Het is vandaag Vaderdag en daarom draagt Kayleigh Bergwerff haar column op aan ‘onze Vader’. Die in de hemele zijt? Nee, niet die. Darth Vader? Ook niet…
Nee, het gaat me om onze Vaderlandse, Muzikale Vader: Pierre Kartner. Wie?! Als ik Vader Abraham zeg, gaan er waarschijnlijk meer (alarm)bellen rinkelen. Ik neem aan dat niemand nu nog uitleg behoeft, maar voor diegenen van een jongere generatie die nu nog twijfelen; ik bedoel die oude tatta met die grijze lange baard die Nederlandstalige liedjes zingt.
Met zijn baard en eeuwige bolhoed lijkt hij ineens verdacht veel dé trendsetter van iets wat wij tegenwoordig hipster noemen. Hij was hipster voordat een hipster überhaupt bestond. Dat maakt hem ultra-hipster. Zo was hij ook 25 jaar geleden al met Wuppies in de weer. Vér voordat die hele hype hier nog eens werd aangezwengeld door Albert Heijn.
Waarom die naam? Vader Abraham? Ik gok omdat het vertrouwd in den oren klinkt; voor Moeder Theresa zou ook iedereen de deur open doen. Met het oog op zijn succes met kinderliedjes leek de naam Vader Abraham best een logische keuze.
Maar, zoals we allemaal weten betrad hij de bühnes niet enkel met kinderliedjes, maar vooral met carnavalskrakers en levensliederen. Dat zou elkaar niet in de weg mogen zitten, doch wanneer je eenmaal een imago als kindervriend hebt opgebouwd, moet je wel een beetje op je repertoire letten, vind ik. Totaal ongepast vind ik dan ook zijn single Het Derde Been Van Vandersteen. Wat een viespeuk joh.
“Ja ik ben Vandersteen
ik heb een derde been
ik was met twee al blij,
toen kwam er nog één bij.”
Nu kun je misschien denken dat ik overdrijf, want dubbelzinnigheid lijkt nu nog ver te zoeken in deze song over ledematen. Maar wat nu als ik vertel dat je de melodie exact hetzelfde klinkt als die van de rasechte klassieker Daar Moet Een Piemel In!. Hij is daarmee verdomme nog schuldig aan plagiaat ook. Ik vind het origineel vele malen beter. Been there, done that.
Niemand van jullie zal het bovengenoemde nummer kennen. Waarvan kennen we die gek dan wel? Ahja, hij deed iets met Smurfen! Nouja, zingen dan. Hoop ik. Het hele Smurfenlied is doodsimpel: Vader Abraham vraagt iets, de Smurfen antwoorden.
Waarom zijn de Smurfen toch zo klein?”
– “Omdat jullie groter zijn.”
Logica van de bovenste plank, love it.
“Gaan jullie met die muts naar bed?”
Grappig dat Vader Abraham dat hier gewoon durft te vragen zeg. Ik vroeg me ook altijd al af of het hele dorp over Smurfin heen was gegaan, maar ik had me nooit aan de vraag gewaagd.
“Wat is jullie grootste wens?”
-“Smurfen, maar dat snapt geen mens.”
Juk, ik volg het niet meer helemaal, maar wil ook niet weten waar dit nu nog over gaat. Snel verder. Ik ontdek dat Pierre al eerder in zijn loopbaan deel uitmaakte van het legendarische duo ‘Toon en Herman’:
“Heb je nog een bloemetje voor in m’n knoopsgat, schat?
Want er is een ‘feessie’ in de stad.”
Props voor hoe hij hier met taal speelt. Knoopsgat-schat. Lekker gevonden wel. En de deur niet uitgaan zonder een bloemetjesspeld op je colbert te prikken? Classy van ‘em hoor, like a sir! Maar wat een eersteklas douchebag naar z’n wijffie zeg. Moet je voorstellen, komt je vent thuis van werk, vraagt ‘ie of je nog een bloemetje hebt voor op z’n hessie.
Zij, verwachtingsvol: “Zo, wat chique! Gaan we uit eten?” “Eten? Nee, fissa ieks! Ik ga de stad in, check je later!”
En onze Brabo is ook nog Ajaxsupporter. Ajax, Leve Ajax is één van zijn nummers waarin hij zijn liefde voor de club uit. Hier kan ik als Rotterdammer natuurlijk verder niet al teveel over kwijt.
Opmerkelijk vind ik vooral het volgende liedje dat óók van zijn hand is: We Hebben Allemaal Een Neus.
“We hebben allemaal een neus, we hebben allemaal een neus.
Niemand heeft bij het krijgen een keus.
We hebben allemaal een neus, we hebben allemaal een neus.
De een krijgt een kleintje, de ander een reus.”
Goh. Oef. Ik word er gewoon een beetje ongemakkelijk van. Ik ga deze niet uitleggen hoor.
Wikipedia vertelt me dat hij inmiddels 80 jaar is. Verwarrend, hij leek 80 jaar geleden al 80. Ik bedoel, is hij eigenlijk ooit baardloos geweest? Of heeft zijn moeder hem gebaard met baard?
Eigenlijk ziet hij er nu beter uit als ooit tevoren. Hij ziet er meer tevreden uit en bovendien – en dit vind ik opmerkelijk – is zijn haar in de loop der jaren van cementgrijs naar prachtig zuiverwit gegaan. Het lijkt me sterk dat hij met een grijze baard is overleden, uit de dood is herrezen en plots een witte baard had. Alleen Gandalf kan dat, denk ik. Dus er moet een andere verklaring zijn. Ik ga op onderzoek uit en wat blijkt? Die smiecht heeft een aantal jaren met een opplakbaard opgetreden, die hij toendertijd grijs spoot.
Afijn, Pierre heeft ondertussen met deze act meer hits gescoord in de Nationale Hitparade dan welke artiest of groep dan ook, vertelt Wikipedia. En vandaag de dag klimt hij nog altijd op het podium. Hebben al die knallers dan niet genoeg geld in het laadje gebracht? Het lijkt me nu toch wel tijd om te gaan genieten van uw oude dag – of hou dan op zijn minst ieder geval zondag de 21e vrij.
“Daar in dat kleine café aan de haven,
daar telt je geld of wie je bent, niet meer mee.”
Kayleigh Bergwerff (1988) is een Rotterdamse muziekliefhebber pur sang. Vanuit deze passie organiseert ze popquizzen in Rotterdamse kroegen, wilt ze continu nieuwe muziek ontdekken en probeert ze tot vervelends toe leeftijdsgenoten ervan te overtuigen dat Simon & Garfunkel geniaal zijn. Ze heeft gewerkt en stages gelopen bij organisaties in de muziekindustrie als De Revolutie, Suburban Records, MusicFromNL en Tocado Records.
Hiernaast is zij werkzaam geweest als communicatiemedewerker bij TeamAlert, waar zij verantwoordelijk was voor communicatiecampagnes rondom voorlichtingsprojecten. Binnen het ‘Witte Waas’ project wist zij als festivalganger als geen ander hoe ze jonge festivalbezoekers, moest bereiken om hen te informeren over de risico’s van alcohol en drugs in het verkeer. Af en toe schrijft ze columns waarin ze van alles op de hak neemt; met name zichzelf.
