Can your pussy do the dog?

Voortbordurend op mijn vorige column, concludeer ik hoe leerzaam mijn werk bij Demonfuzz Records eigenlijk is. Zo is één van mijn twee werkgevers samen met een collega die er al sinds het begin bij hoort, in de leer voor yoga meester en hier gaan nogal wat dingen mee gepaard.

Tijdens het werk vind ik bijvoorbeeld op de meest random plekken hintjes, onder andere kleine yogaboekjes en plaatjes. Of er staan geheimzinnige potjes op de toonbank, die bij navraag blijken te behoren bij een speciaal dieet-plan en gebaseerd zijn op verschillende lichaamstypen. Collega Mike baalde dat die geen couscous meer mocht eten. Kan ik ook heel goed snappen. Toen ik om een kleine uitleg bij deze dingen vroeg, kon ik die met alle liefde krijgen. Kleine demonstratie erbij? Geen probleem. Dus sta je opeens de ‘downward dog’-pose te doen achter de kassa en hoor je opeens een klant op de achtergrond; “Mag ik dit afrekenen?” Oeps, tuurlijk, we waren even afgeleid.

Zo kreeg ik ook verschillende theorieën te horen over hoe het leven nou eigenlijk in elkaar zit, want ja, niemand weet het natuurlijk precies. Dit is iets waar ik zelf dan ook wel graag over filosofeer, dus dan is het wel leuk om van andere mensen andere standpunten hierover te horen. Lekker filosoferen tijdens werk, alleen bij Demonfuzz 🙂

En hoe zweverig dit aan de ene kant ook kan zijn, hoe lekker nuchter Rotterdams het ook wel weer gehouden wordt met de humor die in de winkel rondgaat. En dan voornamelijk afkomstig van mijn andere werkgever, die nogal het tegenovergestelde is van al het genoemde en soms niet sarcastischer kan zijn.

Voorbeeld: out of nowhere lag er opeens een afzichtelijk masker met paars haar en een enge rotkop in de wc, zet meneer deze op om vervolgens zich in de winkel voor te doen als iemand die op zoek is naar ‘deathmetal records’ terwijl er One Direction muziek opstaat. Uiteraard op camera vastgelegd door een andere welgeliefde collega, die de mini-me van de werkgever in kwestie is. Degene met wie ik volgens hem ook in een zeer romantische relatie zit en dit dan ook maar al te graag benadrukt. Totdat ik in de zaak sta met een andere collega, op dat moment ben ik een setje met hém. Super grappig natuurlijk; als je de enige vrouwelijke werknemer bent in een winkel heb je automatisch met iedereen een relatie.

Dit soort grapjes komen minstens één keer per werkdag voor en gaan gepaard met keihard de verkeerde tekst meeblèren in een overvolle winkel. Meestal over muziek die ik heb aangezet, aangezien deze meestal ‘te aanwezig’ is. Het word dus heel leuk gevonden om mij te pesten. Snap ik ook wel, maar ze gaan me ook wel missen. En ik hun. Ik ga eerst voor een dikke week naar het Psy Fi Festival en heb daarna nog maar een paar dagen in dit bijzondere sfeertje.

Hier ga ik nog even goed van genieten en gebruik van maken, nog meer aandacht besteden aan de bijzondere types en persoonlijkheden en nog voor de laatste keer laten zien waarom ze wat aan mij hebben gehad. Ook in de hoop dat ik, na mijn stage van een jaar in mijn tussenjaar, mag terugkomen. Dit is natuurlijk geen gegeven en nog ver weg, maar hoop is er wel. Ondertussen blijf ik gemotiveerd oefenen op mijn ‘downward dog’ yoga pose…

Saar Gerssen is een jonge muziek- en festivalliefhebber en studente aan het Grafisch Lyceum. Haar enthousiasme voor de Rotterdamse muziekscene is groot en voor de Popunie maakt ze graag vlogs, interviews of live-verslagen. Saar is ook actief voor Subbacultcha en werkt bij Demonfuzz Records.

 

Tourverslag: Low Point Drains in Zwitserland en Italië

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Low Point Drains ging in april naar Zwitserland en Italië.

