schuldige voor zijn ongetwijfeld moeilijke leven.
Achter me zat een hele rij bejaarden die geduldig wachtten op Blowin’ in the Wind, om het vervolgens niet te herkennen. Anne probeerde mensen mee te krijgen om te dansen. Ze was er maar druk mee. Ik werd bang dat ze mijn enthousiasme voor Bob zou opmerken en haar pijlen voor de rest van de avond op mij zou richten.
Engelse Wijven hebben namelijk altijd een dingetje met me. Ze zien mij als ideale huwelijkskandidaat; willen kinderen met me maken. Ze reageren natuurlijk op mijn positieve houding tegenover Engelse Wijven, maar beseffen niet dat dit enthousiasme niet erotisch van aard is.
“Eit radder lissen” antwoordde ik toen ze me ten dans vroeg. Ik probeerde lief te lachen, wat blijkbaar lukte, want ze wees naar haar metgezellin en zei: “Riellie, ei em not ee lesbiun” Ik reageerde met “joe sjoet poet det on ee teesjurt”. Ze vond al snel een nieuw slachtoffer in een jongen zonder humor met een bril.
Engelse Wijven vormen een serieuze bedreiging voor humorlozen. Engelse Wijven communiceren namelijk in een zelf uitgevonden erotische vorm van humor die je wel een beetje moet begrijpen.
Deze humor bestaat uit 5 stappen:
- Het Engelse wijf maakt een slechte grap
- Het Engelse wijf beseft dat ze een slechte grap maakt
- Het Engelse wijf zet een ondeugende blik op om de slechte grap te maskeren
- Het Engelse wijf beseft plots dat niemand er intrapt
- Iedereen moet lachen
Je kan er minzaam over doen, maar de Lama’s kwamen nooit verder dan stap 1. Het blijkt een kunde.
De humorloze werd kribbig en begon zelfs een beetje te duwen. Anne gaf het maar op. Anne was alleen vanavond. Een eenzaam Engels Wijf.
Toen Bob aan het eind van het concert Autum Leaves inzette stond Anne op en begon hard en vals mee te zingen. Dronken tranen biggelden haar over de wangen. Ik keek zo eens naar haar en dacht: “Wat een dappere vrouw”.
Toen ik de zaal verliet zag ik Anne ergens in een hoekje liggen; ze had ruzie met een mooie blonde jongen. Ze snauwde hem toe: “Well, you’re not even attractive!!!” En inderdaad, hij leek in niets op mij.
Mark Lotterman
Mark Lotterman is singer/songwriter. Zijn muziek en tourdata vind je hier. Zijn nieuwste album Holland kun je hier beluisteren.
