Het hagelt. Ik sjouw mijn gitaarkoffer en mijn rode platenkoffertje naar de tramhalte, mezelf afvragend of ik deze maand rondkom. Ik voel me erin geluisd. Door mijn vader.
Eind jaren zeventig. Mijn ouders slepen het rode platenkoffertje, samen met een berg andere platenkoffers en tassen, over de drempel. Na een lange treinreis stappen zij voor het eerst hun flatje in Vlaardingen binnen. Vanuit het zuiden van het land naar een baan ‘boven de rivieren’.
Het eerste dat mijn vader doet, is zijn platen en platenspeler uitpakken. “Niet wéér The Kinks!”, roept mijn moeder nog. In de weken daarna wordt het huis (foto)behangen en worden er meubels gekocht. Niet veel later stroomt Waterloo Sunset mijn oren in terwijl ik voor een muur van duinen en zee op het platenkoffertje zit. Ik neurie mee. Met gemak, want sinds twee dagen na mijn geboorte hoor ik dat pakkende liedje bijna dagelijks.
De jaren daarna laten zich als volgt samenvatten:
“Ik ga buiten spelen, pap.”
“Nee Daisy, we gaan zo naar de platenbeurs.”
“Pap, ik ga huiswerk maken.”
“Nee wacht, ik heb net de nieuwe van Neil Young gekocht. Kom luisteren!”
“Ik ga vanavond met mijn vriendje naar de film.”
“Waarom spreken jullie niet gewoon hier af? Kent hij The Kinks?”
“Pap, ik heb een liedje geschreven.”
“Oh, laat eens horen!”
De tram rijdt voor mijn neus weg. Ik probeer te voorkomen dat de regen het niet meer goed sluitende koffertje binnen sijpelt. Heel even verwens ik al die keren dat mijn vader mij naar muziek liet luisteren. Hij heeft me met zijn liefde voor muziek in een muzikantenbestaan geluisd! Hij liet me kennismaken met de mooiste nummers, stimuleerde me een band beginnen toen ik nog maar dertien was en vond het jammer dat ik een omweg nam via een studie Kunst & Cultuurwetenschappen.
Het stopt met regenen. De volgende tram komt er alweer aan. Snel stap ik in. Altijd hamerde mijn vader erop enkel datgene te doen waar mijn hart ligt. Raar dat ik nu pas besef hoe bijzonder dat eigenlijk is.
En terwijl een vaal zonnetje doorbreekt en de tram mij door het Rotterdamse verkeer loodst, bedenk ik dat ik mijn vader snel weer eens moet bellen. Vragen of hij platen komt draaien!
Daisy Cools
In een reeks van zes ep’s onder de noemer ‘The Europe Files’, woont Daisy steeds zo’n vijf maanden in een Europese stad waar ze optreedt en liedjes schrijft. De eerste ep getiteld ‘The Paris file’ kwam uit in 2011, waarna ‘Palermo’ (2012) en ‘Lissabon’ (2014) volgden. Op zoek naar het gevoel van vrijheid, deelt Daisy door middel van liedjes haar ervaringen tijdens het verblijf in de verschillende steden. Momenteel woont zij in Rotterdam en is ze regelmatig in de Rocktown Studios te vinden voor opnames van haar tweede album. Meer informatie over Daisy en haar muziek kun je vinden op haar website.