 

Op tournee gaan met je band is een van de mooiste dingen om te doen. Je komt iets in een land doen, waardoor je een beetje minder toerist bent. En daarnaast: ga je kapot van slaaptekort, van band-flauwheid, je wacht je een ongeluk en speelt soms voor 5 man publiek. Een soort van dubbele vakantie in turbo stijl, zonder dat je echt uitrust. Gelukkig is er meestal wel lekker eten en, regel nr. 1: er is altijd bier. Dus: alle verwachtingen zijn weer bijgesteld tot 1 mm  hoogte en we gaan er weer voor!

We rijden in de late avond weg uit Rotterdam richting Frankrijk en overnachten in een goedkoop sfeerloos gribus hotelletje langs de snelweg. Morgen staat onze eerste show op de agenda: kraakpand Koch Areal.

1. Koch Areal in Zurich

Na een uur of vier rijden, komen we deze zonnige zondagmiddag aan in het Zwitserse Zurich. Het uiterlijk van dit gebouw laat geen twijfel mogelijk of we hier juist zijn:  een kleurrijk pand vol graffiti. We spelen in de Blue Bar van het bijbehorende kraakpand. Een te gekke zaal. Koch Areal was ooit een recycle-centrum waar van allerlei materialen, oude meubels en spullen rondslingerden. De bewoners van dit pand hebben er met veel creativiteit hun eigen sprookjesachtige woningen van getimmerd.

Voorafgaand is er volkskeuken met vegetarisch eten. En voor een zondagavond is de zaal best aardig gevuld en mensen drinken, dansen en laten zien het naar hun zin te hebben. Ook verkopen we opvallend veel merchandise. Volgens organisator Jammer noemen de welvarende Zwitsersen de stad gekscherend ook wel “Zu reich”.

Eten: een gigantische pan met heerlijke bruine bonen schotel met linzen/wortel curry en verse koriander. Onze slaapplaats is in een getimmerd hok met een stuk of zes muffe matrassen, waar het gesnurk van de dronken geluidsman Fifi als een zaag door een houten plaat heen gaat.  En goed begin van de tour.

2. Turijn: Progetto Mayhem

Een schitterende rit door de Zwitserse alpen en vier en een half uur later arriveren we in de stad van Lavazza en Fiat: Turijn. In een zijstraat van de hoofdweg van Turijn bevindt zich Progetto Mayhem, een gezellig muziekcafe met een kelder met daarin een podium. Op het menu staat een ‘vegan pasta’ en over het eten kunnen we vandaag kort zijn: de wijn smaakte heerlijk!

Als support speelt de band SLOKS, een gitaar & drums & zang gezelschap die rauwe noisy no wave garage maakt. Het geluid in de zaal is schel en hard en de zangeres laat zich lekker gaan en schreeuwt zich bij vlagen de longen uit het lijf. We spelen onze set voor een man of 30 en die gaan aardig los. Na de show signeren we onze platen als ware rockstars en om 12 uur is de kelder alweer leeg. Het feestje vervolgt zich in de bar en vooral op straat. Niet gek voor een dinsdagavond. We logeren bij organisator Marco thuis in het meer posh gedeelte van de stad.

3. Napels: Atri 666

Na een lange, vermoeiende rit van 888 km arriveren we in Napels en bellen we onze vriend Massimo, die een groot deel van onze tour geregeld heeft. Hij staat voor de deur van de zaal klaar met een biertje in zijn handen en zegt dat alle spullen direct de auto uit, de zaal in moeten. Daarna is het zoeken naar een parkeerplek in een van de nauwe, volle, chaotische straatjes van Napels.

Het wonder geschiedde: we treffen een paar vrije vierkante meters parkeerplek. Voor ons speelt ‘Bam! One man band’, gehuld in slechts een baby luier rockt deze gast een minuut of 25 zijn songs de zaal in. Het publiek is opgewarmd en redelijk ingedronken. Dit zaaltje is een beruchte plek: in de jaren ’80 speelden hier allerlei punkgroepen. Het is de laatste avond van de club en dat is te merken aan het uitzinnige publiek. De mensen gaan uit hun dak vanavond, de drankvooraad moet op. Een DJ draait van death metal tot soulhits vanaf een oud ibookje. We feesten door tot de vroege uurtjes. Top avond!

We hebben een dagje vrij om uit te rusten (lees: uitkateren) in Napels. Dit kan absoluut geen kwaad. Napels is een te gekke sfeervolle stad om een dagje in rond te slenteren. De beste pizza ter wereld komt hier tenslotte vandaan. Vreetkezen als wij zijn, hebben we daar geen moeite mee. We scoren de beste limoncello en lokale wijn voor thuis. Als tourende band zie je de stad ook wat anders dan als toerist, je logeert vaak bij de organisatoren thuis en die weten de beste plekjes wel te vinden. Via een keuken en een smal trapje worden we bij een klein restaurantje naar binnen geleid. Een sfeerloos verlicht hok waar we als goden een onovertroffen 4 euro pizza eten.

4. Rome, 30 Formiche

De volgende dag staat Rome op de agenda. Hier hebben we de afgelopen vier tours telkens in een andere club gespeeld en dit keer is het club 30 Formiche. Deze club heeft alles, behalve bezoekers. De schrale realiteit wil dat het regent vandaag en er slechts 5 personen publiek aanwezig zijn. Dat is jammer, maar niks aan te doen. Als band hebben we de ongeschreven regel dat we altijd voor de volle 100% er voor gaan, ongeacht hoeveel mensen er zijn.

Support band Rawwar maakt een soort super rammelende noise trash rock die ons goed in de oren klinkt. Het rammelt werkelijk aan alle kanten. Club 30 Formiche is een te gekke club gelegen onder een treinspoor in oost-Rome. Een soort kelder onder de grond. Wellicht gaan de Romeinen niet doordeweeks naar shows.

We logeren in een klam studentikoos appartementje, waar het zoeken naar een parkeerplekje een goed uur kost. Vervolgens slepen we onze instrumenten en toebehoren in een piepklein liftje naar boven. In Italië is het absoluut niet aan te raden om je gear in de auto te laten. Van bevriende bands hebben we nodige horrorverhalen gehoord en dat gaat ons niet overkomen. De volgende dag herhalen we het ritueel weer andersom.

5. Il Casotto, Lugano

We werden een paar dagen geleden ingelicht dat de show in Lugano waarschijnlijk niet door kon gaan. In verband met vergunningen en politie toestanden. We hebben ons netwerk ingeschakeld om een vervangende show te vinden, maar het mocht niet baten. Dus rijden we naar Turijn waar Marco ons opwachtte met fagioli all’Uccelette en pasta alla ricotta.

Het is vrijdagavond en dus krijgen we nog we nog wat van het uitgaansleven van de stad te zien. We doen ons te goed aan lekker biertjes en fijne wijn. Uitgeput crashen we neer op de matrassen. Zo heerlijk als de Italianen ’s avonds koken, zo matig is het ontbijt: zoete koekjes en crackers, maar wel een fijne bak espresso. We scoren ons echte ontbijt onderweg bij Autogrill.

De dag erop rijden we door naar Basel voor onze laatste show. Een prachtige autorit door de besneeuwde alpen.

6. Bar Renee, Basel

Eenmaal in Zwitserland merk je dat hier geld zit. Het is brandschoon, netjes maar supersaai. Zeker als je net uit Italie komt. Ok, Bar Renee: een te gekke cocktail bar midden in het centrum. Gastheer Olli spreekt zelfs Nederlands en doet met ons een soundcheck. Het wrange is misschien wel dat het beste eten van de hele tour hier wordt geserveerd: vega risotto met paddenstoelen en parmesaanse kaas. Wow! En met die maaltijd in onze maag knallen we er onze laatste set doorheen voor een goed gevulde toko met leuk en gevarieerd publiek. Dat de instortellini ons parten begint te spelen wordt ook duidelijk na een aantal cocktailtjes.

De show in Basel was een perfecte afsluiter van een weekje rock’n’roll in twee mooie landen. In Zwitserland wordt er goed voor je gezorgd als band. Je krijgt eten, drinken, redelijke gage en een slaapplek. Daarnaast zijn de Zwitsers niet te beroerd om wat merchandise van je te kopen. In Italie is het allemaal wat primitiever, maar men is zorgzaam, warm en super gastvrij. Het meest dankbare publiek zul je als band aantreffen in Napels; omdat blijkbaar niet veel bands de moeite nemen om naar deze stad af te reizen, zien we weinig live bands. Het was onze 5de tour in Italie en waarschijnlijk niet de laatste.